…………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………Ματίνα
Πέφτα τσαί Παράστι 5–6 του Φλεβάρη 2026: Α Τσακωνοπαρέα: Παπαδιαμάντη #179:Ννία ψιούχα #2
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Τσινήκα να φερίκχου τον εμαλέ μι κάτσι στσέψε για του γιατροί τσαί για ταν δουλεία σου. Δίχως να ννι Θέου θυννήμα πρεσσοί γουναίτσε από ταν Αϊθήνα πφι ήγκιαει αούντε: «α τάδε γουναίκα, α κουμπάρα ένι άρρωστε με δύου τσαί τςhεί γιατροί» ούγοιε ένι σα να αλήνωει:
«Τον τάδε πφι εσκωρέτθε, ννιε κχακχούαει με πέντε παπάδες τσαί δύου δεσποτάδε.»
Κίσου όμως έμα λογισκούμενε, ταν οικογέννεια έντανη, ταν πρεσσιού φτωχά τσαί ορφανά, με του δύου υζοί, σαν τσαί έτεοι από άλλοι τσέλε τα μεσαία τάξη από ταν Αιθήνα, πφι ούτε γράμματα πρεσσά ήγκιαει ννιουρίζουντε, μαειδέ τέχρα ήγκιαει κατέχουνε, ούτε τσαί προς το εμπόριε ήγκιαει έχουντε κλήση, τα φτωχά μάτη ούγοιε έκι νέα ακόννη, με μόνε παρηγορία σι τσαί συντροϊθία σι το άτυχο έγκειννι σιατέρι το δεκατεσάχρονε.
Ανέ έχουμε υγεία τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
……..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Ξεκίνησα να φέρνω στο μυαλό μου κάτι σκέψεις για τους γιατρούς και για τη δουλειά τους. Δίχως να το θέλω θυμήθηκα πολλές γυναίκες από την Αθήνα που έλεγαν: «Ή τάδε γυναίκα, η κουμπάρα είναι άρρωστη με 2,3 γιατρούς» το οποίο είναι σα να λένε: «Τον τάδε που πέθανε, τον έθαψαν με πέντε παπάδες και δύο δεσποτάδες»
Πάλι όμως σκεφτόμουν, την οικογένεια αυτή την πολλή φτωχειά και με ορφανά δύο παιδιά σαν εκείνους από άλλα σπίτια της μεσαίας τάξης από την Αθήνα που ούτε γράμματα πολλά γνώριζαν, ούτε τέχνη ήξεραν, ούτε και προς το εμπόριο είχανε κλήση και την φτωχειά μητέρα η οποία ήταν νέα ακόμη, με μόνη παρηγοριά της και συντροφιά το άτυχο εκείνο κορίτσι το δεκατετράχρονο.
Να έχουμε την υγεία μας και να μιλάμε την γλώσσα μας
……….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………