………….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….
Τςhίτα τσαί Τίτιντα 12-13 του Αμάη 2026: ΑΤσακωνοπαρέα:
Παπαδιαμάντη #208:Το θάμα τα Τσαισιαριαννή#1
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα Τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Ταν ιστορία έντανη ννιε εννιάκα από το τθούμα τα τσυρά Ερήνη ταρ Ελευθέραινα, τα σεβαστά γερόντισσα Αθηναία.
«Έμαει έχουντε ένα χρόνε στεφανουτοί με τον τσείε Λευτέρη, έντενη ογή πφι έσι ορού,τσαί όα τα χροννία ο παύε να έκι άρρωστε.
Ντ’έννι έχα πετέ τσιόατες το ότσι με τα χάϊδα σι μ’ έκι έχου μποιτέ να ννι προσέξου από τότθενες πφι ετήνε έκι τριαντάρη τσαί εζού μαθές δώδεκα μόλις χρονού, ένα παλιοσιατέρι.
Σαν τσαί έκι άρρωστε, παρατάνου από ένα χρόνε, ο’κι απολείπου ννι ο περετέ,αφού όα α γειτοννία, οι συτζέννισε μι τσαί οι κουμπάρε μι αούντε μι ήγκιαει ότσι έκι νατέ φισικό. Ένι χτικιαστέ μι ήγκιαει αούντε.
Ουε Δέσποινα μι ! Γιατροί, γιάτρισσε, γιατρικά,τσαί ματζούννια τσίπτα ο ‘κι βοηθούνται ννι. Α φτώχεια να μου έκι δέρα. Ο ιίδε ο ‘κι πορού να ιδουλέψει. Μόννιου ο Θεός έννι ννιουρίζου πφου σ’ έμα φερίκχα βόλτα…
Ανέ έχουμε ταν υγεία νάμου τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Την ιστορία αυτή την άκουσα από το στόμα της κυρά Ειρήνης της Ελευθέραινας, την σεβαστή γερόντισσα Αθηναίας. —Είχαμε ένα χρόνο παντρεμένοι με τον θείο Λευτέρη, αυτόν εδώ που βλέπεις. Και όλη τη χρονιά ήτανε άρρωστος. Σου έχω πεί κιόλας το ότι με τα χάδια του με είχε κάνει να τον προσέξω, από τότε που αυτός ήταν τριαντάρης και εγώ 12 μόλις χρονών, ένα παλιοκόριτσο. Όσο ήταν άρρωστος, παραπάνω από ένα χρόνο, δεν του έλειπε ο πυρετός. Αφού όλη γειτονιά, Οι συγγενείς μου, οι κουμπάροι μου έλεγαν ότι είχε γίνει φθισικός. Έχει το χτικιό μου έλεγαν. Παναγία μου! Γιατροί, γιάτρισες, γιατρικά και ματζούνια, τίποτα δεν τον βοηθούσε. Η φτώχεια μας έδερ. Ο ίδιος δεν μπορούσε να δουλέψει. Μόνο θεός γνωρίζει πως τα έφερνα βόλτα.
Να Έχουμε την υγεία μας και να μιλάμε τη γλώσσα μας….
……….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………