……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……Δέσποινα.
Δέφτερα τσαί Τςhόταν 28-29 του Απρίλη 2025: Α Τσακωνοπαρέα:
Παπαδιαμάντη #91: Α χήρα του νεομάρτυρα #8
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα Τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Α φωνά του ξένου έκι τςhέμα…. Ο δε τσείε Γιάνη ‘πέτσε:
—Τότθε ανέ κινούμε τσαί ένα ακόννη. Φωνηάε τον κάπελα τσαί παρατζελήτσε δύου. Τάνου τθο δέφκιεριου τσινήτσε να εξιστορήννει το ό,τσι έκι έχου ννιατέ από του γεροντούτεροι.
Το γύρμα ταρ αμερή έκι κχακχουτθά τθο μιτσή νεκροταφείε α γρία Χρύσα α κουφή. Έκι χηρευτά τςhεί βολέ. Ο πρώτε σι έκι ο νέο Κωσταγκή του Ματαρώνα. Έκι ναυκικό τσαί ννι ήγκιαει έχουντε κρεμαστέ οι Τούρτσοι τθαν Πόλη τουρ αρχές του χίλια οχτακόσια, κχάμποσοι χρόνου μπρού ταν επανάσταση. Ήγκιαει στεφανουτοί ένα χρόνε μπρούτερα τσαί α Χρύσα έκι έχα φερτέ τθο κόσμο ννία δρακουννιού. Ο άτςhωπό σι ταν αρχά ταρ Άνοιξη μπαρκαρίε με το παπόρι ταρ αφέγκη σι, σε ούγοιε έκι καπετάννιε τσαί εζάτσε τθα Πόλη. Έκι εμπορεγκούμενε άζα τσαι βότσιδε.. Ταν αμέρα έτανη τθο λιμάνι τα Πόλη ήγκιαει πρεσσά Ελληνικά παπόρια….

Τουρ εψιλοί νάμου Τετρακόσιοι για τα γρούσσα νάμου. Με υγεία.
…….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ……..

Η φωνή του ξένου έτρεμε …Ο δε θείος Γιάννης είπε: τότε ας πιούμε ένα ακόμη. Φώναξε τον ταβερνιάρη και παρήγγειλε δύο. Πάνω στο δεύτερο ξεκίνησε να λέει την ιστορία, ό,τι είχε ακούσει από τους γεροντότερους. Το απόγευμα της ημέρας εκείνης είχε ταφεί στο μικρό νεκροταφείο η γριά Χρυσή η κουφή. Είχε χηρέψει τρείς φορές. Ο πρώτος της απντρας ήταν ο νέος Κωσταντής του Ματαρώνα. Ήταν ναυτικός και τον είχαν κρεμάσει οι Τούρκοι στην Πόλη στις αρχές του 1800, μερικά χρόνια πριν την επανάσταση. Ήταν παντρεμένοι ένα χρόνο πριν και η Χρυσή είχε φέρει στον κόσμο πένα κοριτσάκι. Ο άντρας της στην αρχή της Άνοιξης, μπάρκαρε με το καράβι του πατέρα του, στο οποίο ήταν καπετάνιος και πήγε στην Πόλη. Εμπορευόταν λάδια και κρασιά.. Την ημέρα εκείνη, στο λιμάνι της Πόλης ήταν πολλά Ελληνικά καράβια….
Τα μάτια μας τετρακόσια για την γλώσσα μας…. Με υγεία…
……….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….