Α κουμπάρα μι με πέτσε τα γνώμη σι:—Να τάτσου τθα Τσαισιαριαννή, ατςhά α Χάρη σι, να τθα που να ννι αποσού οπά, να μπάτσε ννι λυπηθεί α Δέσποινα τσαί ννι πεί κά. Έκι ννιούμενε ότσι α Χάρι σι έκι ποία πρεσσά έτενη το τσαιρέ.Εζού ότσι εννιάκα έγκειννι, ντ’έννι ξομογηκχουμένα, επέκα από τάσου μι: «Άμα τσαί α Χάρι σι ο ‘ννι γιατρέψει, τότθε μπορεί τσαί να σκωρεϊθεί οπά τσαί να ννί κχακχούτσου όρπα το σhίνα, να γλυτού τσαί από τα έξοδα πφι ο ‘ννι έχα τσαί από τα βάσανα τσαί του μπιάδε.. Το χειτούτερε πφι έμα φοζουμένα, να μπάτσε σκωρεϊθεί τα τσέα, κχολίτσωει τα ίδιτα σι τσαί κχολίτσου τσαί εζού. Όλοι μι ήγκιαει αούντε ότσι το χτικιό έκι πρεσσιού κχολικχικό. Δεκάρα ο ‘μα έχα, αλλά τσαί τσίπτα άλλιου πολύκιμο τθο σεντούτσι μι, ξόν από το δαχκυλίδι του αρρεβώνα, ούγοιε ννι έμα φορούα. Έμα έχα κχάμποσα χαλκούματα. Άγκα ένα ταβά κοτσινέ,ορή οπά ένι ακόννη τσαί εδενάε μι το ράφι….
..Ανέ έχουμε ταν υγεία νάμου τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου..
………….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..

Η κουμπάρα μου είπε τη γνώμη της: —Να κάνω τάμα στην Καισαριανή, μεγάλη η Χάρι τη, να σηκωθώ να τον πάω εκεί, να μήπως λυπηθεί η Παναγία και τον κάνει καλά. Ακουγόταν ότι η Χάρι της έκανε πολλά εκείνο τον καιρό. Εγώ ότι άκουσα αυτό, σου εξομολογούμαι, είπα από μέσα μου:— Άμα και η Χάλι της δεν τον γιατρέψει, τότε μπορεί και να πεθάνει εκεί και να τον θάψω εκεί στο βουνό, να γλιτώσω από τα έξοδα που δεν έχω, από τα βάσανα και τους μπελάδες. Το χειρότερο που φοβόμουν, να μήπως πεθάνει, κολλήσουν τα ρούχα του και κολλήσω και εγώ. Όλοι μου έλεγαν ότι το χτικιό ήταν πολύ κολλητικό. Δεκάρα δεν είχα αλλά και τίποτα άλλο πολύτιμο στο μπαούλο μου, εκτός από το δαχτυλίδι του αρραβώνα το οποίο το φορούσα. Είχα και μερικά χαλκώματα. Πήρα ένα ταψί κόκκινο, εκείνο εκεί και μου έδειξε το ράφι…..
…Να έχουμε την υγεία μας και να μιλάμε τη γλώσσα μας….
……..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Ταν ιστορία έντανη ννιε εννιάκα από το τθούμα τα τσυρά Ερήνη ταρ Ελευθέραινα, τα σεβαστά γερόντισσα Αθηναία.
«Έμαει έχουντε ένα χρόνε στεφανουτοί με τον τσείε Λευτέρη, έντενη ογή πφι έσι ορού,τσαί όα τα χροννία ο παύε να έκι άρρωστε.
Ντ’έννι έχα πετέ τσιόατες το ότσι με τα χάϊδα σι μ’ έκι έχου μποιτέ να ννι προσέξου από τότθενες πφι ετήνε έκι τριαντάρη τσαί εζού μαθές δώδεκα μόλις χρονού, ένα παλιοσιατέρι.
Σαν τσαί έκι άρρωστε, παρατάνου από ένα χρόνε, ο’κι απολείπου ννι ο περετέ,αφού όα α γειτοννία, οι συτζέννισε μι τσαί οι κουμπάρε μι αούντε μι ήγκιαει ότσι έκι νατέ φισικό. Ένι χτικιαστέ μι ήγκιαει αούντε.
Ουε Δέσποινα μι ! Γιατροί, γιάτρισσε, γιατρικά,τσαί ματζούννια τσίπτα ο ‘κι βοηθούνται ννι. Α φτώχεια να μου έκι δέρα. Ο ιίδε ο ‘κι πορού να ιδουλέψει. Μόννιου ο Θεός έννι ννιουρίζου πφου σ’ έμα φερίκχα βόλτα…
Ανέ έχουμε ταν υγεία νάμου τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Την ιστορία αυτή την άκουσα από το στόμα της κυρά Ειρήνης της Ελευθέραινας, την σεβαστή γερόντισσα Αθηναίας. —Είχαμε ένα χρόνο παντρεμένοι με τον θείο Λευτέρη, αυτόν εδώ που βλέπεις. Και όλη τη χρονιά ήτανε άρρωστος. Σου έχω πεί κιόλας το ότι με τα χάδια του με είχε κάνει να τον προσέξω, από τότε που αυτός ήταν τριαντάρης και εγώ 12 μόλις χρονών, ένα παλιοκόριτσο. Όσο ήταν άρρωστος, παραπάνω από ένα χρόνο, δεν του έλειπε ο πυρετός. Αφού όλη γειτονιά, Οι συγγενείς μου, οι κουμπάροι μου έλεγαν ότι είχε γίνει φθισικός. Έχει το χτικιό μου έλεγαν. Παναγία μου! Γιατροί, γιάτρισες, γιατρικά και ματζούνια, τίποτα δεν τον βοηθούσε. Η φτώχεια μας έδερ. Ο ίδιος δεν μπορούσε να δουλέψει. Μόνο θεός γνωρίζει πως τα έφερνα βόλτα.
Να Έχουμε την υγεία μας και να μιλάμε τη γλώσσα μας….
……….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………

