………. ΜΑΡΝΕΡΕΙΟΝ ΙΔΡΥΜΑ………..Θωμαή
Τίτιντα τσαί Πέφτα 23–24 του Σετθέμπρη 2026: Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη #255: Όννειρε τθο τσύμα #5.
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Αχούρα έκι χτήμα του χωρόγου μόννιου τουρ αμέρε πφι έκι παρίου να καμαίει τσαί να πφείρει. Τότθε έκι ποίου το σημάδι του Σταυρού τςhεί βολέ τσαί έκι αού: « Τθο όνομα το αφέγκη του υζού τσαί τθο Άγιε πνεύμα έννι πφείρου τα Χούρα έντανη, για να τςhούνωει οι διαβάτοι, τα πετούμενα του ουρανού τσαί για να αρίκχου τσαί εζού του κόποι μι.»Εζού δίχως ποτέ να καμαίου νή να πφείρου, έμα σερί του ένα μιτσή κομμάκι. Έμα παρασταίνου του μαθητάδε του Χριστού τσαί έμα Βάνου πουρτέσε του διατάξε τού Δευτερονομίου δίχως να σι ννιουρίζου……Τα φτωχά χήρα α άμπελε έκι δικά μι, ξόν άμα έκι παρία α ιίδε να κειαϊθίσει, να αραιούει, νη να τςhυγεί άμα έκι τσίπτα απαραματέ. Τότθε μπορεί αν έκι τυχερά να έκι γιομήνα γκάνα κοϊθινάτσι με βότςhου.

Υγεία θιλενάδε τσαί θίλοι τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΜΙΚΑ………..

Το χωράφι ήταν κτήμα του γεωργού, μόνο τις ημέρες που ερχόταν να οργώσει και να σπείρει. Τότε το έκανε το σημάδι του Σταυρού τρείς φορές και έλεγε: Εις το όνομα του πατρός και του υιού και του Αγίου πνεύματος, σπέρνω το χωράφι αυτό για να τρώνε οι διαβάτες τα πετούμενα του ουρανού και για να παίρνω και εγώ τους κόπους μού Εγώ δίχως ποτέ να να σπείρω, θέριζα ένα μικρό κομμάτι, παρίστανα τους μαθητάς του Χριστού και έβαζα μπροστά τις διατάξεις το Δευτερονομίου, δίχως να το γνωρίζω. Της φτωχειάς χήρας του αμπέλι ήταν δικό μου, εκτός άμα και ερχόταν η ίδια να θειαφίσει, να αραιώσει ή εάν είχε κάτι απομείνει, τότε μπορεί να ήταν τυχερή να γέμιζε κάνα καλαθάκι με σταφύλια…

Υγεία φιλενάδα και φίλοι και να μιλάμε τη γλώσσα μας.
………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ….