……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………….
Τςhίτα τσαί Τίτιντα 8-9 του Σετθέμπρη 2026: Α Τσακωνοπαρέα.
Ρικάρτο#4: Τα Δέσποινα Τρίκουλη.
Ο Ρικάρτο ό ‘κι πλέα, ο ξένε στρακιώτα. Έκι ένα άντρωπο πφι ννιέ ννιουζhίαει , ννιέ κχοντούκαει τα τσέα σου , τσαί ήγκιαει έχουντε μπαλτέ απόφαση να ννι γλυτούνει. Γκανένα ό ‘κι ξέρου το τσι θα ναθούνει οι αντροίποι από τσί σι ήγκιαει κιάντε , τσαί όλοι ήγκιαει φοζουμένει το χειρούτερε .
Επεράτσε τότθε τσαιρέ δίχως γκανένα νέο. Ο πόλεμο έκι συνεχίζου να σκορκίχει δυστυχία τσαί τσίπτα όκι σίγουρε. Όταν ετελειούτσε ο πόλεμο τσαί αγάλια-αγάλια αρχιννίε α κανοννικότητα, οι ντόκιοι εμαθήκαει κάτσι ευχάριστε. Το Ρικάρτο δε ννιέ σκωτούκαει. Ννιε κχοντούκαει αιχμάλωτε μαζί με άλλοι Ιταλοί, αλλά αργούτερα εζάτσε τθο τόπο σι.
Α είδηση έντανη ενέτζε χαρά σε όσοι ννι ήγκαει έχουντε ννιουζιστέ. Τάσου τα δυστυχία του πολέμου έκι δημιουργητέ ένα δεσμό , ανάμεσα σε αντροίποι από διαφορεκιτσοί χώρε τσαί γρούσσε. Τσαί ίσως έγκειννι έκι τθο πιο συγκινηκικό σ’ έντανη ταν ιστορία: Ότσι σε ννία εποχά γιομάτα βία τσαί φόβο ερέσταει αντροίποι πφι ήγκιαει θέντε να βοηθήουει το συναντροίποι σου χωρίς να στσεφτούνει το τσίνδυνε.
Αγάκη τσαί υγεία θιλενάδε τσαί θίλοι τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου. …..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ….

Ο Ρικάρτο δεν ήταν πλέον ένας ξένος στρατιώτης. Ήταν ένας άνθρωπος που είχαν γνωρίσει, είχαν φιλοξενήσει και είχαν προσπαθήσει να σώσουν. Κανείς δεν γνώριζε τι θα απογινόταν μετά τη σύλληψή του και όλοι φοβούνταν το χειρότερο.
Πέρασε καιρός χωρίς να υπάρχει καμία είδηση. Ο πόλεμος συνέχισε να σκορπά δυστυχία και αβεβαιότητα. Όταν όμως τελείωσε η Κατοχή και άρχισε σιγά σιγά να επιστρέφει η κανονικότητα, οι κάτοικοι έμαθαν κάτι που τους γέμισε ανακούφιση. Ο Ρικάρτο δεν είχε εκτελεστεί. Είχε κρατηθεί αιχμάλωτος μαζί με άλλους Ιταλούς, αλλά αργότερα επέστρεψε στην πατρίδα του.
Η είδηση αυτή έφερε χαρά σε όσους τον είχαν γνωρίσει. Μέσα στα δύσκολα χρόνια του πολέμου είχε δημιουργηθεί ένας δεσμός ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών χωρών και γλωσσών. Και ίσως αυτό είναι το πιο συγκινητικό στοιχείο αυτής της ιστορίας: ότι σε μια εποχή γεμάτη βία και φόβο, βρέθηκαν άνθρωποι που επέλεξαν να βοηθήσουν έναν συνάνθρωπό τους, χωρίς να υπολογίσουν τον κίνδυνο που διέτρεχαν οι ίδιοι.
Αγάπη και υγεία φιλενάδες και φίλοι και να μιλάμε τη γλώσσα μας. …… ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..