…………ΜΑΡΝΕΡΕΙΟΝ ΙΔΡΥΜΑ……..Ματίνα.
Πέφτα τσαί Παράστσι 8-9 του Οχτώμπρη 2026:Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη #260: Όννειρε το τσύμα #10.
Διαστευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Ο ‘μα έχου καταβητέ ότσι α Μοσχούλα, α ανηψιά του Μόσχου,έκι οπά κοντά. Τυχήτσε τσαί έκι έχα το παναϊθούρι αννοιτθέ. Ο μιτσή πύργο έκι αλάργα από όρπα πφι έμα γυούρε τθα πεντακόσια λάγκα.
Σαν εννιάτσε του φωνέ μι ορθάστε τθο παναϊθούρι τσαί φωνηάε.
—Τσι επαθήτσερε τσαί έσι φωννηάντου;
Ο ‘μα ννιουρίζου τσι να αλήου, αλλά σε κατανέγκα τσαί απογήμα.
—Εζού έννι καού ταν αιγίδα μι τα Μοσχούλα! μέ σ’ετίου ο ‘ννι έχου κάτσι….Σαν εννιάτσε τα φωνά μι, κλείτσε το παναϊθούρι τσαί ενάτθε άφαντε. Ννία άβα βοά μ’οράτσε κίσου από το παναϊθούρι σι όρπα τθαν ιίδε μερία με τα πρώτε. Όπφουρ έμα τσαπρουτέ τθαν απότσια τσαί οι αιγίδε μι ήγκιαει νέμουντε έμα σφυρίντου ένα βουνίσιε σκοπό το Αιτωλικό. Ο ‘ννι ννιουρίζου σα πφού ννιέ κάνε τσαί με φωννηάε.
Έτρου έσι τραγουδού πάντα, ο ννι έχα ντι ννιατέ να ντίνερε(παίζερε) τα ντιλιβίρα….Νομία τσαί να μη παίζει ντιλιβίρα; Παράξενε…..

Ανέ έχουμε υγεία τσαι να ννιλήνουμετα γρούσσα νάμου….
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………

Δεν είχα καταλάβει ότι η Μοσχούλα, η ανιψιά του Μόσχου ήταν εκεί κοντά. Έτυχε και είχε το παράθυρο ανοιχτό. Ο μικρός πύργος ήταν μακριά από κεί που ήμουν γύρω στα 500 βήματα. Σαν άκουσε τη φωνή μου ορθώθηκε στο παράθυρο και φώναξε: Τι έπαθες και φωνάζεις; Δέν γνώριζα τι να πώ, αλλά τα κατάφερα και αποκρίθηκα. Εγώ καλώ την κατσίκα μου την Μοσχούλα, μ’ εσένα δεν έχω κάτι. Σαν άκουσε τη φωνή μου έκλεισε το παράθυρο και έγινε άφαντη.
Μία άλλη φορά, με είδε πίσω από το παράθυρο της εκεί στην ίδια μεριά με την πρώτη. Οπως ήμουν ξαπλωμένος στον ίσιο και οι κατσίκες μου έβοσκαν, σφύριζα ένα βουνίσιο σκοπό, το Αιτωλικό.
Δεν γνωρίζω σαν πώς της ήρθε και μου φώναξε: Ετσι τραγουδάς πάντα, δεν σε έχω ακούσει να παίζει την φλογέρα.
Τσοπάνος και να μην παίζει φλογέρα; Παράξενο…..
….Να έχουμε υγεία και να μιλάμε τη γλώσσα μας …..
…………….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…………