…………..ΜΑΡΝΕΡΕΙΟΝ ΙΔΡΥΜΑ ………..Πολυξένη.
Τσιουρακά τσαί Δέφτερα 24-25 του Οχτώμπρη 2026: Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη #266: Όννειρε τθο τσύμα# 16.
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Για να φύτσου έκι πρέπουντα για ννία στιμή να τθάου ορθά τσαί απέ να γκριουφτού κίσου από τα καϊδία, να λυού τα γιδούλα μι τσαί να ναθού άφαντε, κχοντούκχου τσαί ταν ανάσα μι ακόννη.
Αλλά μόλις άκια να ορθαστού άκια να μ’έκι ορούα α Μοσχούλα.
Ο ‘κι δενατέ να φύτσου αόρατε, γιατσί έμα πρεσσιού ανάγκια τσαί κοντά. Έκι θα μ’οράει, έκι θα φοζατθεί, άκια να έκι βάνα του φωνέ τσαι έκι θα μι κακηγορένει, τσαί τότθε αλλοίμονε τθο μιτσί νομία.
Α πρώτε μι ιδέα έκι να τσεροδίτσου τσαί απέ να φωννηάτσου:
«Ερέσμα όρεγη δίχως να ννι ννιουρίζου, μη τρομάξερε,….έννι φύου έδαρη τσιόατες σιάτη μι!!!» Αλλά ο ννι ννιουρίζου το πφούρ ερέσμα τόσιου δειλέ τσαί άτολμο. Κανένα ο ‘κι έχου μι δουτέ ετστάπα μαθήματα, το πφου να φερκχούμα τθο κόσμο. Εζού έμα καμπτζί του σhίνα…Κχαμπάκα τσαί πάλι τθα σhίντα του βράχου τσαί έμα αντεχούμενε. « Έντανη ο θα αργεί» έμα στσεγκούμενε….
….Ανέ ννιλήνουμε Τσακώνικα ένι α γρούσσα νάμου….
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Για να φύγω έπρεπε για μία στιγμή να σηκωθώ όρθιος και μετά να κρυφτώ πίσω από τους θάμνους, να λύσω την κατσικούλα μου και να γίνω άφαντος, κρατώντας και την αναπνοή μου ακόμη. Αλλά μόλις θα σηκωνόμουν θα με έβλεπε η Μοσχούλα. Δεν ήταν δυνατόν να φύγω αόρατος γιατί ήμουν πολύ αγνάντια και κοντά. Θα με έβλεπε, θα φοβόταν, θα έβαζε τις φωνές και θα με κατηγορούσαν, και τότε αλίμονο στον μικρό τσοπάνο. Η πρώτη μου ιδέα ήταν να ξεροβήξω και μετά να φωνάξω: «Βρέθηκα εδώ δίχως να το γνωρίζω, μην τρομάξεις,….φεύγω τώρα κιόλας κορίτσι μου!!!» Αλλά δε γνωρίζω το πώς και γιατί ήμουν τόσο δειλός και άτολμος. Κανένας δεν μου είχε δώσει τέτοια μαθήματα, το πώς να φέρομαι στον κόσμο. Εγώ ήμουν παιδί του βουνού. Κατέβηκα και πάλι στη ρίζα του βράχου και περίμενα. «Αυτή δεν θα αργήσει» σκεπτόμουν.
…..Ας μιλάμε τα Τσακώνικα, είναι η γλώσσα μας…..
……….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..