Κοϊθίννι = κοφίνι
Κοφούννι = Τοπωνύμιο,συνήθως λοφίσκος με βλάστηση.
Κουςhέλια= κοχύλια
Κοούσhελε= μεγάλο κοχύλι( το χρησιμοποιούσαν (σφύριζαν)τα καΐκια συγκοινωνίας,στον απόπλου και στον ερχομό τους στο λιμάνι.
Κοψίδι= κομμένο κομμάτι
Κοφτέ= κομμένο
Κόψη= κόψη, αιχμή
Κοψία = κοψιά
Κοψοζώητε= με κομμένη ζωή
Κοψόημερε = με κομμένες μέρες
Τθο κοϊθίνι βάλε τ’αβουγά= στο κοφίνι βάλε τ’αυγά
Απόσου τουρ αιγίδε οπά το κοφούννι για νεμά= πήγαινε τις κατσίκες εκεί στο κοφούννι (λοφίσκο) για βοσκή
Μαζούτσερε κουςhέλια; Μάζεψες κοχύλια;
Το καΐτσι εφύτζε, εννιάκα το κούςhελε = το καΐκι εφυγε, άκουσα το σφύριγμα.
Βάλε γκάνα κοψίδι να φταθεί= βάλε κάνα κοψίδι να ψηθεί.
Το δέμα ένι κοφτέ = το σκοινί είναι κομμένο.
Έννι έχουντα κόψη τσαί από του δύ μερίλε= Εχει κόψη και από τις δύο μεριές, δίκοπο.
Δεί ννι ννία κοψία χόντι= δόστου μια κοψιά χόρτο
Κοψοζώητε έκι ο έρμο=με κομμένη τη ζωή ήταν ο έρημος
(έφυγε νέος)
Έα ογή βρε κοψόημερε= Έλα εδώ βρε κοψοήμερο

Υγεία, αγάκη τσαί ανέ ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
Υγεία και αγάπη και να μιλάμε τη γλώσσα μας
……ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ….

