Κάτσι άλλοι ήγκιαει κχοντούκχουντε χοντρά δέματα κισσαριστά. Όπφουρ έκι δενάχουντα ήγκιαει έγκουντε για ψάρεμα νή ναυκικό περίπατε. Αλλά κιά ννιε ννιουρίσταει ταν υπόθεσι, τσαί αβήκαει χαμπέρι τα μαγκάτζα του τόπου, τα δωδεκάχρονα τσαί δεκαεξάχρονα με πρώτε, το Θοδωρη το Τσούνο,το Γιάνη το Ζόπη,το Πέρο τον Τριζόπη, το Βασίλη το Γλάρο,το Βασίλη το Κουλέ,το Γιάνη Κερκυδό, το Δηννήτρη Ψόφο, το Γιάνη Κιώρη, τον Αλέξη το Φανάρι το Μανωλιό τσαι τόσοι άλλοι; Ότσι εννιάτθε ότσι τα περατά ννιούτθα έκι τσιτατθέ τάτσου ταν «ΚΕΦΑΛΑ» τον απότομο αψελέ βράχο, ανάκοντα τθον όρμο ένα ατςhέ Ολλανδικό παπόρι, ποτσουτέ με σίδερε, αγγεία τσαί υφάσματα. Οι ναυαγοί γλιτούκαει, ήγκιαει φερτοί νιούτθα τθα πόλη, οι κάκοιτσοι σε δούκαει φορεσίλε, αναλάβει τσαί κχάρα σε μια αποθήτση να σhοννιστούνει. Σε δούκαει τσαί ρούμι τσαί ήγκιαει φχαριστητοί από τα φιλοξενία. Έκι αραμούντε το πφου άκια να γλιτούνει το εμπόρεμα…..
….Ανέ κιμήνουμε τα γρούσσα νάμου με το να ννι ννιλήνουμε …..
……………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…………
Κάτι άλλοι κρατούσαν χοντρά σκοινιά πισσαρισμένα. Όπως έδειχνε πήγαιναν για ψάρεμα, ή ναυτικό περίπατο. Αλλά που την μυρίστηκαν την υπόθεση, και πήραν χαμπάρι τα μαγκάκια του τόπου, τα δωδεκάχρονα και δεκαεξάχρονα, με πρώτο τον Θοδωρή τόν Τσούνο, τον Γιάννη τον Ζόπη, τον Πέρο τον Τριζόπη, τον Βασίλη το Γλάρο, τον Βασίλη τον Κουλό, το Γιάννη Κερκυδό, το Δημήτρη Ψόφο, τον Γιάννη Κιώρη,τον Αλέξη τον Φανάρι, τον Μανωλιό και τόσους άλλους; Μόλις ακούστηκε πως την περασμένη νύχτα είχε πέσει έξω στον «ΚΕΦΑ¨ΛΑ», τον απότομο ψηλό βράχο, ανακόντα στον όρμο, ένα μεγάλο Ολλανδικό καράβι, φορτωμένο με σίδερα αγγεία και υφάσματα. Οι ναυαγοί γλίτωσαν. Είχαν έρθει νύχτα στην πόλη οι κάτοικοι τους έδωσαν φορεσιές, άναψαν και φωτιά σε μια αποθήκη να ζεσταθούν. Τους έδωσαν και ρούμι και ήταν ευχαριστημένοι από την φιλοξενία. Παρέμενε το πως θα γλύτωναν το εμπόρευμα…
…….Ας τιμούμε τη γλώσσα μας με το να την μιλάμε…..
……………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…………..

Πφούρ ήγκιαει τςhάχουντε τα συνταχινά τθο ίσιουμα πέρε, τάτσου από το χωριουδάτσι, τόσε κόσμο,ατςhοίποι τσαί καμπτζία τσαί κχάμποσοι γουναίτσε ακόννη; Ήγκιαει τςhάχουντε τθα κοιλάδα αναμεταξύ σε δύου σhίνοι τσαί σε ένα βόρεινε όρμο του λιμαννίου,
πάρα πρεσσοί. Ο ουρανέ έκι ξερίχου αβέρτα νερόχιονε, ο βορειοανατολικό αέρα έκι φουσού ασταμάκητα, α κρυάδα έκι μπεροννιάζα, έκι χειμωννικό Δετσέμπρη μήνα….
