……ΜΑΡΝΕΡΕΙΟΝ ΙΔΡΥΜΑ.……..Χρήστος.
Τσιουρακά Τςαι Δέφτερα 18-19 του Οχτώμπρη 2026: Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη :263: Όννειρε τθο τσύμα #13.
Διαστευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Τθαν ίσιε μερία από τον καμπουριαστέ βράχο, έκι ο ωραίο γιαλέ, στρουτέ με κουςhέλια σαν κρύσταα τσαί χρωμακιστά χαλίτσια, πφι έκι δενάχουντα ότσι ήγκιαει στρουτά τσαί στολιστά από του νύμφε τα θασσέ.Από το μέρι έκειννι έκι τσινούντα το μονοπάκι, ούγοιε έκι αρίκχου κάκοιε για να μπαεί τον απότομο γιαλέ τσαί να σούσει τθο πόρε τα μάντρα του τσύρ Μόσχου, ούγοιε μάντρα έκι συγκιούκχα για πρεσσοί εκατοντάδε μέτςhα, όλε το γιαλέ…
Αναιμούκα το όγκιουμα μι τσαί το περισκελέα μι τσαί τσιτά τθα θάασσα. Ούμα τσαί εκχρύσμα τσαί κολιουμπία για κχάμποσα λεφτά ταρ ούρα. Έμα ννιούκχου γλύκα τσαί μαγεία άκιατθε, έμα φαγκισκούμενε τον ννιαυτέ μι σάματσι έμα ένα με το τσύμα, ως να έμα κομμάκι από ταν αλμυρά, δροσερά τσαί υγρά σι φύση. Αν ο ‘μα έχου ταν έννοια τα κατούνα μι ποτέ όκι θα χοντάτσου το κολιούμπημα, τσαί ποτέ ό ‘κι θα μπαήου από τα θάασσα.

Υγεία τσάι αγάκη του καρδίε νάμου Θιλενάδε τσάι θίλοι.
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………
Στη δεξιά μεριά από τον καμπουριασμένο βράχο ήταν ο ωραίος γιαλός, στρωμένος με κοχύλια σαν κρύσταλλα και χρωματιστά χαλίκια, που έδειχναν ότι ήσαν στρωμένα και στολισμένα από τις νύμφες της θαλάσσης. Από τη μεριά εκείνη ξεκινούσε το μονοπάτι, το οποίο θα έπαιρνε κάποιος για να ανέβει στον απότομο γιαλό και να φτάσει στην πόρτα της μάντρας του κυρ Μόσχου η οποία μάντρα έζωνε για πολλές εκατοντάδες μέτρα όλο το γιαλό. Πέταξα το πουκάμισο μου και τον περισκελέα μου και έπεσα στη θάλασσα. Λούστηκα και πλύθηκα και κολύμπησα για κάμποσα λεπτά της ώρας. Ένιωθα γλύκα και μαγεία άπιαστη, φανταζόμουνα τον εαυτό μου σαν να ήμουν ένα με το κύμα, σαν να ήμουν κομμάτι από την αλμυρή, δροσερή και υγρή του φύση. Αν δεν είχα το νου μου στο κοπάδι μου, ποτέ δεν θα χόρταινα το κολύμπι και ποτέ δεν θα έβγαινα από την θάλασσα.

….Υγεία και αγάπη στις καρδιές μας φιλενάδες και φίλοι….
………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ …..