……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….Μπαρμπαρίνα
Σάμπα τσαί Τσιουρακά 11-12 2026: Α Τσακωνοπαρέα..
Παπαδιαμάντη #237:Α Χολεριαστά #7.
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Εςhούβαει όλοι τσαί οράκαει του δύου γεράδε χωροφυλάτσοι, με του παλιοκάπε σου τσαί του σκουριαντοί καραμπίνε σου να κχαμπαίνωει το κατάβα τσαί να παρήτθωει προς το γιαλέ. Θα ήγκιαει γυούρε τθα πεντακόσια λάγκα μακρία. Ήγκιαει δύου παλαιοί τσαί λησμονετοί χωροφυλάτσοι καόγνωμοι, σε ατςhά ηλικία, πφι ήγκιαει μοζούντε για τα φτώχεια τσαί ου ‘γκιαει θέντε να δενάχωει κατσοί…
—Έννοια ννιούμου τσαί εζού έννι ννιουρίζου το τσι θα αλήου του τσείου του Χρήστου, να να μη τςhίντετε. Με το έτρου εννιάτθε τσαί α βροντερά φωνά τουρ ένα από του δύου χωροφυλάτσοι. —Τσαί ννισάφι βρε καμπτζία….πφ’ετσιτάτε με τα σhούκχα τθο πλιάτσιχο!!! Με τον ιίδε ντρόπο απογήτθε τσαί ο Λουκά.—Έννοια ντι τσείε Χρήστο, ννι έμε ποίντε για να μη σκουριάνει τα σίδερα, τσαί για να ξαφρούει λιγάτσι το αμπάρι να ατθαϊστεί το παπόρι. Ο άτζε πρεσσιού του Λουκά να πεί το τσείε Χρήστο να ννι κιστεί…

Υγεία,Αγάκη θιλενάδε τσαί θίλοι τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα.
…………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…………….

Γύρισαν όλοι και είδαν τους δύο γέρους χωροφυλάκους, με τις
παλιοκάπες τους και τις σκουριασμένες καραμπίνες, τους να κατεβαίνουν τον κατήφορο και να έρχονται προς το γιαλό. Θα ήταν γύρω στα 500 βήματα μακριά. Ήταν δύο παλιοί και ξεχασμένοι χωροφύλακες, καλόγνωμοι, σε μεγάλη ηλικία, που πονούσαν για την φτώχεια και δεν ήθελα να δείχνουν κακοί. —Έννοια σας και εγώ ξέρω τι θα πω του θείου του Χρήστου, Μην ανησυχείτε. Με το έτσι ακούστηκε και η βροντερή φωνή του ενός από τους δύο χωροφυλάκους: —Και νισάφι βρε παιδιά που πέσατε με τα μούτρα στο πλιάτσικο…. Με τον ίδιο τρόπο αποκρίθηκε και ο Λουκάς:
—Έννοια σου θείε Χρήστο, το κάνουμε για να μη σκουριάσουν τα σίδερα και για να αλαφρύνει λίγο το αμπάρι να σηκωθεί το πλοίο.
Δεν πήρε πολύ του Λουκά, να κάνει το θείο Χρήστο να τον πιστέψει. ….Υγεία αγάπη φιλενάδες και φίλοι και να μιλάμε τη γλώσσα…….
………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……