………….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….Αναστασία
Δέφτερα τσαί Τςhίτα15-16 του Σερικχή2026:Α Τσακωνοπαρέα.
Παπαδιαμάντη #224: Α Χολεριαστά #3
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη…..

Εμα γεννατά λίγοι μήνοι μπρούτερα τα μοναδικά μι σιάτη τα Κατήγκω, έντανη ογή πφι έσι ορού. Ότσι με κιάκαει οι τσιμητοί τσαι όα τα άβα τα ταρ αρρώστσια, Θεό να φυάτθει μακρύα από ταν αφεγκία ντι, ο Λευτέρη, έντενη πφι έσι ορού, μ’απαρατήτσε, ενάτθε άφαντε.Περάκαει πρεσσοί ούρε τσαί ούτε πφι οράτθε. Ο αϊθή μι ο Θύμιε, ούτε θελήτσε να μην ζυγούει.Έμα αραμούα τθαν ενορία τθουρ Άγιοι Απόστολοι, σ’ένα στενέ σοκκάτσι ακατούσε από ταν Ακρόπολη. Έμα έχα το καμπτζί τα νανάκα πφι έκι βούντα. Εζού από τα μερία μι,έμα ποφερήκχα από του πόνοι όγω ταρ αρρώστσια μι τσαί έμα αβρυστά. Έμα φωννηάντα να μπάτσε έκι παρίου γκανένα. Έμα κχαράχα ένα ποκήρι ύο, αλλά του κάκου, γκανένα ο ‘κι ορούμενε.
Όσιου για του γειτόννισε, άλλοι ήγκιαει φυτθοί για ταν εξοχά τσαί άλλοι ήγκιαει ποίντε το κουφό.
Ανέ έχουμε ταν υγεία νάμου τσαί ανέ ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
…………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

Είχα γεννήσει λίγους μήνες πρίν την μοναδική μου κόρη την Κατήγκω, αυτήν που βλέπεις. Οταν μ’ έπιασαν οι εμετοί και όλα τα άλλα τα της αρρώστιας, Θεός να φυλάει, μακριά από την αφεντιά σου, ο Λευτέρης, αυτός που βλέπεις με παράτησε, έγινε άφαντος. Πέρασαν πολλές ώρες και ούτε που φάνηκε. Ο αδερφός μου ο Θύμιος ούτε που θέλησε να με πλησιάσει. Έμενα στην ενορία των Αγίων Αποστόλων, σε ένα στενό σοκάκι κάτω από την Ακρόπολη. Είχα το παιδί στην κούνια που έκλαιγε. Εγώ από τη μεριά μου, υπέφερα από τους πόνους λόγω της αρρώστιας μου και ήμουνα πολύ διψασμένη… Φώναζα να μήπως ερχόταν κανείς. Ζητούσα ένα ποτήρι νερό, αλλά μάταια κανένας δεν φαινόταν. Όσο για τις γειτόνισσες, άλλες είχαν φύγει για την εξοχή κι άλλες έκαναν την κουφή…
… Ας έχουμε την υγεία μας και ας μιλάμε τη γλώσσα μας……
………….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ …….