………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………Ερήνη
Πέφτα τσαί Παράστσι 9–10 του Οχτώμπρη 2025: Α Τσακωνοπαρέα
Παπαδιαμάντη #140: ο φτωχό Άγιε#1
Διαστευή τσαί γραφτέ τθα Τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.
Άμα τσαί έμαει καμπτζία, όγω του ότσι ο ‘μαει έχουντε τσι να ποίουμε γιατσί τθο μιτσή χωριουδάτσι νάμου ου ‘γκιαει έχουντε μερίλε για παιχνίδια, του πλέτεροι βολέ έμαει έγκουντε ανάκοντα του ματέρε νάμου, νή τσειάδε νάμου, τθου χούρε, νη τθα χειόθασσα για να σι χασοημερίζουμε, κειραχτήρια όπφουρ έμαει, από του ιδουλείε σου.
Άμα γκαννία γειτόνισα έκι έχα τάμα να ανάψει τα καγκήλια τθο ξωκκλήσι, νή ο παπά έκι έγκου οπά να λειτουργεί, εννεί έμαει ξεφήντε από ταν έννοια του γονείε νάμου τσαί έμαει δραννίντουντα κίσου σου. Ετήνοι ήγκιαει ξοικάζουντε νάμου με παραφάγκηση πφι έμαει ξεθυτρούκχουντα δίπα σου. Τσίπτα άλλιου ο ‘μαει έχουντα τάνου νάμου, ξον από γκάνα τσεροκούμουτσε πφι έμαει έχουντα κρεφτέ από τα τσέα. Ο καλύτερε τσαί ατσhίτερε από έντεοι του περιπάτοι έκι τθο κάστρι, ταν παλαιά πολικεία τού νησίου, ούγοιε έκι ερημουτά από το 1821.
Τθο κάστρι έγκειννι έδαρη οι γλάροι είννι χκίζουντε του φωλήε σου.
Υγεία θίλενάδε τσαί θίλοι τσαί αγάκη του καρδίε νάμου
…ΕΜΕ ΚΙΜΟΥΝΤΕ ΤΣΑΙ ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΑ ΓΡΟΥΣΣΑ ΝΑΜΟΥ.…
Όταν ήμασταν παιδιά, λόγω του ότι δεν είχαμε τι να κάνουμε, γιατί το μικρό χωριό μας δεν είχε τόπους για παιχνίδια, τις περισσότερες φορές πηγαίναμε κοντά στις μητέρες μας,και στις θειάδες μας στα χωράφια ή στις ακρογιαλιές, για να τις καθυστερήσουμε, πειραχτήρια όπως είμαστε, από τις δουλειές τους. Εάν καμιά γειτόνισσα είχε τάμα να ανάψει τα καντήλια στο ξωκλήσι, ή ο παππάς πήγαινε εκεί για να λειτουργήσει, εμείς ξεφεύγαμε από την προσοχή των γονιών μας και τρέχαμε ξοπίσω τους. Εκείνοι μας κοίταζαν παραξενεμένοι που ξεφυτρώναμε πλάι τους. Τίποτα άλλο δεν είχαμε πάνω μας, εκτός από κανα ξεροκόμματό που είχαμε κλέψει από το σπίτι. Ο καλύτερος και μεγαλύτερος από αυτούς τους περιπάτους ήταν στο κάστρο, την παλιά πολιτεία του νησιού, η οποία είχε ερημώσει από το 1821.
Στο κάστρο αυτό τώρα οι γλάροι χτίζουν τις φωλιές τους.
Υγεία φιλενάδες και φίλοι και γιάπηδες στις καρδιές μας .
…….Τιμούμε και μιλάμε τη γλώσσα μας…….