…………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………
Δέφτερα τσαί Τςhίτα1-2 του Σερικχή 2026: Α Τσακωνοπαρεα.
Παπαδιαμάντη #217: Το θάμα τα Τσαισιαριαννή #10.
Διαστσευή τσαί γραφτέ τθα τσακώνικα από τον Πάνο Μαρνέρη.

Έκι ένα σπήλη ωραίο, σε ένα θεούριε βράχο, σποϊλιάρικο πφι έκι στρατζίχουντα δροσία τθο γυούρε. Έκι μοσχοννυρίζου ο τόπο, από τα θυμάρια, του τσίνου τσαί τον άγριε δυόσμο. Κόσμο πρεσσέ, γουναίτσε, ένα σωρέ ατςhοίποι τσαί μελίσσι από καμπτζία, άλλοι στέκουντε ορθά,άλλοι κατσατοί, κχάμποσοι άρρωστοι από διάφοροι αρρώστςιε, μίτζεροι τσαί σακατευτοί, ήγκιαει ερικχουμένοι οπά τσαί ήγκιαει ποίντε το σταυρέ σου. Ένα παπά με το πετραχήλι σι έκι στέκου τάσου τθα μισά. Έκι εχου μποιτέ παράκληση τσαί έκι τθα τελειούματα. Ήγκιαει ψάλλουντε το «ταν πάσα ολπίδα μι» τσαί ήγκιαει ποίντε μετάννοιε.Ότσι ο παπά πέτσε το «Δι ευχών»τσινήτσε να ψάλλει τον αγιασμό, τάσου σε ννία ατσhά λεκαννίδα σα κολιουμπήθρα σιαχτά τάσου τθο βράχο, Θεόχκιστε όπφουρ έκι δενάχουντα.
Ότσι τσινήτσε ο Αγιασμό, οι γουναίτσε ήγκιαει μουρμουρίζουντε αναμεταξύ σου. —Α περιστέρα… Έδαρη θα παρησιαστεί!!!

Ένι χρίε νάμου να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου θιλενάδε τσαί θίλοι.
…………….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ………….

Μία σπηλιά ωραία σε έναν τεράστιο βράχο σταχτί που έσταζε δροσιά στο γύρω. Μοσχομυρίζει ο τόπος από τα θυμάρια, τα σκίντα και τον αγριοδυόσμο. Κόσμος πολύς, γυναίκες, ένα σωρό άντρες, και μελίσσι από παιδιά. Άλλοι στεκόταν όρθιοι,άλλοι καθιστοί, κάμποσοι άρρωστοι από διάφορες αρρώστιες, μίζεροι και σακατεμένοι βρίσκονταν εκεί και έκαναν το σταυρό τους. Ένας παππάς με το πετραχήλι του στεκόταν μέσα στήν μέση. Είχε κάνει παράκληση και ήταν στα τελειώματα.Έψαλλαν «την πάσαν ελπίδα μου» και έκαναν μετάνοιες. Όταν ο παππάς είπε το Διευχών κίνησε να ψάλλει τον αγιασμό μέσα σε μία μεγάλη λεκάνη, σαν κολυμπήθρα, φτιαγμένη πάνω στο βράχο, Θεόκτιστη όπως έδειχνε. Μόλις κίνησε ο αγιασμός, οι γυναίκες μουρμούριζαν αναμεταξύ τους…
— Η περιστερά….Τώρα θα παρουσιαστεί!!!
Είναι χρέος μας να μιλάμε τη γλώσσα μας φιλενάδες και φίλοι
……..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..