……………ΜΑΡΝΕΡΕΙΟΝ ΙΔΡΥΜΑ.’ ……….Ηλιάνα.
Δέφτερα τσαί Τςhίτα 12-13 του Οχτώμπρη 2026: Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη #262: Όνειρε τθο τσύμα #12.
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Έκειννι λοιπόν το μονοπάκι έμα έχου παρτέ για να κχαμπάου τσαί έκειννι έμα έχου σκοπό να νάρου για το αμπάϊσμα ως να σούσου τθο μαντρί μι. Αφήκα όρπα τα χκηνά να νεμαθούνει, αν τσαί ου ‘γκιαει κινούνται,σε σφυρία αγαλιανά να κατσάνει να ησυχάσωει. Με ννιάκαει τσαί κατσάκαει ήσυχα. Εφτά νή οχτώ από του τςhάουνε ήγκιαει έχουντε κουδουνοτρόκανα τσαί άκια να σι ννιάου άμα ήγκιαει ποίντα πορία. Γυουρία κίσου, περαήα τα γκρεννίλα τσαί εσούκα τθα θάασσα.
Έτανη ταν ούρα ο ήλιε έκι κατσατέ, τσαί το φεγγάρι ολόγιομο τσινήτσε να λάμπει αψεούτερα από του σhίνοι τθο ατζά ννησί.
Ο Βράχο ο δικό μι έκι τθο βορία τσαί πέρε από τον άλλε κάβο προς τα δύση, τθα σhoβά μι, έμα ορού ένα πορφυρέ νούρλε από το κάτσαμα του ήλιου. Έκι ο νούρλε ο λαμπερέ πφι ο ήλιε έκι σιούρου κίσου σι, το χαλί πφι έκι στρούνα α μάτη σι, όπφουρ είννι αούντε,για να κατσάει να αριστεί, τσαί να ξακισταθεί….

Ανέ ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου ένι χρίε νάμου.
…………….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ….

Εκείνο λοιπόν το μονοπάτι είχα πάρει για να κατέβω και εκείνο είχα σκοπό να πάρω στο ανέβασμα, ώς να φτάσω στο μαντρί μου. Άφησα εκεί τα γίδια να βοσκήσουν, αν και δεν πείναγαν, τα σφύριξα να καθίσουν, να ησυχάσουν. Με άκουσαν και κάθισαν. Εφτά ή οχτώ από τους τράγους είχαν κουδουνοτρόκανα και θα τα άκουγα άμα έπαιρναν δρόμο, (πήγαιναν να φύγουν).. Γύρισα πίσω, πέρασα τον γκρεμό και έφτασα στη θάλασσα. Εκείνη την ώρα ο ήλιος είχε καθίσει και το φεγγάρι ολόγιομο άρχισε να λάμπει υψηλότερα από τα βουνά στο απέναντι νησί. Ο βράχος ο δικός μου ήταν στα βόρεια και πέρα από τον άλλο κάβο προς τη δύση, στα αριστερά μου έβλεπα μία πορφυρή ουρά από το κάθισμα του ήλιου. Ηταν η ουρά η λαμπερή που ο ήλιος έσερνε πίσω του, το χαλί που έστρωνε η μάνα του όπως λένε για να καθίσει να δειπνήσει και να ξεκουραστεί.
Να μιλάμε τη γλώσσα μας είναι το χρέος μας.
…………….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ………