……….ΜΑΡΝΕΡΕΙΟΝ ΙΔΡΥΜΑ ( ΜΑΡΝΙ)….Μελέτης και έρευνας Τσακώνικης κληρονομιάς( Γεωργίου και Ματίνας Μαρνέρη)
2026: Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη #269: Όννειρε τθο τσύμα #19.
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Έμα ορού του χρυσουτοί τςhίχε σι, το γραμμουτέ λαιμό σι, του κατάλετσοι νώμοι σι, του χέρε σι του τορνευτοί, όα κάτου από το φως του φεγγαρίου. Έμα ορού του γοφοί σι, τα μισά σι τσαί του γάμπε σι να βαφκίζουντε τάσου τθο ύο τα θασσέ τσαί κάτου από ταν όμορφο φεγγαράδα. Έμα μαντέγκου το στήθη σι, του κόλποι σι να σι χαϊδέμπτζει το τσύμα τσαί να ούσουντε από το άρωμα τα θασσέ.
Έκι ννία ανάσα ονείρου τάνου τθο τσύμα,έκι νηρηίδα, έκι νύμφη,έκι σειρήνα, έκι τθον αφρέ σαν ναύκισα μαγικά, α ναύκισα των ονείρων…
Ούτε πφι με περάτσε από τον εμαλέ το ότσι αφού ετήνα έκι ξοικάζα τθα Ανατολή τσαί εζού έμα δυκικά σι, τσαί ορθά να έμα στέκου τάνου τθο βράχο, ούτε πφι έκι θα μι οράει. Ούτε τσαί ταν απότσια μι άκια να έκι ορούα, γιατσί τσαί το φεγγάρι έκι ανατολικά μι. Έμα όρπα αραματέ, με αννοιτθέ τθο τθούμα, σέ ένα άλλε κόσμο, αλάργα, πρεσσιού αλάργα από τα επίγεια.
Ανέ ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου ένι το χρίε να

Έβλεπα τα χρυσά χρυσωμένα μαλλιά της, το γραμμωτό λαιμό της, τους κατάλευκους ώμους της, τα χέρια της τα τορνευτά, όλα κάτω από το φως του φεγγαριού. Έβλεπα τους γοφούς της, τη μέση της, τις γάμπες της, να βαφτίζονται μέσα στο νερό της θάλασσας και κάτω από την όμορφη φεγγαράδα. Μάντευα τα στήθη της, τους κόλπους της, να τα χαϊδεύει το κύμα, και να λούζονται από το άρωμα της θάλασσας. Ηταν μία ανάσα ονείρου πάνω στο κύμα, ήταν η νύμφη, ήταν σειρήνα, ήταν στον αφρό, σαν ναυτοπούλα μαγική, ναυτοπούλα των ονείρων. Ούτε που μου πέρασε από το μυαλό το ότι, αφού εκείνη κοίταζε στην Ανατολή και εγώ ήμουνα δυτικά, και όρθιος αν στεκόμουν στον βράχο, ούτε που θα με έβλεπε. Ούτε τον ήσκιο μου θα έβλεπε, γιατί το φεγγάρι ήταν ανατολικά μου. Έμεινα εκεί να στέκομαι με το στόμα ανοιχτό, σε ένα άλλο κόσμο μακριά πολύ μακριά από τα επίγεια…
Να μιλάμε τη γλώσσα μας είναι το χρέος μας.
…..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…