………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..Ερήνη.
Σάμπα τσαί Τσιουρακά 19–20 του Σετθέμπρη2026: Α Τσακωνοπαρέα
Παπαδιαμάντη #254: Όννειρε τθο τσύμα#4
Διαστευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Τα τελευταία βοά πφι εννιούκα σαν ένα φυσικό άντρωπο έκι τότθε τθο σέρι του 187…. Έμα νέο, ωραίο, γαστενομάλλη τσαί έμα νέμου τουρ αιγίδε τσαί τα κατούνα του μοναστσηρίου του Βατζελισμού τθούρ απότομοι παραθαλάσσιοι σhίνοι, πρεσσιού αψεούτερα από το πέαγο. Όλλιου έκειννι το μέρι πφι ννι ήγκιαει αποκαούντε, Ξάρμενε, διότσι τα παπόρια ννι ήγκιαει περαήχουντα δίχως άρμενα όγω τα τρικυμία, έκι δικό μι. Οι απότομοι βράχοι το χειόθασσε μι, α πατάνα μι,ο ατςhέ γιαλέ, το Κράμα, ήγκιαει ορούντε προς ταν Καικία, πφι έκι αναιμίζα προς το Βορία. Μι έκι φαινούμενε ότσι τσαί εζού έμα συγγενέγγου με τουρ αέρηδε πφι με το φούσαμα σου ήγκιαει ανεμίζουνε του τςhίχε μι τσαί σι ήγκιαει σγουρήντε σαν τσαί τουρ αγριελίε πφι ήγκιαει καμπουρίζουντε τθο αιώννιε τσαί αδιάκοπο φούσαμά σου.Όα έταοι ήγκιαει δικά μι, οι λότζοι, οι ρεμακίλε, τα λακούματα,οι παγιάδε, τα χειόθασσα τσαί οι σhίνοι….

Την τελευταία φορά που ένιωσα σαν ένας φυσικός άνθρωπος ήταν τότε στο θέρος του 1870 και κάτι ήμουν νέος ωραίος καστανομάλλης και τις κατσίκες και το κοπάδι του μοναστηριού του Ευαγγελισμού στα απότομα παραθαλάσσια βουνά πολύ υψηλότερα από το πέλαγος όλο εκείνο το μέρος που το αποκαλούσαν άρμενο διότι τα βαπόρια το πέρναγαν δίχως άρμενα λόγω της τρικυμίας ήταν δικό μου η απότομη βράχοι οι ακρογιαλιές ο πλάτανος μου ο μεγάλος γιαλός το κλίμα έβλεπαν προς την κακία που ανέμιζε προς τον βορρά μου φαινόταν ότι και εγώ με τους αέρηδες με το φύσημα τους έπαιζαν τις τρίχες μου και τις σβούρα όπως και τις αγκαλιές που Ταμπούρια στο αιώνιο και αδιάκοπα φύση τους όλα εκείνα ήταν δικά μου οι λόγοι οι ρεματιές τσαλακώματα οι ακρογιαλιές και τα βουνά