…….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….Ματίνα
Δέφτερα τσαί Τςhίτα 18-19 του Αμάη.2026: Α Τσακωνοπαρέα . Παπαδιαμάντη #211Το θάμα τα Τσαισιαριαννή #4
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Έκι καγκιούντα σαν εσούκαμε τθα Τσαισιαριαννή. Μπρού σούσουμε τθον Άγιε, ερέκαμε ένα τσέλιγκα με ένα μπουλούτσι προύατα τάσου τθα ρεμακία.Κστσάκαμε όρπα κοντά να συγυριστούμε τσαί να ξακισταθούμε μπρού ζάμε τθον Άγιε. Α γουναίκα του τσέλιγκα οράτσε νάμου πφ’ εκατσάκαμε τσαί ζυγούτσε νάμου. Ο Λευτέρη πφι από βδημάε μπρούτερα ννι έκι κοφτά α όρεξη τσαί ό ‘κι τςhού τσίπτα, ότσι ‘κατσάκαμε με ‘πέτσε: — Κεινάκα βρε γουναίκα, κόψε μι λίγο άντε. Ννι εκόβα τσαί ννι εδούκα ένα κομματσιούλι άντε τσαί για ατςhά μι παραφάγκηση τσινήτσε να τςhούννει με πρεσσά όρεξη.Ννι έμα έχα δουτέ ένα μιτσή φιλεριάϊθι, γιατσί έμα ννιουρίζα το ότσι ο ‘κι πορού να φάει. Τσαί αφού κχακχίτσε ογλήγορα τσαί τα τελευταία γουλία, κχαράε μι τσ’ άλλιου. Α τςhοπάννισα πφ’ εζυγούτσε νάμου με ρωτήτσε:—Άτςhωπό ντι ένι σιάτη μι,άρρωστε μ’ένι δενάχου, ένι κίνου το γα να ννι φέρου λιγάτσι;
Υγεία θιλενάδε τσαί θίλοι τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου
……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……

Νύχτωνε σαν εφτάσαμε στην Καισαριανή. Πριν φτάσουμε στην εκκλησία βρήκαμε έναν τσοπάνο με ένα κοπάδι πρόβατα μέσα στη ρεματιά . Καθίσαμε εκεί κοντά να φτειαχτούμε και να ξεκουραστούμε πριν πάμε στην εκκλησία. Η γυναίκα του τσοπάνου μας αείδε που καθίσαμε και μας πλησίασε. Ο Λευτέρης, που από εβδομάδες πριν του είχε κοπεί ή όρεξη και δεν έτρωγε τίποτα, μόλις καθίσαμε μου είπε: —Πείνασα βρε γυναίκα, κόψε μου λίγο ψωμί. Του έκοψα και του έδωσα ένα κομματάκι ψωμί. Με μεγάλη μου περιέργεια, ξεκίνησε να τρώει με πολύ όρεξη. Του είχα δώσει μία μικρή φετούλα, γιατί γνώριζα ότι δεν μπορούσε να φάει και αφού κατάπιε γρήγορα την τελευταία μπουκιά, μου ζήτησε κι άλλο. Η τσοπάνα που μας πλησίασε με ρώτησε:—Ο άντρας σου είναι κορίτσι μου; άρρωστος μου φαίνεται, πίνει το γάλα να του φέρω λιγάκι;
…….Υγεία φιλενάδες και φίλοι και να μιλάμε την γλώσσα μας…..
……..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………