…………….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………
Τςhίτα τσαί Τίτιντα 26-27 του Αμάη2026: Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη #214:το Θάμα τα Τσαισιαριαννή #7
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Οπά ατζά από του πατάνε τθο ξέφωτε, τσινήκαει να παίζωει ντιλιβίρε, νταούλια, ζουρνάδε τσαί κχάμποσοι ήγκιαει έχουντε σταλιχτέ χορέ.
Εζού σαν παλιοκάμπτζιουλε πφ’έμα ακόννη, γιατσί έμα στεφανουτά πρεσσιού μιτσά όπφου ντ’επέκα, τσαί έδαρη ακόννη έμα μόλις δεκαεφτά χρονού, λησμονέκα τον άρρωστε άτςhωπό μι, τον Άγιε, το τάμα τσαί εζάκα ντουγρού οπά πφι ήγκιαει ννιούμενα τα όργανα τσαί έκι γινούμενε ο χορέ να ποίου χάζι….Εστάμα όρπα λίγα ούρα τσαί αφού ακιστάμα στέκα ορθά, εκατσάκα χάμου,τάνου τθα χοντάρια. Ννι έμα διατσεδάζα πρεσσιού. Οπά εννιάκα κχάμποσοι γουναίτσε πφι ήγκιαει αούντε α ννία ταν άβα: —Τθαν εύρεση!…..τθαν εύρεση! ένι α ούρα… είννι έγκουντε τθαν εύρεση….—Α περιστέρα…τθάν εύρεση … τθο σπήλη…. Έντεοι πφί ήγκιαει αούντε ένταοι α ννία τθαν άβα, ήγκιαει ζυγουτοί οπά πφι έκι γινούμενε το γλέγκι τσαί ήγκιαει φωννηάντουντε τς’ άλλοι να ακολουθήωει…
Εμε ννιούντε τα γρούσσα νάμου γιατσί ένι χρίε νάμου…
…………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..

Εκεί απέναντι από τα πλατάνια, στο ξέφωτο, ξεκίνησαν να παίζουν φλογέρες νταούλια και ζουρνάδες και κάμποση είχαν στήσει χορό.
Εγώ σαν παιδί που ήμουν ακόμα, γιατί είχα στεφανωθεί πολύ μικρή όπως σου είπα και τώρα ακόμα ήμουν μόλις 17 ετών, λησμόνησα τον άρρωστο άντρα μου, την εκκλησία, το τάμα και πήγα κατευθείαν εκεί που ακουγόσαν τα όργανα και γινόταν ο χορός να ιδώ. Κάθισα εκεί λίγη ώρα και αφού κουράστηκα όρθια κάθισα, κάτω στα χορτάρια.
Το διασκέδαζα πολύ. Εκεί άκουσα κάμποσες γυναίκες που έλεγαν η μία στην άλλη: —Στην εύρεση!… στην εύρεση!.. είναι η ώρα…. Πάνε στην εύρεση….— Η περιστερά… στην εύρεση…. στη σπηλιά….
Αυτές που έλεγαν όλα αυτά η μία στην άλλη, είχαν πλησιάσει εκεί που γινόταν το γλέντι και φώναζαν κι άλλους να ακολουθήσουν….
……..Μιλάμε την γλώσσα μας γιατί είναι χρέος μας….
………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ……….