Πρώτοι εδρανήαει, ο Λουκά ο Μπούνο,ο Θανάση ο Πουγαδή τσαί ο Παναγή τα Χρόναινα. Κίσου από έντεοι εκάναει: Ο Αναστάση ο Ζιζυφό, ο Κώστα ο Αρμπά, ο Αλέξη τα Μυωνού τσαί απέ όλοι οι άλλοι. Άλλοι ήγκιαει έχουντε φερτέ σάκχου,άλλοι κοντάρια ατςhά για μαγγούρε, με του μπρούσε από τα σακκάτζα σου φουσκουτοί . Ήγκιαει έχουντε μπαλτέ του γάντζhουδέ τσαί τα καμάτζα τάχα μι για να μη δίνωει υποψίλε. Δύου ήγκιαει έχουντε τσαί από ννία απόχη…
Τα γρούσσα νάμου έμε ννιούντε, γιατσί έμε θέντε έμε πορούντε…
…………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Πως έτρεχαν το πρωινό στο ίσιωμα πέρα, έξω από το χωριό, τόσος κόσμος, άντρες και παιδιά, κάμποσες γυναίκες ακόμα; Ετρεχαν στην κοιλάδα ανάμεσα σε δύο βουνά και σε ένα βορεινό όρμο του λιμανιού πάρα πολλοί. Ο ουρανός έριχνε συνέχεια νερόχιονο, Ο βορειοδυτικός άνεμος φυσούσε ασταμάτητα, και ήταν κρύο, ήταν χειμώνας, Δεκέμβρης μήνας.
Πρώτοι έτρεξαν ο Λουκάς ο Μπούνος, ο Θανάσης ο Πουγαδής και ο Παναγής της Χρόναινας. Πίσω από αυτούς ήρθαν ο Αναστάσης ο Ζιζυφός, ο Κώστας ο Αρμπάς, ο Αλέξης της μυλωνούς και μετά όλοι οι άλλοι. Άλλοι είχαν φέρει σακιά, άλλοι κοντάρια μεγάλα για μαγκούρες, με τις τσέπες των σακκακιών τους φουσκωμένες.
Είχανε βγάλει τους γάντζους και τα καμάκια, τάχα μου για να μη δίνουν υποψίες. Δυό είχαν και από μία απόχη.
…..Τι γλώσσα μας μιλάμε γιατί το θέλουμε και το μπορούμε….
……..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

Ο άτςhωπο μι εζάτσε τα τσέα τσαί ένετζε το σιατέρι νάμου τσαί κχάμποσα ίιδιτα για σ’ εννίου. Εμπάκαμε όλοι τθα καρότσα.
Αραμάκαμε για δυ τςhεί μήνοι σ’ένα περιβόλι, κοντά τθον Άγιε Γιάνη το Ρέντη. Οπά ήγκιαει παρίντε ταχκικά οι Αγγλογάλλοι. Σ’έμα κχρύζα τα ιίδιτα τσαί μι ήγκιαει δίντε ασημένια φράγκα. Ήγκιαει ορούντε τα σιάτη μι μι πφι έκι κοντογούα να χροννιάσει, ννι ήγκιαει χαϊδέγκουντε τσαί ννι ήγκιαει αούντε.» Πίκκολο…πίκκολο!»Ήγκιαει όλοι μαζί, καβαλλαρία,με του περιτσεφαλαίε σου, καλοί αντροίποι ήγκιαει δενάχουντε. Περαήαμε κα. Α χολέρα εφύτζε. Ανάκοντα του Χριστού γυουρίαμε τα τσέα νάμου τθου Άγιοι Απόστολοι, ννι ερέκαμε ακείραχτε τσαί ζήκαμε οπά με αγάκη. Ξόν του ότσι περαήαμε κά, μι ήγκιαει αραματά τσαί 110 ασημένια φράγκα από τα κχρυσίματα.
Με φαγκήστε ότσι τα δέκα σβάτζικα πφι έμα έχα δουτέ μπρού τςhεί μήνοι τθον καροτσιέρη, σ’επφείρκα ταν ιγής τσαί καρποφορέκαει τσαί ενάτθαει δεκαπλάσια…
Υγεία θιλενάδε τσαί θίλοι τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……
Ο άντρας μου πήγε στο σπίτι και έφερε το κορίτσι μας και κάμποσα ρούχα για εμένα. Μπήκαμε όλοι στην καρότσα. Παραμείνανε για 2–3 μήνες σε ένα περιβόλι, κοντά στον Αγιάννη το Ρέντη. Εκεί ερχόσαν τακτικά η Αγγλογάλλοι, τους έπλενα τα ρούχα και μου έδιναν ασημένια φράγκα. Έβλεπαν το κορίτσι μου που κόντευε να χρονιάσει, το χάϊδευαν και της έλεγαν: Πίκολο… πίκολο… Ήταν όλοι μαζί, η καβαλαρία, με τις περικεφαλαίες τους, καλοί άνθρωποι έδειχναν. Περάσαμε καλά. Η χολέρα έφυγε. Κοντά τα Χριστούγεννα γυρίσαμε στο σπίτι μας, στους Αγίους Αποστόλους. Το βρήκαμε απείραχτο και ζήσαμε εκεί με αγάπη. Εκτός του ότι περάσαμε καλά, μου είχαν μείνει και 110 ασημένια φράγκα, από τα πλυσίματα. Μου φάνηκε ότι, τα σβάτζικα που είχα δώσει πριν τρεις μήνες, στο καροτσέρη, τα έσπειρα στην γή, και καρποφόρησαν και γίναν δεκαπλάσια….
Υγεία φιλενάδες και φίλοι και να μιλάμε την γλώσσα μας.
……………Μιλάμε Τσακώνικα ………..

—Να άρε τσαί τα ενία, πέκα ννι, αλλά να μόλου τσαί εζού μαζί.
—Τα πρώτε βοά πέτσερε δέκα, με πέτσε. Αλλά εζού τα στιγμή ννιε μεταννοιάκα τσαί πέκα τθον ννιαυτέ μι. « Ανέ κχοντού το ένα ποίερ έννι ννιουρίζου τσί θα ναϊθεί.» Ο αμαξά έκι έχου ννιατε το δέκα. Εζού έμα παλαίγκα να γκριούψου το ένα σβάτζικο τθα πάμα μι τσαί ετήνε ννι οράτσε.—Πέτσερε δέκα, πέτσε ο αμαξά, δεί μι σι ογή τσαί θα ντ’άρου —Ενία, πέκα εζού.—Δεί μι τσαί το άλλιου, έκι πιμένου ετήνε..
Σε δούκα όα. Ο γαμπρέ μι ννιε ρωτήτσε: —Έδαρη ο πέτσερε ότσι ο ‘με χωρούντε…. Θα έμε πρεσσοί;
—Αφού έτθε χωρούντε τθα βάρκα, απογήτθε ο αμαξά, ετίου τσι ντ’ένι μέουντα;.Ήγκιαει έχουντε ορατέ ότσι έμα καλύτερα,α σhούκχα μι έκι σιαχτά τσαί ού ‘γκιαει δενάχουντε πρεσσέ φόβο. Α γουναίκα του γαμπρού μι με ξερίε ννία ματία τσαί σα να μ’ελυπήτθε. Ανέ μόλει τσαί έντανη α έρμο, πέτσε του ατςhούπου σι…
Αγάκη, υγεία τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου θιλενάδε τσαί θίλοι. ……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……

—Να πάρε και τα εννιά, του είπα, αλλά να έρθω και εγώ μαζί.
