…….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..
Τσιουρακά τσαί Δέφτερα 17-18 τουΑγούστου2025:Α Τσακωνοπαρέα.
Θίλε Τσιτέλη: του Πάνου Μαρνέρη.

Με το πφι εσούκα ογή τθα λημέρια του κολλέγα μι του Θόδωρου Λάτση (Τσιτέλη) με δέτθε με: — Καούρ εκοκιάρε θίλε Πάνο. —Καου ντ’ερέκα λοιπόν θίλε μι καλέ, Θόδωρε. Με το Θόδωρε έμε ννιουρισκουμένει από καμπτζία. Ετήνε έκι τθαν νόκιε μερία τα Παλιόχωρα τθο Ραΐζι τσαί εζού τθα Βορεινά μερία τθο
Τςhουμία. Ογή έκι το μαντρί του παππού του Θόδωρα Λάτση. Ογή έκι έχου τα κατούνα σι. Ο θίλε μι Θόδερε ο νάτθε αιγιδονομήα σαν τσαί το παππού σι αλλά μουσικό. Το όννειρέ σι έκι να μάθει κλαρίνο. Μαθήτσε το λοιπόν τσαί ένι ένα από του τελευταίοι του τόπου νάμου πφι εκχοντούτσε τα παράδοση νάμου Ζωντανά.
Εκάνε λοιπόν ογή τσαί ένι περαήχου τον πλέτερε τσαιρέ κατά του καουτσαιρινοί μήνοι. Ογή ένι το ησυχαστήριε σι, ο παράδεισε σι .
Ογή με τα δεντρικά σι, τσαί το κλαρίνο σι ένι παίζου τσακώνιτσοι σκοποί, ένι αγναντέγκου τα Παλιόχωρα τσαί ένι θυνηκχούμενε του παλιοί καλοί τσαιροί, τότθε πφι α Παλιόχωρα έκι, όπφου εννεί ννιέ ννιουρίαμε, με όα τα ζωντανά, όλοι τουρ αιγιδονομήε τσαί προβατάρηδε, τσαί του σεριτθάδε σι …
Ο τόπο πφι ενανουρίε τσαί εγαλουχήε νάμου, ο τόπο νάμου.
…ΕΜΕ ΚΙΜΟΥΝΤΕ ΤΣΑΙ ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΑ ΓΡΟΥΣΣΑ ΝΑΜΟΥ…

Με το που έφτασα εδώ, στα λημέρια του φίλου μου του Θεόδωρου Λάτση, με δέχτηκε με:— καλώς εκόπιασες φίλε Πάνο. — Καλώς σε βρήκα, φίλε μου καλέ Θεόδωρε. Με τον Θεόδωρο γνωριζόμαστε από παιδιά. Εκείνος ήταν στο νότιο μέρος της Παλιόχωρας, στό Ραΐζι και εγώ στο βορεινό μέρος, στον Τσουμάνη.Εδώ ήταν το μαντρί του παππού, του Θοδωρή Λάτση, εδώ είχε το κοπάδι του. Ο φίλος μου ο Θόδωρος δεν έγινε τσοπάνος σαν τον παππού του, αλλά μουσικός. Το όνειρο του ήταν να μάθει κλαρίνο Έμαθε λοιπόν και είναι από τους τελευταίους του τόπου μας που κράτησε την παράδοση μας ζωντανή. Ηρθε λοιπόν εδώ στα πατρικά του και περνάει τον περισσότερο καιρό κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Εδώ είναι το ησυχαστήριο του, ο παράδεισος του. Εδώ με τα δέντρα του και το κλαρίνο του, παίζει Τσακώνικους σκοπούς και αγναντεύει την Παλιόχωρα και θυμάται τους παλιούς καλούς καιρούς, τότε που η Παλιόχωρα ήταν όπως έμείς την γνωρίσαμε με όλα της τα ζωντανά και τους τσοπάνηδες, τους Προβατάρηδες και τους θέριστάδες.
Ο τόπος που μας νανούρισε και μας γαλούχησέ ο τόπος μας
……ΤΙΜΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ….