…….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….Μεταξού
Σάμπα τσαί Τσιουρακά 25-26 του Αουνάρη 2026: Α Τσακωνοπαρέα
Παπαδιαμάντη #243 : Ο βασιλικό Τςhούα# 2.

Μ’ έκι μαγέγκουντα τσαί μ’έκι τραβήντουντα κοντά σι. Έτρου μ’έκι παρείντα να ξαγροΐσου τσαί να ζάου να ννι αγκαλιάσου (ου ‘γκιαει αγκαλιάζουντα ννι ούτε πέντε καμπτζία σαν τσαί σε εννίου) τσαί να ννι θιλήου. Έμα θέου να σκαρφαού τθο κορμό σι, να μπαήου οπά πφι ήγκιαει σταυρούκχουντε οι καμοί σι, να μπαήου τθο τσικορφόννι.
Τσαί άμα ο ‘κι δεχούμενε μι τσαί μ’έκι αποκχολίχουντα από το σώμα σι τσαί έμα γκρεννισκούμενε, να αλκαλιθού τθα χορασία, τσαί να προστατευτού τθαν απότσια σι κάτου από τα αετούματα από του κλάρε σι πφί ήγκιαει το ιίδε με τα στέμματα του Δαυΐδ Θεολήπτου.
Έμα θέου τσαί έμα ποθού αλλά οι εδιτσοί μι άκια να μη ννι επτρέψωει.
Έκι γυούρε το 1860 πφι περάσαμε δίπα από το πανώριε δεντρικο τσαί εσουκαμε τθο Ατςhέ Μαντρί, ούγοιε έκι ένα μιτσή συνοικισμό.
Όρπα ήγκιαει αραμούντε 5–6 οικογέννειε χωρόγοι. Δύου από έντεοι τουρ οικογέννειε ήγκιαει έχουντε συτζέννρι με τα δικά νάμου οικογέννεια. ….
Υγεία τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου θιλενάδε τσαί θίλοι .
……..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

Με μάγευε και με τραβούσε κοντά του. Έτσι μου ερχόταν να
ξεκαβαλικέψω και να πάω να το αγκαλιάσω (δεν το αγκάλιαζαν ούτε πέντε παιδιά σαν κι εμένα) και να το φιλήσω. Ήθελα να σκαρφαλώσω στον κορμό του, να ανέβω εκεί που σταυρώνουν οι κλαμοί του, να ανέβω στην κορυφή και αν δε με δεχόταν και με αποκολλούσε από το σώμα του και έπεφτα, να κοιμηθώ στα χορτάρια και να προστατευτώ στην σκιά του, κάτω από τα αετώματα, από τους κλώνους του, που ήταν το ίδιο με τα στέμματα του Δαυΐδ Θεολήπτου. Το ήθελα και το ποθούσα, αλλά η δικοί μου δεν θα μου το επέτρεπαν. Ήταν γύρω στο 1860, που περάσαμε πλάι από το πανώριο δέντρο και φτάσαμε στο μεγάλο μαντρί, που ήταν ένας μικρός συνοικισμός. Εκεί έμεναν 5–6 οικογένειες γεωργών και τσοπάνων. Δύο από αυτές τις οικογένειες είχαν συγγένεια με τη δική μας οικογένεια.

…..Υγεία και να μιλάμε τη γλώσσα μας φιλενάδες και φίλοι…..
……………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..