—Την πρώτη φορά είπες δέκα, μου είπε, αλλά εγώ στην στιγμή το μετάνιωσα και είπα στον εαυτό μου: «Ας κρατήσω το ένα, ποιός ξέρει τι θα γίνει.» Ο άμαξάς είχε ακούσει το δέκα, εγώ προσπαθούσα να κρύψω το ένα σβάτζικο στην παλάμη μου και ‘κείνος το είδε. —Είπες δέκα, μου είπε ο άμαξας, δώσε μου τα και θα σε πάρω. —Ενιά είπα εγώ. —Δος μου και το άλλο, επέμενε εκείνος. Τα έδωσα όλα. Ο γαμπρός μου τον ρώτησε: —Τώρα δεν είπες ότι δε χωράμε; θα είμαστε πολλοί; —Αφού χωράτε στη βάρκα, απάντησε ο άμαξας εσένα τι σε νιάζει; Είχαν δει πως ήμουν καλύτερα, το πρόσωπο μου είχε φτιάξει και δεν έδειχναν πολύ φόβο. Η γυναίκα του γαμπρού μου μου έριξε μια ματιά και σαν να με λυπήθηκε. —Ας έρθει κι αυτή η έρημη, είπε του ανδρός της…
Αγάπη, υγεία και να μιλάμε τη γλώσσα μας φιλενάδες και φίλοι.
………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΛΩΝΙΚΑ…………

Ήγκιαει αλέστα να φύτσωει. —Θα μόλου τσαί εζού όκια τσαι να ζάτε, επέκα, τσαί εντούκα τα κόψη τα χερή μι τθα πάμα μι.
—Έτζε να φέρερε το καμπτζί, πέτσε ο άτςhωπό μι.
—Έα να ζάμε παρέα, ννι απογήμα.
Ο Λευτέρη τσινήτσε να κχραςhίντει τα τσιουφά σι, ο δε αμαξά έκι φερίκχου δυσκολίε. . Συφωνέκαμε για τςhεί αντροίποι τσαί το καμπτζιούλι τέσσερι, τσαί έδαρη έμε γινουμένει έξε, Ο θα χωρέτε τθα καρότσα. Ο γαμπρέ μι ννιε μποίτσε νόημα, σα να ννι έκι αού:
«»Μη κχράντερε … όσοι έμε…θα έμε…»
Τότθε μπαλήκα τα δέκα σβάτζικα ( δραχουμέ) πφι μ’έκι έχου ξεριστέ ο γείτονα ο Μικέλη από το παναϊθούρι τσαί πέκα ννι : — Ορή θα ντι δού τσαί τα δέκα αλλά να μ’ άρερε τς’εννίου. Σαν εννιάτσε το κουδούνισμα από το παρά ο αμαξά με ζυγούτσε. Λησμονέτσε το ότσι έμα χολεριαστά.Μπαλήκα το παρά τσαί τσινήκα το μέτςhημα…..
Να κιμήνουμε, να αγαπήνουμε τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..
Ήταν έτοιμοι να φύγουν. —Θα έρθω και εγώ, όπου και να πάτε. είπα, και χτύπησα την κόψη του χεριού μου στην παλάμη μου. —Πήγαινε να φέρεις το παιδί, μου είπε ο άντρας μου. —Έλα να πάμε παρέα, του απάντησα. Ο Λευτέρης άρχισε να ξύνει το κεφάλι του, ο δε αμαξάς έφερνε δυσκολίες. —Συμφωνήσαμε για τρεις ανθρώπους και το παιδάκι τέσσερους και τώρα γινόμαστε έξι, δεν θα χωρέσουμε στην καρότσα. Ο γαμπρός μου του έκανε νόημα, σαν νά του έλεγε:
«Μην χολοσκάς, όσοι είμαστε…θα είμαστε… Τότε έβγαλα τα δέκα σβάτζικα (δραχμές) που μου είχε ρίξει ο γείτονας Μικέλης από το παράθυρο και του είπα: —Να θα σου δώσω και τα δέκα αλλά να με πάρεις και μένα. Σαν άκουσε το κουδούνισμα από τον παρά ο αμαξάς με πλησίασε. Ξέχασε το ότι ήμουν χολεριασμένη. Έβγαλα το χρήμα και ξεκίνησα το μέτρημα.
