……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….
2026:Α Τσακωνοπαρέα.

Ο ήλιε από τα σύνταχα πλέκιεριου ένι φουκίζου
φουκίζου απ’ ταν Ανατολά πέρε τθον Ιορδάννη.

Τάσου απ’ τον ατςhέ το φουκισμό φωνά ατςhιά εννιάτθε
να ννιάνει τσαί να μάθωει τθα αλαργητά του κόσμου.

Να μάθωει πφι ο Πρόδρομε Υζέ Θεού εβαφκίε
Ούγοιε απολύτσε ο Θεό να σούσει τουρ αντροίποι.

Χρόνου Πάσοι , Χρόνου Πάσοι ,
Χρόνου καλοί , Αφέγγη Νάμου.

Ο ήλιος από το πρωί πιότερο φωτίζει
φωτίζει από την Ανατολή πέρα στον Ιορδάνη.
Μέσα από το μεγάλο φως φωνή μεγάλη ακούστη
να ακούσουν και να μάθουνε στην άκρια του κόσμου.
Να μάθουν που ο Πρόδρομος Υιό Θεού εβάφτησε
τον οποίον έστειλε ο Θεός να σώσει τους ανθρώπους…
Χρόνια Πολλά, Χρόνια Πολλά,
Χρόνια καλά , Πατέρα Μας…

Κατά την Καστανιτσιώτικη παράδοση, τα κάλαντα στην Τσακωνική τραγουδούσε κάθε χρόνο παραμονή των θρησκευτικών εορτών ένας καλόγερος της μονής Κοντολινάς, ο Ιωαννίκιος, ο οποίος ζούσε στο μετόχι του Αγίου Δημητρίου στη Μελιτσού, ως μελλισοτρόφος του μοναστηριού. Πάντοτε κατά την παράδοση, τα κάλαντα, ο Ιωαννίκιος δεν τα τραγουδούσε, αλλά τα έψαλε σαν εκκλησιαστικούς ύμνους στους ήχους του Βυζαντινού οκτωήχου. Δυστυχώς μετά τη δεκαετία του ’50 ατόνισαν και εκτοπίστηκαν από τα κάλαντα της κοινής ελληνικής γλώσσας. Τα κάλαντα στην Τσακωνική, όσα διέσωσε η έρευνα, αποδεικνύουν περίτρανα ότι υπήρχε από παλαιοτάτων χρόνων ο έμμετρος Τσακώνικος λόγος.