…….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….Μιχάλης
Τςhίτα τσαί Τίτιντα 24–25 του Σερικχή 2025: Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη #106:Τυχη από ταν Αμεριτσή #7
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.
Ογή τθο νησί «λύρε» έμε αούντε τσαί τα όψιμα δεήματα πφί είναι γινούμενα πρεσσιού ατςhά.Το καημό του Μάστρο—Στέφανου για το ξενητευτέ σι καμπτζί ετήνε μονάχα ννι έκι ννιουρίζου. Έδαρη τελευταία πφι έκι γερού τσινήτσε να κίνει πλέκιεριου. Το ένα πιοτί ενάτθε δύου τσαί τςhία. Έκι στέκου τάτσου από το πόρε τθο μαγαζί του Γιάνη του Βλάχου τσαί εκι φωννηάντου το γνωστέ: — Ελέει μι …πέπμψον Λάζαρον..Κατά τα άβα οι τέσσερι σιατέρε για τουρ ούγοιοι ήγκιαει τςhίντουντε οι τσαδεφάδε ταρ Ασημίνα, ήγκιαει έχουντε τα δικά σου τυχερά. Α δεύτερε άτζε το τυχερέ σι μπρού ταν πρώτε, ότσι έκι ακόννη εφτά χρονού, μπρου φύτσει ο Θανάση με τα παπόρια για ταν Αμεριτσή. Ννία αργακηνά πφι έκι ξερίχου βρέχο με τον ακχό, τσαί τα κηγάϊδα τσαί οι γούρνε ήγκιαει γιομάτα με ύο α μιτσά Ροδαυγή, εγονακίε τθο τθούμα του κηγαϊδίου του γείτονα να παιζάτσει με ένα πούπουλε κοτθέ, να «καραβίσει», ένα παιχνίδι πφι ήγκιαει παίζουντα τ’αρσενικά τθο ποταμό…..
Υγεία τσαί χαρά θιλενάδε τσαί θίλοι τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου……..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..
Εδώ στο νησί «λύρες» λέμε και τα όψιμα κολοκύθια, που γίνονται πολύ μεγάλα. Τον καημό του μαστρο Στέφανου, για το ξενητεμένο του παιδί, αυτός μονάχα τον γνώριζε. Τώρα τελευταία που γερνούσε, ξεκίνησε να πίνει περισσότερο. Το ένα ποτό έγινε δύο και τρία. Καθόταν έξω από την πόρτα του μαγαζιού του Γιάννη του Βλάχου και φώναζε το γνωστό: «Ελέησον… με πέμπψον Λάζαρον».. Κατά τα άλλα τα τέσσερα κορίτσια για τα οποία στεναχωριόντουσαν οι τρεις εξαδέλφες της Ασημίνας, είχαν τα δικά τους τυχερά. Η δεύτερη πήρε το τυχερό της πριν την πρώτη. Όταν ήταν μόλις εφτά ετών, πριν φύγει ο Θανάσης με τα καράβια για την Αμερική,μία βραδιά που έριχνε βροχή με το ασκί και τα πηγάδια και η γούβες ήτανε γεμάτα με νερό, η μικρή Ροδαυγή γονάτισε στο στόμιο ενός πηγαδιού του γείτονα, να παίξει με ένα πούπουλο της κότας. Να «καραβίσει» ένα παιχνίδι που έπαιζαν τα αγόρια στο ποτάμι…
Υγεία και χαρά φιλενάδες και φίλοι να μιλάμε τη γλώσσα μας.
…………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…………