Να τιμάμε να αγαπάμε και να μιλάμε τη γλώσσα μας…
………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

Βαφκίσι έμε έχουντε πέτσε α γρία. Έκι δενάχα χολιατά πφι ο μπορέτσε να μι ξεποτσουϊθεί. Περαήα τα τσιουφά μι τθο άννοιμα του πόρου. Παραφαγκίσμα τσαί εκουία δενατά. Παραφαγκίσμα γιατσί οράκα διτσοί μι αντροίποι. Έκι ο Λευτέρη ο άτςhωπο μι, ο Σταϊθη ο γαμπρέ μι, τσαί α Στάθαινα α γουναίκα σι. Ήγκιαει βαφκίζουντε
το πρώκιου σου σιατέρι. Οπά έκι τσαί ένα ακόννη άντρωπο. Θα έκι ο αμαξά. Καταβήκα ότσι ήγκιαει έχουντε σκοπό φύτσωει όλοι αντάμα ύστερα από το βαφκίσι.Ο Λευτέρη, ο άτςhωπο μι,έκι ο νονέ. Πέκαει μπρού φύτσωει, σα καλοί Χριστσιανοί πφι ήγκιαει, ανέ βαφκίσωει το καμπτζί. —Πφουρ εκάνερε; πέτσε ο άτςhωπο μι,κιά αφήτσερε το καμπτζί; .— Εκιού κιά αφήτσερε εννίου;. ννι απογήμα. Έτανη ταν ούρα το βαφκίσι έκι τελειουτέ τσαί εζού σ’ ενάμα τσιμπούρι τσαί ό ‘μα ξεκχολίχα. Ο άτςhωπό μι έκι δενάχου συλλογιστέ.Μι ήγκιαει ορούντε ότσι ο ‘μα έχα πλέα τσιμητοί τσαί ότσι έμα στέκα κα τθου πούε μι …
..Ανέ κιμήνουμε τα γρούσσα νάμου με το να ννι ννιλήνουμε…
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………
—Βάφτιση έχουμε είπε η γριά. Εδειχνε στεναχωρημένη που δεν μπορούσε να με ξεφορτωθεί. Πέρασα το κεφάλι μου στο άνοιγμα της πόρτας. Παραξενεύτηκα και φώναξα δυνατά . Παραξενεύτηκα γιατί είδα δικούς μου ανθρώπους Ήταν ο Λευτέρης, ο άντρας μου, ο Στάθης ο γαμπρός μου και η Στάθαινα, η γυναίκα του. Βάφτιζαν το πρώτο τους κορίτσι. Εκεί ήταν και ένας ακόμη άνθρωπος. Θα ήταν ο αμαξάς. Κατάλαβα ότι είχαν σκοπό να φύγουν όλοι μαζύ, μετά από την βάφτιση. Ο Λευτέρης ο άντρας μου, ήταν ο νονός. Είπαν πριν φύγουν, σαν καλοί χριστιανοί που ήσαν, ας βαφτίσουν το παιδί.
—Πως ήρθες; είπε ο άντρας μου, που άφησες το παιδί; —Εσύ που άφησες εμένα; του απήντησα. Εκείνη την ώρα η βάφτιση ήταν τελειωμένη και εγώ τους έγινα τσιμπούρι και δεν ξεκολλούσα. Ο άντρας μου έδειχνε συλλογισμένος. Μ’ έβλεπαν πως δεν είχα πλέον εμετούς και ότι στεκόμουν στα πόδια μου…
……..Ας τιμούμε τη γλώσσα μας με το να την μιλούμε…….
……….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Πήγα πιο πέρα από τη βρύση που δεν είχε νερό. Εκεί άκουσα κάτι σαν μουρμούρα σαν ψαλμωδία. Έφτασα έξω από τους Αγίους Αποστόλους. Σε μία γωνία είδα μία καρότσα με δύο άλογα. Η πόρτα της εκκλησίας ήταν ανοιχτή. Είδα μία γριά η οποία ήταν της εκκλησίας. Η γριά σαν με είδε έκλεισε την πόρτα, θα κατάλαβε ότι ήμουν μολεμένη. Έσπρωξα την πόρτα και φώναξα: Λίγο νερό!… δεν είστε χριστιανοί!.. Είδα δύο στάμνες ακουμπισμένες στο μέσα μέρος της πόρτας, ανάκοντα στο παγκάρι. Η γριά με λυπήθηκε, σήκωσε την μία στάμνα που είχε νερό και μου είπε: —Κάνε χούφτα με τα χέρια σου. Έτσι κι έκανα. Εκείνη μου έριξε λίγο νερό κι εγώ έπινα. Μου φάνηκε σαν αγιασμός. Εστάθη η καρδιά μου . Η γριά υοποθέτησε την στάμνα δίπλα από την άλλη κι έκανε να κλείσει την πόρτα. Έπιασα με τα δυο μου χέρια το φύλο της πόρτας και την ρώτησα: Τι κάνουν μέσα; Αλκουσα ψαλμωδία και διάβασμα από παπά
Υγεία φιλενάδες και φίλοι και να μιλάμε τη γλώσσα…
…………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……………..

