ΕΜΕ ΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ

Τσακώνικα με τον Πάνο


………..ΜΑΡΝΕΡΕΙΟΝ ΙΔΡΥΜΑ ……
Τίτιντα τσαί Πέφτα 21-22του Οχτώμπρη 2026: Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη #264: Όννειρε τθο τσύμα #14. Μεταξού

Όσιου ήσυχο τσαί άν έκι α κατούνα μι τσαί όσιου υπάκουο τσαί να έκι, ποτέ ό ‘σα σίγουρε, γιατσί τα χκηνά είννι σαν τα μιτσά καμπτζία, άταχτα τσαί ζηννιάρικα. Έμα φοζούμενε μη σκαρίσωει τσαί απέ άκια να τςhάχου να σ’ερέσου. Όσιου για τα Μοσχούλα μι, για να έννι σίγουρε ότσι ό’κι θα μι φύτσει, όπφου ταν α βοά, πφι κάκοιε άγνωστε κρέφτα (αχ τσαί να ννι έμα κιάνου), έκι έχου μπαλτέ το επιχρυσουτέ κουδούνι σι πφι έμα έχου δεητέ το λαιμό σι, ννιέ δεήκα με μ’ένα δεμάτσι οπά πφι έμα έχου αφητέ τα ίιτα μι . Ασπηδήκα ογλήγορα τάτσου από τα θάασσα, φορέκα το όγκιουμα μι τσαί το περισκελέα μι τσαί εμποίκα ένα βήμα για να μπαήου τον ανήφορε. Τθο τάνου μέρι του βράχου πφι α βάση σι έκι ουκχουμένα από τα θάασσα, άκια να λυού τα Μοσχούλα μι τσαί σε διακόσια λάγκα θα έμα κοντά τθα κατούνα μι . Ο μιτσή έτενη αννήφορε, α λιουτςhαντρία, έκι για σ’εννίου ένα άθλημα,έκι σαν ένα μαρμάρινε σκαοπάκι πφι τα καμπτζιούλια είννι παραπαρίζουντα το ποίε θα ννι ασπηδεί.
Να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου πάσα ούρα τσάι πάσα ν αμέρα….
……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ……
Όσο ήσυχο κι αν ήταν το κοπάδι μου και όσο υπάκουο κι αν ήταν, ποτέ δεν ήσουν σίγουρος, γιατί τα γίδια είναι σαν τα μικρά παιδιά, άτακτα και ζημιάρικα. Φοβόμουν μην σκαρίσουν και μετά θα έτρεχα να τα βρώ. Όσο για τη Μοσχούλα μου, για να είμαι σίγουρος ότι δεν θα μου φύγει όπως την άλλη φορά, που κάποιος άγνωστος κλέφτης (αχ και τον έπιανα) είχε βγάλει το επιχρυσωμένο της κουδούνι που της είχα δέσει στο λαιμό. Την έδεσα με ένα σκοινάκι εκεί που είχα αφήσει τα ρούχα μου. Πήδησα γρήγορα έξω από τη θάλασσα, φόρεσα το πουκάμισο μου και τον περισκελέα μου και έκανα ένα βήμα για να ανέβω τον ανήφορο. Στο πάνω μέρος του βράχου που η βάση του λουζόταν από τη θάλασσα, θα έλυνα την Μοσχούλα μου και σε 200 βήματα θα θα ήμουνα κοντά στο κοπάδι μου. Ο μικρός εκείνος ανήφορος, η γλυστριά, ήταν για εμένα ένα άθλημα, ήταν σαν ένα μαρμάρινο σκαλοπάτι που τα παιδάκια αγωνίζονταν το πιο θα το πηδήσει .
…Να μιλάμε τη γλώσσα μας κάθε ώρα κάθε μέρα…..
…………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….