…………… ΕΜΕ ΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ………..
Παράστσι τςαι Σάμπα 5–6 του Γενάρη 2024: Α Τσακωνοπαρέα .
Γιαταγάνα ( Τίγκλια) : Του Πάνου Μαρνέρη.
Θόδωρε Τίγκλια του Λία νή Γιαταγάνα.
Ο Γιαταγάνα έκι αϊθή τα μαμού μι τα Λίαινα. Εζήτσε νία ασκητικά ζωά.
Τθα νιάτα σι έκι δουλέγκου τθα ορυχεία του Λαυρίου. Ύστερα από ερωκικά απογοήτευση ζαλέε ταν ερηνία τσαι μοναχικά ζωά .. Το πρώκιου σι στέκι έκι τθο Τρίτσερι, το Δεύκιεριου τθο Καόγερε τσαι το τρίτε τσαι τελευταίο τθαν Αχρά τθο Γαβρόρεμα .
Έκι έχου τσαι το παράνουμα, Παλαβοθόδερε.
Κάθε άλλιου πάρα παλαβό έκι . Έκι ένα πρεσιού προοδευκικό άντρωπο . Χκηνά έκι έχου τάν καλυτέρα Ράτσα τσαι το μαντρί έκι τρίπατε. Έκι έχου βούευσαι μελισσάε.
Το Μελισςομάντρι έκι τάσου τθα μισά το Βράχο τσαι μόνιου ετήνε έκι μπαήνου. Ελήε τσαι χαρουπίλε σε όλιου το Γαβρόρεμα ούγοιε έκι έχου τσεντρουτέ ο ιίδε. Έκι κάμου με του βούε σι τα Λούτσα τσαι έκι πφείρου σίκαλη . Έκι έχου 2 στέρνε νία ογή κοντά πφι έκι αραμού τσαι ταν ατσhά πφι έκι ποκίχου τα χκηνά σι τσαι του Βούε.
Ογη πφι έκι αραμού νι έκι έχου χκιστέ ό ιίδε . Έκι έχου ανοιτθέ κχραΐα πφι έκι χρησιμέγκα σαν αποθήτση τσαι έκι κιούφου το χειμωνικό.
Το δε καουτσαίρι έκι κιούφου ογή ψεά για να αρίτσει αέρα.
Έκι έχου νία θερίε συντζά πφι όλοι έμαει έχουντε φαητέ τα σιούκα σι, τσαι ένα πανέμορφο κράμα . Έκι οικολόγο τσαι έκι έχου σέβας για τον τόπο . Έκι έχου μποιτέ πρεσσά αντισώματα . Νία βοά πφι εγκρενίστε νι εκόφτε α βουτάνα . Ννιε shάβε α τσεία μι α Στρατηγού με σαμαροτshιαϊθία τσαι για αντισηπτικά σκόνη, στουμπανίε ένα Κοτρώνι τσαί τα σκόνη νιε βαλήτσε τθα πληγά . Νι έμα αγαπού διότσι έκι γεμάτε καωσύνα τσαι να μου έκι θιλέγκου ,σιούκα, Βότσηhου, τσαι μουστόκιτθα. . Αιωνία σι α μνήμη ..
………. Θεόδωρος Ηλία Τίγκλιας Γιαταγάνας. Ο Γιαταγάνας ήταν αδερφός της γιαγιάς μου της Λίαινας ( Ματίνας).Εζησε μία ασκητική ζωή. Στα νιάτα του δούλευε στα ορυχεία του Λαυρίου. Υστερα από ερωτική απογοήτευση διάλεξετην ερημιά και την μοναξιά. Το πρώτο του στέκι ήταν στο Τρίκερι το δεύτερο στον καλόγερο και το τρίτο και το τελευταίο στην Αχρά( αχλαδιά) στο Γαβρόρεμα . Είχε και το παρατσούκλι παλαβό Θόδωρος. Κάθε άλλο παρά παλαβός ήταν. Ηταν ένας πολύ προοδευτικός άνθρωπος. Γίδια είχε την καλύτερη ράτσα, είχε βόδια και μελίσσια,το δε μελισσομάντρι ήταν στην μέση του Βράχου που μόνο αυτός ανέβαινε . Ελιές και χαρουπιές σε όλο το Γαβρόρεμα τις οποίες ο ίδιος είχε εμβολιάσει. Όργωνε με τα βόδια τα ισιώματά της Λούτσας και τα έσπερνε σίκαλη γιατί ευδοκιμούσε.
Είχε δύο στέρνες μία εδώ κοντά που έμενε και την άλλη την μεγάλη που πότιζε τα γίδια και τα βόδια. Εδώ που έμενε το είχε χτίσει ο ίδιος. Είχε ανοίξει τρύπα που χρησίμευε σαν αποθήκη και εκεί κοιμόταν το χειμώνα, το δε καλοκαίρι κοιμόταν εδώ ψηλά για να παίρνει αέρα. Είχε μία μεγάλη συκιά που όλοι είχαμε φάει τα σύκα της και ένα πανέμορφο κλίμα. Ήταν οικολόγος και σεβόταν την φύση .Είχε αποκτήσει πολλά αντισώματα. Μία φορά που έπεσε του κόπηκε το αυτί. Το έραψε η θεία μου η Στρατηγού(Σταυρούλα) με σαμαροβελόνα. Για αντισηπτική σκόνη στούμπισε( έτριψε) μία πέτρα και την σκόνη την έβαλε στην πληγή. Τον αγαπούσα διότι ήτανε γεμάτος καλοσύνη και μας φίλευε σύκα σταφύλια και μουσταλευριά ……Αιωνία του η μνήμη..