Πήγα πιο πέρα από τη βρύση που δεν είχε νερό. Εκεί άκουσα κάτι σαν μουρμούρα σαν ψαλμωδία. Έφτασα έξω από τους Αγίους Αποστόλους. Σε μία γωνία είδα μία καρότσα με δύο άλογα. Η πόρτα της εκκλησίας ήταν ανοιχτή. Είδα μία γριά η οποία ήταν της εκκλησίας. Η γριά σαν με είδε έκλεισε την πόρτα, θα κατάλαβε ότι ήμουν μολεμένη. Έσπρωξα την πόρτα και φώναξα: Λίγο νερό!… δεν είστε χριστιανοί!.. Είδα δύο στάμνες ακουμπισμένες στο μέσα μέρος της πόρτας, ανάκοντα στο παγκάρι. Η γριά με λυπήθηκε, σήκωσε την μία στάμνα που είχε νερό και μου είπε: —Κάνε χούφτα με τα χέρια σου. Έτσι κι έκανα. Εκείνη μου έριξε λίγο νερό κι εγώ έπινα. Μου φάνηκε σαν αγιασμός. Εστάθη η καρδιά μου . Η γριά υοποθέτησε την στάμνα δίπλα από την άλλη κι έκανε να κλείσει την πόρτα. Έπιασα με τα δυο μου χέρια το φύλο της πόρτας και την ρώτησα: Τι κάνουν μέσα; Αλκουσα ψαλμωδία και διάβασμα από παπά
Υγεία φιλενάδες και φίλοι και να μιλάμε τη γλώσσα…
…………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……………..

«Ερηννία τθα γειτοννία. Ο κόσμο όλε φυτθέ. Οι πόρου όλοι αμπαρουτοί. Πανναϊθούρια μανταλουτά. Ψιούχα ο ‘κι δενάχα τθο γυούρε.Εζάκα λίγο πάρα πέρε.Έμα ννιουρίζα ότσι λίγο παρακάτου έκι ννία βρύση. Εσούκα . Οι γούνοι μι να κοφτούνει , ίσια ίσια πφι έμα στέκα ορθά. Αννοία τα κάνουλα. Δέσποινα σούσε…. Κχιαούα ύο..
Σιουρτά εζάκα λίγο πάρα πέρε.. Ούτε πφι έννι θυννηκχουμένα αν έμα έχα τσαί το σιατέρι μι μαζί.»
Ογή σταμακίε ταν ιστόριση, γιατσί έκι παλαίγκα να θυννητθεί. Θυννήτθε τσαί συνεχίε: «Όχι,όχι ο ‘μα έχα ννι παρτέ μαζί μι. Έμα μπαητά τάτσου για λίγο,πρώκιου για να ερέσου λίγο βατσιούλι τσαί δέφκιεριου με ταν ολπίδα μπάτσε έμα ορούα γκάνα γνώριμο να ννι ρωτίου άμα τσαί έκι έχου νη έχα ορατέ τον άτςhωπό μι. Το δίχως άλλιου έμα έχα σκοπό να γυουρίσου ογλήγορα τθο κονακούλι μι.»

Θιλενάδε τσαί θίλοι υγεία τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου .
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ….

