…………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…..
Τςhίτα τσαί Τίτιντα 1-2 του Σετθέμπρη 2026: Α Τσακωνοπαρέα
Α ιστορία του Ρικάρτο#1: ΤαΔέσποινα Τρίκουλη.

Τθό χρόνου πφι έκι α Γερμανικά κατοχή, α ζωή του τόπου νάμου, έκι γιομάτα δυσκολίε. Οι αντροίποι ήγκιαει ζούντε από ταν ιγής, ήγκιαει δουλέγκουντε από το χάραμα ως πφι να κατσάει ο ήλιε τσαί ήγκιαει προσπαθούντε να έχουει τα ανατζαία γιά τουρ οικογένειέ σου. Ο πόλεμο έκι έχου φερτέ φτώχια, κείνα τσαί φόβο, ενώ κανένα ο ‘κι μπορού να ννιούτσει ασφαλή. Έτενη το τσαιρέ πρεσσοί Ιταλοί στρακιώται ήγκιαει ερεστεί σε δύσκολε θέση τσαί ήγκιαει κχαράχουντε κάκια να γκριουφτούνει . Οι ντόκιοι σε άγκαει τθου τσέλε σου τσαί σε βοηθήκαει , ενώ ήγκιαει ξέρουντε ότσι άμα οι Γερμανοί σι ήγκιαει καταβαίντε , οι ζωέ σου ήγκιαει τσινδυνέκουντε. Αποφασίαει να σ’ άρωει τθού τσέλε σου τσαί να σι βοηθήουει τθου ιδουλείε σου, τθου χούρε σου. Όκι ννία εύκολε απόφαση, γιατσί οι πλέτεροι ούγκιαει μπορούντε να ζήωει τουρ οικογένειέ σου. Παρ’ όλε του δυσκολίε ερέσταει πρεσσοί πφι αποφασίαει να δούνει ένα πιάτε φαΐ τσαί ννία γωνία για ύπρε τσαί σ’ αννοίαει του τσέλε σου. Τασ’ τουρ Ιταλοί έκι ερεσκούμενε τσαι ένα άτσωπο πφου ννι ήγκιαει αούντε Ρικάρτο. Έκι τάνου-κάτου 45 χρονού τσαί έκι γιατρέ. Όπφου μ’ επέτσε α Ελένη Μαστοράτση, έκι ένα άντρωπο , πρεσσιού ευγενικό τσαί με κα ψιούχα. Τσαί αν έκι αλλάργα από τα χώρα σι , τσαι έκι ζού σε δύσκολε περιστάσε , ό ‘κι χάνου ποτέ του καλοί σι τρόποι .
Ννιλήνετε τα γρούσσα νάμου ένι το χρίε νάμου .
………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……

H ιστορία του Ρικάρτο
Στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, η ζωή στα χωριά του τόπου μας ήταν γεμάτη δυσκολίες. Οι άνθρωποι ‘ζούσαν από τη γη, δούλευαν από το χάραμα μέχρι τη δύση του ήλιου και προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για τις οικογένειές τους. Ο πόλεμος είχε φέρει φτώχεια, πείνα και φόβο, ενώ κανείς δεν μπορούσε να αισθάνεται πραγματικά ασφαλής.
Εκείνη την περίοδο αρκετοί Ιταλοί στρατιώτες είχαν βρεθεί σε δύσκολη θέση και αναζητούσαν καταφύγιο. Οι κάτοικοι του χωριού τους φιλοξένησαν και τους βοήθησαν, γνωρίζοντας ότι αν οι Γερμανοί τους εντόπιζαν, η ζωή τους θα βρισκόταν σε κίνδυνο.Οι χωριανοί αποφάσισαν να τους μοιράσουν σε διάφορα σπίτια, ώστε να βοηθούν στις αγροτικές εργασίες. Δεν ήταν εύκολη απόφαση, καθώς οι περισσότερες οικογένειες δυσκολεύονταν ήδη να θρέψουν τα δικά τους μέλη. Παρ’ όλα αυτά, όσοι μπορούσαν να προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό και μια γωνιά για ύπνο, άνοιξαν τα σπίτια τους.
Ανάμεσα στους Ιταλούς βρισκόταν και ένας άνδρας που λεγόταν Ρικάρτο. Ήταν περίπου σαρανταπέντε ετών και είχε σπουδάσει γιατρός. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Ελένης Μαστοράκη, ήταν ένας άνθρωπος ιδιαίτερα ευγενικός, ήρεμος και καλοσυνάτος. Παρόλο που βρισκόταν μακριά από την πατρίδα του και ζούσε σε αβέβαιες συνθήκες, δεν έχανε ποτέ τους καλούς του τρόπους.