……ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….Μεταξού
Πέφτα τσαί Παράστσι2425 του Οχτώμπρη 2025:Α Τσακωνοπαρέα
Παπαδιαμάντη # 145 : ο φτωχό νομήα #6
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Όρπα ήγκιαει τςhεί ξύλινοι, πρεσσιού παλαιοί σταυροί.
Τον ένα ννι έσα ορού από ταν Ανατολά, τον άλλε από ταν Αργέστη τσαί τον άλλε από το Λίβα.
Σε εκατό λάγκα α πορεία έκι κακηφορίζα τσαί έκι σhούφα πρός το κάστρι ούγοιε έκι έμισε ούρα αλάργα. Το χώμα έκειννι τα πορεία έκι κοτσινόχωμα. Οι δε ματέρε τσαί μαμούδε νάμου να μου ήγκιαει αούντε ότσι το χώμα έκειννι έκι ννυρίζουντα. Το παράξενε έκι, ότσι τσαί σ’ εννεί τα καμπτζία να μου έκι φαγκισκούμενε ότσι ακομπέτι το χώμα έκι ννυρίζουντα. Αντρωπο έκι αγιαστέ οπά ήγκιαει αούντε. Ποτέ ο μαθήκα το πφου τσαί τσι, αλλά α παράδοση έγκειννι έκι αούα. Τσαί όχι μόννιου έγκειννι αλλά τσαί το όνομα σι λησμονέτθε.
Ο κόσμο έκι αού «Φτωχό Άγιε δοξολογία ο ‘νι έχου»
Περάκαει πρεσσοί χρόνου τσαί το 1872 πφι έμα είκοση χρονού εζάκα για κχάμποσοι μήνοι τθα Ματσεδονία.
Ανέ έχουμε μπόλικο υγεία θιλενάδε τσαί θίλοι, ότσι πιο πολύκιμο.
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

Εκεί ήταν τρεις ξύλινοι, πολύ παλαιοί Σταυροί. Τον ένα τον έβλεπες από την Ανατολή, τον άλλον από την Αργέστη και τον άλλον από το Λίβα. Σε 100 βήματα ο δρόμος κατηφόριζε και έστριβε προς το κάστρο, το οποίο ήταν μισή ώρα μακριά. Το χώμα εκείνου του δρόμου ήταν κόκκινο, οι δε μητέρες μας και γιαγιάδες μας, μας έλεγαν ότι το χώμα εκείνο μύριζε.. Το παράξενο ήταν ότι και σε εμάς τα παιδιά μας φαινόταν ότι τελοσπάντων το χώμα μυρίζε. «Άνθρωπος είχε Είχε αγιάσει εκεί» έλεγαν. Ποτέ δεν έμαθα το πως, καί τι, αλλά η παράδοση αυτό έλεγε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και το όνομα του ξεχάστηκε. Ο κόσμος έλεγε: «φτωχός Άγιος, δοξολογία δεν έχει» Πέρασαν πολλά χρόνια και το 1872 που ήμουνα 20 ετών, πήγα για κάμποσους μήνες στη Μακεδονία…
Ας έχουμε αρκετή υγεία φιλενάδες και φίλοι ότι πιο πολύτιμο..
……ΤΙΜΟΥΜΕΚΣΙ ΜΙΛΑΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ……….