Έντανη τα βοά όμως ο καπετάν Πανάγο έκι έχου αβητέ τα μέτςhα σι.
Πάντα έκι αρίκχου το τσινούρτσι σι παπόρι μπρού βουλιάξει το παλιέ.
Έδαρη πλέα έκι έχου πουλητέ τσαί το τελευταίο σι παπόρι τσαί έκι νατέ ο πίτροπο τθον Άγιε. Α δεύτερε σι γουναίκα από τσαιρέ έκι ψιουχομαχούα, αλλά α’κι σκωρεγκουμένα. Ετήνε έκι έγκου ταχκικά τθα τσέα τα Ζαχαράτσαινα, αλαργινά σι συγγενή. Α Ακριβούλα ακόννη έκι τσεντούα τσαί έκι σειάνα τα προίκα σι.Ο καπετάν Πανάγο ννι έκι ορού τσαί από τον εμαλέ σι έκι περούντα ότσι άκια να έκι κα νοιουκοτσιουρά τσαί με ακριβά τσαί όμορφο προίκα. Α δε δέφτερε σι γουναίκα έκι αδυνακίχα ως πφι ννία συνταχινά ννι ελυπήτθε ο Θεό τσαί ννι άτζε. Ο περάτσε πρεσσέ τσαιρέ τσαί ενάτθε ο γάμο.
Έδαρη πλέα α Ακριβούλα ένι πιτρόπισα, με τα ακριβά σι βραχάννια τσαι τα τσεντιστά ποδογύρια σι,δίπα από τον άτςhωπό σι, τθο παγκάρι τ’Άγιε Νικόα. Τελικά στεφανούτθε,μετά από ατςhά αναμονή τσαί υπομονή, έτρου για να κχράτσωει οι οχτροί σι!!!.
Υγεία, Αγάκη τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.Ένι χρίε νάμου.
………. ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………

Αυτή τη φορά όμως ο καπετάν Πανάγος είχε πάρει τα μέτρα του. Πάντα αγόραζε το καινούργιο καράβι πριν βουλιάξει το παλιό. Τώρα πια είχε είχε πουλήσει και το τελευταίο το καράβι και είχε γίνει ο επίτροπος στην εκκλησία. Η δεύτερη του γυναίκα από καιρό ψυχομαχούσε, αλλά δεν πέθαινε. Εκείνος πήγαινε τακτικά στο σπίτι της Ζαχαράκαινας, μακρυνή τουσυγγενής. Η Ακριβούλα ακόμα κεντούσε και έφτιαχνε την προίκα της. Ο καπετάν Πανάγος την έβλεπε και στο μυαλό του περνούσε ότι θα ήταν καλή νοικοκυρά, με ακριβή και όμορφη προίκα. Η δε δεύτερη του γυναίκα αδυνάτιζε, ώσπου ένα πρωινό την λυπήθηκε ο θεός και την πήρε. Δεν πέρασε πολύ καιρός και έγινε ο γάμος. Τώρα πια η Ακριβούλα είναι επιτρόπισα, με τα ακριβά της φουστάνια μέ τα κεντητά ποδόγυρα τους, πλάι στον άντρα της στο παγκάρι στον άγιο Νικόλαο.
Τελικά στεφανώθηκε, μετά από μεγάλη αναμονή και υπομονή έτσι για να σκάσουν οι οι εχθροί της………
Υγεία, αγάπη και να μιλάμε την γλώσσα μας. Είναι χρέος μας.
…………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

—θα ννι ποίουμε εννεί να ποίννει, θα ννι βάλουμε τσαί στάμπα.
Α γουναίκα συμμορφούτθε. Οι παπάδε στραβομουτσουννιάνει, αλλά ούτε πρεσσά βιβλία ήγκιαει έχουντε, ούτε μορφουτοί ήγκιαει.
Ο ‘ρέκαει κχίπτα απαγορευκικό. Ένα πφι ο’κι ούτε ιδάσκαλε μαειδέ παπά επέτσε:— Αφού έτρου έκι ο άγραφτε νόμο, έτρου άκια να ναϊθεί. Α μάτη ποτέ ό κι θα βαρυγνωννίσει τσαί ο ‘κι θα ποτσούει με κατάρε τον χηρευτέ γαμπρέ σι επειδή εκάνε τθαν ανάτζη να ματαστεφανουϊθεί…Αλλά από ταν άβα μερία, ποτέ ο ‘κι θα ζάει τθο γάμο τσαί ούτε έκι θα περάει από τον εμαλέ σι να σι στεφανούει…Αλλά σε κχάμποσε καρθί ο ‘νι δαίσουντα σι .
Απέ περάτσε κάμποσε τσαιρέ σκωρέτθε τσαί α δεύτερε γουναίκα του καπετάν Πανάγου. Ο γουναίκα γρία τσαί μαρμάρα έκι χρόνου φιλάστενε τσαί σκωρέτθε.
Υγεία τσαί να α ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου. Ένι χρίε νάμου.
…………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…………

Θα το κάνουμε εμείς να κάνει, θα του βάλουμε και σφραγίδα. Η γυναίκα συμμορφώθηκε, οι παπάδες στράβωσαν τα μούτρα τους, αλλά ούτε πολλά βιβλία είχαν, ούτε μορφωμένοι και δεν βρήκαν πουθενά απαγορευτικό. Ένας, που ούτε δάσκαλος μήτε παππάς ήταν, είπε: Αφού έτσι ήταν ο άγραφος νόμος, έτσι έπρεπε να γίνει.
Η μάνα ποτέ δεν θα βαριογνωμούσε και δεν θα φόρτωνε με κατάρες των χηρεμένο γαμπρό της, επειδή ήρθε στην ανάγκη να ξαναπαντρευτεί, αλλά από την άλλη μεριά ποτέ δεν θα πήγαινε στο γάμο και ούτε θα περνούσε από το μυαλό της να τους στεφανώσει, αλλά σε μερικές, καρφί δεν τους καίγεται. Μετά από κάμποσο καιρό πέθανε και η δεύτερη γυναίκα του καπετάν Πανάγου. Η γυναίκα γριά και στείρα, ήταν χρόνια φιλάσθενη και πεθάνε….
Υγεία και να μιλάμε την γλώσσα μας. Είναι χρέος μας.
…….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..

Όα μέρα τσαί πάσα ναμέρα έκι φορού τα κουβάνα, αλλά ότσι έκι κακιούντα, τσαί τα χρώματα ου ‘γκιαει δενάχουντα πλέα, αρτσετά κουβάνα έκι α ννιούτθα, τάσου το κουβάννιου σκοτάϊδι τσαί τςhάχου έςhιντα του τσέλε τθα στενά σοκάτζα, έκι γκριουφά μπαίνου τθα τσέα τα λεγάμενε. Όρπα έκι τςhού τθα γκριουφά ζαχαροχαμαλία τσαί ότσι άλλιου έκι το συννήιθε για του γαμπροί. Έτρου αφού έκι περαήχου κα τσαί όμορφα, εστεφανούτθε για δέφτερε βοά .
Σ’ ετήνε ο ‘κι μέουντα ννι τσι άκια να έκι αού ο κόσμο. Τα ξόμπλια ου ‘γκιαει ατζίχουντα ννι. Έκι χρόνου ζητέ με του Φράτζοι τσαί ακόννη τσαί τθαν Ανατολά. Κχάμποσοι αούντε ήγκιαει ότσι έκι Μασώνο, άλλοι ότσι έκι γνωστέ του Λεσσέψ τθαν Αίγυπτο…. Αφού έκι στεφανουτέ ετήνε, στεφανούτσε τσαί τα σιάτη σι, ούγοιε έκι πρεσσιού μιτσά ακόνη.
Υγεία τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου θιλενάδε τσαί θίλοι .
……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Όλη την ημέρα και κάθε μέρα φορούσε τα μαύρα, αλλά μόλις νύχτωνε και τα χρώματα δεν φαινόντουσαν πια, αρκετά μαύρη ήταν η νύχτα, μέσα στο μαύρο σκοτάδι και τρέχοντας στην ρίζα των σπιτιών στα στενά σοκάκια, κρυφά έμπαινε στο σπίτι της λεγάμενης .Εκεί έτρωγε στα κρυφά ζάχαροχαμαλιά και ότι άλλο ήταν το συνήθειο για τους γαμπρούς. Ετσι αφού περνούσε καλά και όμορφα, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά. Σ’ αυτόν δεν έμελλε τι θα έλεγε ο κόσμος, τα κουτσομπολιά δεν τον άγγιζαν. Είχε πολλά χρόνια ζήσει με τους Φράγκους, ακόμη και στην Ανατολή. Κάμποσοι έλεγαν ότι ήταν Μασώνος, άλλοι ότι ήταν γνωστός του Λεσσέψ στην Αίγυπτο…. Αφού ήταν παντρεμένος εκείνος πάντρεψε και την κόρη του η οποία ήταν πολύ μικρή ακόμα……
Υγεία και να μιλάμε την γλώσσα μας φιλενάδες και φίλοι…..
…………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..

Σ:Χριστέ Αναστάτθε γουναίτσε!!!
Μ:Τθ’ Αλήιθα Αναστάτθε!!!
Θ:Τθ’ Αλήιθα, τθ’αλήιθα Αναστάτθε γουναίτσε!!!
Σ:Πφουρ επεραήατε βρε γουναίτσε;
Μ: Βρε Σιούλα τσι ρώτημα ένι έγκειννι μαθέ; Αμπρία τσαί να μη περαήτσερε κά , κιά ματαννιάτθε;.
Θ: Καψο Σταματού,σχώρε μι τσιόατες, ο ‘σι έχα ννιατέ πφι είννι αούντε: « κουβάνα Αμπρία περαήαει;»
Σ:Άλε ννι βρε Θωμαή, Τσι θα κοαστού ναμέρε πφ’είννι….
Μ: Χριστέ να βάλει τα χέρα σι, τσι ενάτθε βρε γουναίτσε;
Θ: Ο ‘νάτθε τσίπτα Σταματού αλλά το κακό ο ‘νι αργούντα….
Σ: Για δοτσίσου τς’ έτεοι τουρ έρμοι πφ’ εχάκαει δικό σου άνθρωπο!!!
Μ:Βρε γουναίτσε, ούτε πφι με περάτσε από τον εμαλέ: μα πφι να μαργουθού…..
Θ:Έα,έα μη τςhίντερνε τσαί μη χολήνερε, σε όλοι νάμου ένι τυχαίντα.
Σ: Τσαί το άλλιου βρε γουναικαρίε;
Μ:Τσι άλλιου Σιούλα;
Θ: Για λέγε Σιούλα,για λέγε Τσι ντ’εκάνα τον εμαλέ…
Σ: Βρε γουναίτσε εζού θα ννι μου θυμήσου πάσα βοά; Ο ‘με έχουντε τα γιορτά «ΤΟ ΔΡΟΝΝΙ ΤΟΥ ΤΕΡΟΥ τσαί τα Γιορτά για το υζέ του ιδασκάου;.»
Μ:Αούα έσι, έντενη ο τσαιρέ ένι περού σαν το ύο βρε γουναίτσε…
Ο ‘τθε αούντε θα ποίουμε γιορτά τθο θεατράτσι όπφου πάσα χροννία;
Θ: Ορή κακότθο θα έχουμε το Στράτο, να παιζάτσει νάμου Καραγκιόζη από ότσι έννι ννιουρίζα…
Σ:Θα τραγουδίουμε γουναίτσε τσαί μπορεί να ννι φέρουμε τσαί γκαννιά βόλτα…
Μ: Με το καλέ, με το καλέ γουναίτσε.
Θ: Έτρου, να τσιννήουμε το καουτσαίρι με λίγο θράβαλε…

Χριστέ Αναστάτθε,υγεία,με το καλέ α γιορτά «το δρόννι του Τερού τσαί για τον αδικοχατέ Γιώργο Μαρνέρη»
…….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ………

Σ:Χριστός Ανέστη γυναίκες!!!
Μ:Αληθώς Ανέστη!!!
Θ:Αληθώς Ανέστη, αληθώς Ανέστη γυναίκες!!!
Σ:Πως περάσατε βρε γυναίκες;
Μ:Βρε Αναστασία, τι ερώτηση είναι αυτή μαθές; Λαμπρή και να μην περάσεις καλά, που ξανακούστηκε…
Θ:Καψερή Σταματού, συγχώρεσε με κιόλας, δεν έχεις ακούσει που λένε: «μαύρη λαμπρή περάσανε»;
Σ:Πες της βρε Θωμαή τι θα κολαστώ ημέρες που είναι….
Μ: Χριστός να βάλει το χέρι του, τι έγινε βρε γυναίκες;
Θ:Δεν έγινε τίποτα Σταματίνα, αλλά το κακό δεν αργεί..
Σ:Για σκέψου κι εκείνους τους έρημους που έχασαν το δικό τους άνθρωπο; Βρε γυναίκες ούτε που μου πέρασε από το μυαλό, μα που να μαργωθώ…
Θ: Ελα, έλα μη ανησυχείς και μην στεναχωριέσαι σε όλους μας τυχαίνει….
Σ: Και το άλλο βρε γυναικάρες;
Μ:Τι άλλο Αναστασία;
Θ: Για λέγε Αναστασία, για λέγε τι σου ‘ρθε στο μυαλό…
Σ:Βρε γυναίκες εγώ θα σας θυμίζω κάθε φορά; Δεν έχουμε την γιορτή: «ΤΟ ΤΥΡΟΣ RUN και για το γιο του δάσκαλου;
Μ: Καλά λες…Και αυτός ο καιρός περνάει σαν το νερό βρε γυναίκες δεν μου λέτε θα κάνουμε γιορτή στο θεατράκι όπως κάθε χρονιά;
Θ:Να που να πάει στο κακό, θα έχουμε το Στράτο,να παίξει τον Καραγκιόζη από ότι ξέρω….
Σ:Θα τραγουδήσουμε γυναίκες και μπορεί να το φέρουμε και μια βόλτα.
Μ:Με το καλό, με το καλό γυναίκες!!!
Θ:Έτσι να ξεκινήσουμε το καλοκαίρι με λίγο θόρυβο….

Χριστός Ανέστη. υγεία, με το καλό η γιορτή, «TYROS RUN και για τον αδικοχαμένο Γιώργο Μαρνέρη»
……….ΜΟΛΑΜΕΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

Α όμορφο μι Παλιόχωρα . Α χώρα με του πρεσσοί θρύλοι .
Οι παλιοί Ορειοί νή Ορεοί πφι έκι νία από του πολικίλε τα Πρασιακικά Χώρα ταρ ατςhά ναυκικά δένανη. Α χώρα του Τσένταυρου Ορειού.Κατά του Βυζαγκινοί χρόνου α χώρα του Ορειόντα.
Α χώρα με του σhίνοι σι τσαι το κάστρι σι . Α χώρα με το θησαυρέ σι ούγειε θησαυρέ έκι φυάτθου, για κχάμποσοι ένα Αράκη Θεούριε,τσαι για αλλοι ένα διτσιούφαλε ούϊθι φτερουτέ.
Α χώρα πφι έκι α έδρα ταρ επισκοπή, ταν επισκοπή Ρέοντος.
Α τσοιτίδα τα Τσακωνιά.
Α χώρα πφι καταστρέφτε τελεία από του Σταυροφόροι το 1215 τσαί 1260..Α χώρα πφι καταστρέφτε κίσου από τον Ιμπραήμ το 1826.
Α χώρα του θρύλου με ταν ιστορία του Κώστα ούγοιε σκωτούκαει οι αϊθήνε σι τσαι αφού καταβήκαει το τσι εμποίκαει, σκωτούτθαει τσαι έτεοι . Α χώρα με του Σαράντα Αγίουνε τσαι τα εξήντα κηγάϊδα.
Α χώρα με τα τέσσερα χιλιάδε στρέμματα γης από ούγοια ήγκιαει ζούντα τςhία χωριουδάτζα.
Α χώρα με τα τριανταπέντε χιλιάδε γιδοπρούατα.
Α χώρα του Δέρςhου,τα Σέα τσαι του Ορειόντα.
Α χώρα πφι κατά του διτσοί μι παιδιτσοί χρόνου έκι ο τόπο μι.
Ενα τόπο γιομάτε ζωή, από αντροίποι τσαι ζωντανά .
Ο τόπο ο σαμερινέ, ο λησμονετέ , ο ακάμεστε , δίχως αντροίποι, δίχως ζωντανά, δίχως ζωά, ο παραγκωνιστέ, ο τόπο με του βροντατοί καλύβου τσαι μαντρία . Ένα όμως ένι απαραματέ…..
…Α περίσσιε ομορθία σι.
Ογή πάντα έννι παρίου με χαρά τσαι έννι φύου καταχολιατέ με ένα κχόμπο τθο λαιμό μι.Να έτθε κα, θιλενάδε τσαι θίλοι, με υγεία .
………..ΕΜΕ ΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ……
……..
Η όμορφη μου Παλιόχωρα.Η χώρα με τους πολλούς Θρύλους.
Οι παλαιοί Ορεοί ή Ορειοί,που ήταν μία από τις πόλεις της Πρασιατικής χώρας, της μεγάλης ναυτικής δύναμης.
Η χώρα του Κένταυρου Ορειού.
Κατά τα βυζαντινά χρόνια η χώρα του Ορειόντα.
Η χώρα με τα βουνά της,και το κάστρο της . Η χώρα με το θησαυρό της,τον οποίο θησαυρό φύλαγε για μερικούς ένας αράπης τεράστιος,και για μερικούς άλλους ένα δικέφαλο φίδι φτερωτό .
Η χώρα που ήταν η έδρα της Επισκοπής Ρέοντος .
Η κοιτίδα της Τσακωνιάς. Η χώρα που καταστράφηκε τελείως από τους Σταυροφόρους το 1260. Η χώρα που καταστράφηκε ξανά από τον Ιμπραήμ το 1826 . Η χώρα του θρύλου με την ιστορία του Κώστα, τον οποίον σκότωσαν τα αδέλφια του και αφού κατάλαβαν το τι έκαναν σκοτώθηκαν και οι ίδιοι. Η χώρα με τις 40 εκκλησίες και τα εξήντα πηγάδια. Η χώρα με τα τέσσερις (4000) στρέμματα από τα οποία ζούσαν τρία χωριά. Η χώρα με τα 35.000 γιδοπρόβατα.
Η χώρα του Δέρσου,της Σέλας και του Ορειόντα.
Η χώρα που κατά τους δικούς μου παιδικούς χρόνους, ήταν ο τόπος μου. Ένας τόπος γεμάτος ζωή από ανθρώπους και ζωντανά.
Ο τόπος ο σημερινός ο λησμονημένος, μετην ακαμάτειτη γης,
δίχως ανθρώπους, ζωντανά και ζωή. Ο παραγκωνισμένος ο τόπο
με τα γκρεμισμένα καλύβια και μαντριά .
Ένα όμως έχει παραμείνει η περίσσεια ομορφιά του.μ
Εδώ πάντα έρχομαι με χαρά και φεύγω στεναχωρημένος με ένα κόμπο στο λαιμό μου.Να είσαστε καλά φιλενάδες και φίλοι με υγεία.
…….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ .

Ο καπετάν Πανάγο ο Φερτουδάτση έκι ποίου σίγουροι ιδουλείε,
όπφου τσαί το παλιέ τσαιρέ πφι έκι ταξιδέγκου. Έκι στσίζου τα πέαγα απο Ανατολά τσαί Δύση με το παπόρι σι το «Τριτώνε»,ούγοιε έκι έχου αγοραστέ από τα Φραγκιά. Έκι ένα μπακιρουτέ, τρικάταρτε παπόρι.
Τα ποτσούματα σι όα καπαρουτά, τσαί οι ναύτε σι με του προκαταβολέ σου. Τσαί έδαρη τα γεράματα, έκι εξήντα, αλλά ο ‘κι δενάχου ούτε σαράντα, σ’ έκι έχου όα με τάξη. Έκι αρατθέ πλέα τθο βόρεινε χωριουδάτσι τσαί οπά έκι νατέ συνήιθε να μπάνωει παλιοί καπεταναίοι, δημάρχοι. Σ’ετήνε ννι έκι σούντα το να έκι πίτροπο του Αγίου Νικόα, αλλά τσαί έδαρη έκι θέου του σίγουροι ιδουλείε. Ότσι έκι σκωρετά α πρώτε σι γουναίκα, τσαί έκι έχα αφητέ ορφανά ένα, σερνικό τσαί ννία σιατερούλα, δραννήε να καπαρούει, να αρβωνιαστεί ννία ηλικιουτά, σαν τα δεύτερε σι γουναίκα.
Υγειλα θιλενάδε τσαί θίλοι τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
……..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Ο καπετάν Πανάγος ο Φερτουδάκης έκανε σίγουρες δουλειές, όπως και τον παλιό καιρό που ταξίδευε. Έσκιζε τα πέλαγα, από Ανατολή και Δύση με το βαπόρι του το «Τριτώνε» το οποίο είχε αγοράσει από την Φραγκιά. Ήταν ένα μπακιρωμένο τρικάταρτο καράβι. Τα φορτία του όλα καπαρωμένα και οι ναύτες το με τις προκαταβολές τους.
Τώρα στα γεράματα, ήταν εξήντα, αλλά δεν έδειχνε ούτε σαράντα
τα είχε όλα με την τάξη. Είχε αράξει πια στο βορεινό χωριουδάκι, που είχε γίνει συνήθειο να βγάζουν παλιούς καπεταναίους δημάρχους. Αυτουνού του έφτανε να ήταν ο επίτροπος του Αγίου Νικολάου, αλλά και τώρα ήθελε σίγουρες δουλειές. Μόλις είχε πεθάνει η πρώτη του γυναίκα, και είχε αφήσει ορφανά, ένα αγόρι και ένα κοριτσάκι, έτρεξε να καπαρώσει και να αρραβωνιαστεί μία ηλικιωμένη σαν την δεύτερη του γυναίκα.
Υγεία φιλενάδε καί φίλοι και να μιλάμε την γλώσσα μας ……
…….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………

Α σιάτη τα χήρα Ζαχαράκη, έκι έχα φαητέ τα ννειάτα σι με το να τσεντήννει τα εργόχερα σι, τα προίκα σι μέρα ννιούτθα. Έκι έχα σhαφτέ όα τα σορκαϊδα τσαί όα τα βραχάννια σι με του ποδόγυουροι σου πέντε σπιθαμέ το πράτι, όα μορφοτσεντιστά. Από το πρεσσιού τσύψιμο ννι έκι μοζούντα το στήθη, αλλά ετήνα έκι τσεντούα αβέρτα, τα άςhα του ουρανού με ταρ ιγής τα λελούιδα, ταν θάασσα με τα ψάρια.Έκι τσεντούα αβέρτα του πλέτεροι βολέ τα δικά σι στσέϊδα για τα ατέλειουτα νυφικά σι στολιίδα. Αλλά ένταοι όα προς τσι; Προς τσι έντανη όα α ακισταμάρα; Γαμπρέ ό’κι ορούμενε κχίπτα….. Άμα τσαί του κάκου έκι ακιστενουμένα ετήνα, τότθε του κάκου ήγκιαει τςhίντουντε τσαί οι καλοί γειτόνισε…..
Ννία ακομπέτι φαρματσερά γρούσσα έκι έχα πετέ το ακατανόμαστε:
«Θα σι φορέει τθο τάφο σι», αλλά ετήνα έκι τσεντούα δίχως σταμακημό, τσαί έκι αντεχουμένα να ναϊθεί, ννύιθη ννία ναμέρα, να σι φορέει τσαί να κχράτσωει οι οχτροί σι .
Υγεία τσαί ανέ ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου. Ένι χρίε νάμου.

Η κόρη της χήρας Ζαχαράκη, είχε φάει τα νιάτα της με το να κεντάει τα εργόχειρά της, την προίκα της, μέρα νύχτα. Είχε ράψει όλες τις ζακέτες και όλα τα φουστάνια με τους ποδόγυρους τους πέντε πιθαμές στο πλάτος, όλα όμορφοκεντημένα. Από το πολύ σκύψιμο, της πονούσε το στήθος,αλλά εκείνη κεντούσε συνέχεια, τα άστρα του ουρανού με της γης τα λουλούδια, την θάλασσα με τα ψάρια. Κεντούσε συνέχεια, τις περισσότερες φορές τα δικά της σχέδια, για τα ατελείωτα νυφικά της στολίδια. Αλλά αυτά όλα προς τι; Προς τι αυτή η όλη η κούραση; Γαμπρός δεν φαινόταν πουθενά. Αν και μάταια κουραζόταν εκείνη, τότε μάταια ανησυχούσαν και οι καλές γειτόνισσες… Μία τελοσπάντων φαρμακόγλωσσα, είχε πεί το ακατανόμαστο: «Θα τα φορέσει στον τάφο της», αλλά εκείνη κεντούσε δίχως σταματημό, και περίμενε να γίνει νύφη μία ημέρα, να τα φορέσει και να σκάσουν οι εχθροί της…
Υγείας και να μιλάμε την γλώσσα μας. Είναι χρέος μας.
……..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….