Ερημιά στη γειτονιά. Ο κόσμος όλος φευγάτος. Οι πόρτες όλες αμπαρωμένες. Παράθυρα μανταλωμένα. Ψυχή δεν φαινόταν στα γύρω. Πήγα λίγο παραπέρα. Γνώριζα πως λίγο παρακάτω ήταν μία βρύση. Έφτασα. Τα γόνατα μου να κοπούν, ίσια, ίσια που στεκόμουν όρθια. Άνοιξα την κάνουλα, Παναγία σώσε…. Στάλα νερό. Συρτά πήγα λίγο παραπέρα. Ούτε που θυμάμαι αν είχα πάρει το κορίτσι μου μαζί» Εδώ σταμάτησε η αφήγηση, γιατί προσπαθούσε να θυμηθεί. Θυμήθηκε και συνέχισε…»όχι όχι δεν την είχα πάρει μαζί μου. Είχα βγει έξω για λίγο, πρώτο για να βρώ λίγο νερό και δεύτερο με την ελπίδα μήπως έβλεπα κανένα γνώριμο να τον ρωτήσω άμα και είχε δεί τον άντρα μου.Το δίχως άλλο είχα σκοπό να γυρίσω γρήγορα σπιτάκι μου.
Φιλενάδες και φίλοι υγεία και να μιλάμε τη γλώσσα μας
………….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Μόννιου ένα γείτονα, ο τσύρ Μικέλη Φουλδάτση, περαήε τα χέρα σι από το παναϊθουράτσι τσαί μ’ αφήτσε 10 σβάτζικα ( δραχουμέ)
Εζού ννι έμα φωννηάντα να μι φέρει ύο. Μ’απογήτθε ότσι ο ‘κι έχου τσαί ‘φύτζε. Νή πράματις ο ‘κι έχου, νη φοζάτθε να μην αλικογκήσει άλλιου ανάκοντα μι, να μπάτσε τσαί κχολλήτσει.
Κα τσαί τα δέκα σβάτζικα ( δραχουμέ). Ο ‘μα έχα δεκάρα κατςhουτά. Άκια να έμα δία τσαί τα δέκα σβάτζικα,(δραχουμέ) για ένα ποκήρι ύο.
Έμα έχα κρεμαστέ κχάμποσα τσυδώννια σε ένα δίχκυ. Ετθάκα, άγκα ένα, ννιέ ματθά για να ξαβρυτσιάσου. Απέ με φαγκήστε ότσι άκια να ήγκιαει καλύτερα φτατά. Εμποίκα κουράγιο ανάβα ταν ικχάρα, εφτάκα δύ τςhία τσαί σε φαήκα. Έμα έχα το κουράγιο. Τα τσιμήματα ήγκιαει σταμακιστά. Σαν εφαήκα τα τσυδώννια ο ‘μα τσαί τόσιου αβρυστά, αλλά λίγο αργούτερα ενάμα χειρούτερα. Ετθάκα τσαί μπαήκα τάτσου.Εμποίκα γκαννιά δεκαρία βήματα τθο σοκάτσι .
Να κιμήνουμε τα γρούσσα νάμου με το να ννι ννιλήνουμε….
…………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

Μόνο ένας γείτονας, ο κυρ Μικέλης Φουλδάτσης, πέρασε το χέρι του από το παραθυράκι και μου άφησε 10 σβατζικα(δραχμές). Εγώ του φώναζα να μου φέρει νερό. Μου απάντησε πως δεν είχε και έφυγε.
Ή πραγματικά δεν είχε, ή φοβήθηκε μήπως καθυστερήσει άλλο κοντά μου και μήπως κολλήσει. Καλά και τα 10 σβάτζικα (δραχμές), δεν είχα δεκάρα σπασμένη. Θα έδινα και τα 10 σβάτζικα (δραχμές) για ένα ποτήρι νερό. Είχα κρεμάσει κάμποσα κυδόνια σε ένα δύχτι. Σηκώθηκα πήρα ένα το μάσησα για να ξεδιψάσω. Μετά μου φάνηκε ότι θα ήταν καλύτερα ψημένα. Έκανα κουράγιο, άναψα την φωτιά έψησα δύο τρία και τα έφαγα. Είχα το κουράγιο. Οι εμετοί είχαν σταματήσει σαν έφαγα τα κυδώνια Δεν ήμουν τόσο διψασμένη, αλλά λίγο αργότερα ήμουν χειρότερα. Σηκώθηκα και βγήκα έξω. Έκανα καμιά δεκαριά βήματα στο σοκάκι….
Νά τιμούμε την γλώσσα μας με το να την μιλούμε …..
…………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…………