……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….Μπαρμπαρίνα
Πέφτα τσαί Παράστσι 19–20 του Φλεβάρη 2026: Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη #183: Ννία ψιούχα #6
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Ταν ούρα έτανη έμα στέκου ορθά τθαν ανατολικά μερία,τσαί έμα ατζά από τα τσιουφά τα σκωρετά. Ήγκιαει έχουντε κοφτέ του μακρύε καστανοί τςhίχε σι. Τα σhούκχα σι τσερουτά με δύου ατςhοί μελανίε. Ο ίσιε σι εψιλέ ο ‘κι καοκλειστέ, τσαί το λεκό μέρι του εψιού έκι μουντέ, το δε τθούμα σι έκι ανοιτθέ. Σαν εκχαμπαήαει το σκωρετέ σιατέρι τθον τάφο σι, οράκα το τθουμάτσι σι ούγοιε έμα ννιουρίζου πρεσσιού κα από μιτσιούλικο πφ’έκι, μ’εφαγκίστε ότσι έκι αφήντα το τελευταίο σι αναστεναγμό τσαί α στάση τα τσιουφά σι σαν κάκοιε πφι έκι ορού όνειρο τρομαχκικό. Αναμαλιά ξοικάζου ννι . Φτωχά μι Ατζελικούλα!!!Τθο τετράγωνε χούρισμα, τα παναϊθούρια ήγκιαει αννοιτθά. Έκι άειδε από τα πρεσσά,ξον από ένα τραπέζι,τςhία κατσαήματα τσαί το κρεββατσιούννι πφι αφήτσε το ψιουχάϊθι σι να φύτσει α Ατζελικούλα!!!….
Υγεία φιλενάδες και φίλοι και να μιλάμε την γλώσσα μας.
…………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Την ώρα εκείνη στεκόμουν όρθιος στην ανατολική πλευρά και ήμουν απέναντι από το κεφάλι της νεκρής. Είχαν κόψει τα μακριά καστανά της μαλλιά. Το στόμα της κερωμένο με δύο μεγάλες μελανιές. Το δεξί της μάτι δεν ήταν καλά κλεισμένο και το ασπράδι του ματιού της μουντό το δε στόμα της ήταν ανοιχτό. Σαν κατέβασαν το νεκρό κορίτσι στον τάφο του, είδα το στοματάκι του, το οποίο γνώριζα πολύ καλά από μικρό που ηταν, μου φάνηκε ότι άφηνε τον τελευταίο του αναστεναγμό και η στάση του κεφαλιού του σαν κάποιον που να έβλεπε τρομακτικό όνειρο. Ανατρίχιασα κοιτάζοντας την.
Φτωχή μου Αγγελικούλα!..
Στο τετράγωνο διαμέρισμα τα παράθυρα ήταν ανοιχτά. Ήταν άδειο από τα πολλά, εκτός από το τραπέζι, τρία καθίσματα και το κρεβατάκι που άφησε την ψυχή της να φύγει η Αγγελικούλα!!!…..
Υγεία φιλενάδες και φίλοι και να μιλάμε την γλώσσα μας.
……..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ………