Σ: Βρε βρε, βρε!!θιλενάδε , Χάμαει!!!
Θ: Χάμαει ο ‘σι αούα τσίπτα θιλενάδα…
Μ: Βρε θιλενάδε τσι τθο διάτανε ενάτθε τσαί μποίκαει λεκαρία οι εψιλοί νάμου ως να οραθούμε;
Σ:Για να ννι μου οράου καλύτερα, σα να ομορθιάγκαντε βρε θιλενάδε…πφού πφού να μην αβασκαθήτθε.
Θ: Τσαί εκιού ννία από τα ιίδα κολλέγισα πφου να μη ντι ψιλιάσουμε
Μ: Ο ‘τθε ντράπουντα από όρπα Χάμου παλιό κούγελα….
Σ: Να ντροπήου; Γιατσί;
Θ: Γιατσί να ντραπήουμε βρε Σταματού; Μποίκαμε γκάνα κακό;
Μ: Κακό ο μποίκατε, αλλά να πφού α ννία, πφου α άβα, μπάλετε τσαί γκάνα μαγκήλι να ψαθούμε; Λούτσα με ‘μποίκατε…
Σ: Παθήτσε ο…… μη ντ’αλήου έδαρη….
Θ: Βρε γουναίτσε έτθε αλέστα για τα γιορτά;
Μ: Σώ καημένα, ποίε από όλοι του γιορτέ βρε Θωμαή;
Σ: Βρε τα δικά νάμου γιορτά, Ποίε γιορτά….
Θ: Θα έχουμε τα γιορτά νάμου ταν Τίτιντα του 19…
Μ: Ουουου λησμονέκα βρε γουναίτσε σχωρέτε μι.
Σ: Όρα κακομοίρα μη ντι ννιάει ο διάσκαλε το ότσι λησμονέτσερε τα γιορτά, τσι θα σι ννιάρε τα σκολιανά ντι .
Θ: Ορή κακότθο ο θα ποίουμε τσαί πρεσσά πράματα, Θα μόλωει τα καμπτζία νάμου να σι δούμε τα βραβεία σου.
Μ: Ννιά χαρά,Αφού α γιορτά έντανη ένι για τα καμπτζία νάμου.
Σ: Για τα καμπτζία ένι τσαί για τα καμπτζία θα ννι ποίουμε.
Θ: Με το καλέ να μόλει α γιορτά νάμου, αγιορτά τα γρουσσέ, αγιορτά για τα καμπτζία νάμου.
Μ: Ανέ κιμήνουμε τα γρούσσα νάμου με το να ννι ννιλήνουμε.
…….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..

Σ:Βρε, βρε!!! φιλενάδες χαθήκαμε!!
Θ:Χαθήκαμε δε λες τίποτα, φιλενάδα….
Μ:Φιλενάδες τι στο διάτανο έγινε και κάνανε ασπρίλα τα μάτια μας ώσπου να ιδωθούμε;
Σ:Για να σας δω καλύτερα, σαν να ομορφιάνατε βρε φιλενάδες, πφού να μην αβασκαθήτε.
Θ:Κι εσύ μία από τα ίδια φιλενάδα, πφου να μη σε ματιάσουμε.
Μ:Δεν ντρεπόσαστε από κει χάμω παλιό αδειοκέφελα….
Σ: Να ντραπώ; γιατί;
Θ:Γιατί να ντραπούμε; κάναμε κάνα κακό;
Μ: Κακό δεν κάνατε, αλλά πφου η μία, πφου οι άλλη, βγάλτε και κανένα μαντήλι να σκουπιστώ. μούσκεμα με κάνατε.
Σ:Έπαθε ο…….μη σου πω τώρα…..
Θ: Βρε γυναίκες, είσαστε έτοιμες για τη γιορτή;
Μ: Σώπα καημένη, ποιά απ’ όλες τις γιορτές βρε Θωμαή;
Σ:Να πάλι το ξυράφι, βρε τη δική μας γιορτή… ποια γιορτή.
Θ: Θα έχουμε τη γιορτή μας την Τετάρτη στις 19.
Μ: Λησμόνησα βρε γυναίκες… συγχωρέστε με….
Σ: Κακομοίρα μη σ’ ακούσει ο δάσκαλος, το ότι ξέχασες τη γιορτή και θα ακούσεις τα σχολιανά σου.
Θ: Να πού να πάει στο κακό, δε θα κάνουμε και πολλά πράγματα, θα έλθουν τα παιδιά μας να τους δώσουμε τα βραβεία τους.
Μ: Μια χαρά, αφού η γιορτή αυτή είναι για τα παιδιά μας.
Σ: Για τα παιδιά είναι και για τα παιδιά θα την κάνουμε.
Θ: Με το καλό να έρθει η γιορτή μας, η γιορτή της γλώσσας, η γιορτή για τα παιδιά μας…
Μ: Ας τιμούμε την γλώσσα μας με το να την μιλάμε.
………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………

Υγεία τσαι να ννιλήνουμε τα γρούσσα πάσα ούρα πάσα ‘μέρα..
Υγεία και να μιλάμε τη γλώσσα κάθε ώρα κάθε μέρα..
…………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Εμα κατακιστατέ,καταϊδρουτέ τσαί λαχαννιαστέ άμα ετσαπρούμα τθα χόντα τσαί ακαλύμα τάσου του παπαρούνε τσαί τα χαμωλούλουδα. Έμα ννιούκχου ννία γκριουφά ευτυχία,ννία οννειρευτά χαρά. Έμα ρεμβάζου ταν ομορθία σι τσαί έμα λείχου τα χεία μι τθό θρόϊσμα από τα φύα σι. Εκατοντάδε πουλία αναπαηγγούμενα τθου πρεσσοί κλώνοι σι, ήγκιαει τσελαηδούντα, παλαβά τραγούϊδα. Δροσερέ άρωμα έκι χαϊδέγκουντα τα ψιούχα μι. Έμα ακιστατέ τσαί ο ‘μα κιουφτέ κα τα ννιούτθα. Μ’ έκι λείπου ο ύπρε.Τθαν απότσια του μαγικού δεντρικού ο Μορφέα μ’άτζε, με κολακεύε τσαί με δενάε εικόνε σαν σε ένα περίεργο καμπτζί. Με φαγκήστε ότσι το δεντρικό έκι μιτσιούλικο τσαί έκι άσουντα όψη. Για ννία στιγμή οι σhίντε σι με φαγκήσταει σαν δύου ωραίοι γάμπε κχολητθοί, πφι σιγά σιγά ξεκχολήαει τσαί χουρίσταει σε δύου, ο δέ κορμό σι σαν τα γουναιτσή με φούκχα τσαί στήθια, οι δε καμοί σαν τσαί δύου χέρε, το δέ φύουμα σαν τσιουφά απο καοχτεννιστά σιάτη.
Χρίε νάμου να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου θιλενάδε τσαί θίλοι .
…………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………
Ήμουν κατακουρασμένος, καταϊδρωμένος και λαχανιασμένος. Άμα ξαπλώθηκα στα χόρτα και κυλήθηκα πάνω στις παπαρούνες και τα χαμωλούλουδα. Ένιωθα μία κρυφή ευτυχία, μία ονειρεμένη χαρά. Ρέμβαζα την ομορφιά του κι έγλειφα τα χείλη μου στο θρόισμα των φύλλων του. Εκατοντάδες πουλιά αναπαύονταν στα πολλά κλωνάρια του και κελαηδούσαν τραγούδια τρελά. Δροσερό άρωμα χάϊδευε την ψυχή μου. Ήμουν κουρασμένος και δεν είχα κοιμηθεί καλά τη νύχτα. Μου έλειπε ο ύπνος. Στην σκιά του μαγικού δέντρου ο Μορφέας με πήρε, με κολάκευε και μου έδειξε εικόνες σαν σε ένα περίεργο παιδί. Μου φάνηκε ότι το δέντρο ήταν μικρούλικο, κι άλλαζε όψη. Για μια στιγμή η ρίζες του μου φάνηκαν, σαν δύο ωραίες γάμπες κολλημένες που σιγά-σιγά ξεκόλλησαν και χωρίστηκαν σε δύο, ο δε κορμός του σαν της γυναικός με κοιλιά και στήθια, οι δε κλώνοι του σαν δύο χέρια, το δε φύλλωμα του, σαν κεφάλι από καλοχτενισμένο κορίτσι!!!
Χρέος μας να μιλάμε τη γλώσσα μας φιλενάδες και φίλοι.
………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Αμέσως μπαήκα από τα πορεία τσαί δρανήα να γκριουφτού κίσου από κάτσι τουφουτοί θάμνοι. Οι αντροίποι έτεοι άμα τσαί μι ήγκιαει ορούντε μονάχο μι, μακρύα από του γονείε μι, να έγκου τθο άγνωστε, άμα ου ‘γκιαει αναγκάζουντε μι να γυουρίσου κίσου μαζί σου, άκια να μι ήγκιαει μαρτυρούντε τθου γονείε μι πφι θα ήγκιαει ερέχουντε τθο Ατςhέ μαντρί. Έμα έντεκα χρονού τότθε.
Με προσπεραήαει τσαί αμέσως συνεχεία τα πορεία μι. Σε ένα σταυροδρόμι παρατάνου εχάμα. Άγκα τα πορεία προς τα σhoβά μι τσαί ακχοφουσού εσούκα τθα κορφά.Κιστήξα ότσι εχάμα, αλλά το μαγικό δεντρικό με μπαλήτσε από τα πλάννη μι. Μ’ έκι χαιρεκίχουντα από αλάργα τσαί μ’έκι ποίντα νόημα να ζάου κοντά σι. Ννι οράκα τθαν ίσιε μι χέρα τσαί λίγο χαμαιούτερα. Μπαήκα από τα πορεία τσαί τσινήκα να δραννήντου κατά ‘πά. Έμα δρανήντου τάσου του χούρε, ασπηδού χαντάτζα τσαί τοίχοι, καϊδία τσαί βάτοι, καταστσίζου τα κρίατα μι τσαί με πούε ματουτοί εσούκα τθα ννύιθη του λόγγου!!!.
Θιλενάδε τσι θίλοι ένι χρίε νάμου να ννιλήνουμε τα γρούσσα να.μου.
……….,.ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………
Αμέσως βγήκα από τον δρόμο και έτρεξα να κρυφτώ πίσω από κάτι τουφωτούς θάμνους. Οι άνθρωποι εκείνοι άμα και με έβλεπαν μονάχο μου, μακριά από τους γονείς μου, να πηγαίνω στο άγνωστο, εάν δεν με ανάγκαζαν να γυρίσω πίσω μαζί τους, θα με μαρτυρούσαν στους γονείς μου τους οποίους θα συναντούσαν στο Μεγάλο Μαντρί. Ήμουν έντεκα ετών τότε. Με προσπέρασαν και αμέσως συνέχισα το δρόμο μου. Σ’ ένα σταυροδρόμι πάρα πάνω χάθηκα, πήρα τον δρόμο προς τα αριστερά. Ασκοφυσώντας έφτασα στην κορυφή. Νόμιζα πώς είχα χαθεί, αλλά το μαγικό δέντρο με έβγαλε από την πλάνη μου. Με χαιρετούσε από μακριά και μου έκανε νόημα να πάω κοντά του. Το είδα στο δεξί μου χέρι και λίγο χαμηλότερα. Βγήκα από τον δρόμο και ξεκίνησα να τρέχω προς τα εκεί. Έτρεχα μέσα στα χωράφια πηδούσα χαντάκια και τοίχους, κλαριά και βάτα, καταξεσκίζοντας τα κρέατα μου και με ματωμένα πόδια έφτασα στην νύφη του λόγγου!!!.. Φιλενάδες και φίλοι είναι χρέος μας να μιλάμε τη γλώσσα μας…
………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……

Τσιτάε ατςhά κράνια=έπεσε μεγάλη ξηρασία (ανέχεια)
Με ετστάπα παραξεννίλε έννι κχράντου=με τέτοιες παραξενιές σκάζω.
Κχρατθέ εζάτσε ο έρμο= σκασμένος (μεταφορικά) πήγε ο έρημος.
Τσί κχραντοβουητά είννι ένταοι;= Τι δυνατοί θόρυβοι είναι αυτοί;
Φέρε γκαννιά κχριαννίδα να δάμε το φούρνε=φέρε κάνα κλαδί να κάψουμε τον φούρνο…
Λίγο κρασσόβρεμα ότσι ένι πρέπουντα για τα κρυάδα.=Λίγο κρασσόβρεγμα ότι πρέπει είναι για το κρύο.
Μη βάνετε κχράτςhε τθαν ικχάρα= Μην βάζετε αυτά τα ξύλα που σκάζουν στην φωτιά.
Ο κορμό μι ένι Θέου κχράςhιμα= το κορμί μου θέλει ξύσιμο.
Πατήκα ένα κχούλε =πάτησα ένα αγκάθι.
Ένι χρίε νάμου να μεταλαμπαδέγκουμε τα γρούσσα νάμου=
Είναι χρέος μας να μεταλαμπαδεύουμε τη γλώσσα μας.
……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Από ένα πλάγιε ποριαϊθι, ούγοιε έμα έχου ερεστέ πρωτούτερα τσινήκα να αννηφιρίζου προς τα κορφά του σhίνα, οπά πφι έκι ο Βασιλικό Τςhούα. Έμα κιστίου ότσι έμα ννιουρίζου τα πορία πρεσσιού κα. Έκι όλλιου ανήφορε τσαί εζού έμα δραννήντου να σούσου το γληγορούτερε, να αγκαλιάσου ταν αγαπηκικά μι, όγω του ότσι το δεντρικό έκειννι, έκι α πρώτε μι αγαπηκικά τσαί να γυουρίσου γλήγορα να μη τσαί μη μαούνει οι εδιτσοί μι, εφτσηκχούμενε ότσι άκια να μην κατάβωει ταν απουσία μι . Μπρούτερα από σ’ εννίου ήγκιαει φυτθοί κχάμποσοι νομήε, ούγοιοι ήγκιαει έγκουντε τθα χώρα να αποσούνει άρτουμα τσαί βάνοι τθου κολλέγοι σου τσαί να φέρωει κίσου άβα χρειαστσικά τσαί ψώννια. Έντεοι άκια να ήγκιαει γύρουντε κίσου τ’ αργά τσαί ο ‘κι θα σι ανταμού τθα πορία μι . Αλλά, οράκα από μακρύα άλλοι πφι ήγκιαει παρείντε, καμπτζία τσαί γουναίτσε τσαί γαϊδουρομούαρα, για να γιορτάσωει με του συτζεννήδε σου.
Θιλενάδε τσαί θίλοι ένι χρίε νάμου να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
……..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Από ένα πλάγιο δρομάκι, το οποίο είχα βρείτε προηγουμένως, ξεκίνησα να ανηφορίζω προς την κορφή του βουνού εκεί που ήταν η βασιλική βελανιδιά. Πίστευα ότι γνώριζα τον δρόμο πολύ καλά, ήταν όλο ανήφορος και εγώ έτρεχα να φτάσω το γρηγορότερο, να αγκαλιάσω την αγαπητικιά μου, λόγω του ότι το δέντρο εκείνο ήταν η πρώτη μου αγαπητικιά και να γυρίσω γρήγορα, να μη και με μαλώσουν οι δικοί μου. Ευχόμουν ότι δεν θα καταλάβαιναν την απουσία μου. Πριν από εμένα είχαν φύγει κάμποσοι τσοπάνηδες οι οποίοι πήγαιναν στη χώρα να παν τυρί και αρνιά στους φίλους τους και να φέρουν πίσω αλλά χρειαστικά και ψώνια. Εκείνοι θα επέστρεφαν πίσω το βράδυ και δεν θα τους συναντούσα στο δρόμο μου, αλλά είδα από μακριά άλλους που ερχόντουσαν, παιδιά και γυναίκες και γαϊδαρομούλαρα για να γιορτάσουν με τους συγγενείς τους….
Φιλενάδες και φίλοι είναι χρέος μας να την να μιλάμε τη γλώσσα μας
…………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..

Α πορεία νάμου έκι λίγο αψεούτερα από το δεντρικό, τθα πλάγια του σhίνα. Τό μαγικού έτενη τςhούα, έμα συνεχίζου να ννι ορήνου. Μ’ έκι γοητέγγου τσαί μ’έκι καού σάματσι έκι έχου ψιούχα, σιάτη παρθένα του σhίνα. Α πορεία έκι έχα πρεσσοί στροφέ. Αγροϊστέ όπφουρ έμα έμα πάντα ξοικάζου προς το μαγικό δεντρικό, ούγοιε ννι έμα χάνου ως να ννι ματαοράου τθαν άβα στροφή. Από μακρύα έκι οννοιάζουντα σα λυγερά Χάριτα τσαί από κοντά, μεστά βαϋθούχωρε νεράιδα.
Όα τα ννιούτθα έμα οννειρεγκούμενε το πανώριε δεντρικό. Τα συνταχινά έτανη ταρ Αμπρία, πφι ο μιτσή Άγιε έκι μοσκοννυρίζου από του δάφνε τσαί τα λιβανίσματα τσαί α μιτσά καμπάνα έκι ντία χαρούμενα από τα καμπτζία,ο δε παπά έκι ψάλλου το «Ανάστα ο Θεό» τσαί έκι ραίνου του πιστοί με ροδοπέταα, λίγο μπρού ξαπολεί ο Άγιε, εζού ενάμα άφαντε…
Θιλενάδε τσαί θίλοι να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου, ένι το χρίε νάμου . ……..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Ο δρόμος μας ήταν λίγο υψηλότερα από το δέντρο. στα πλάγια του βουνού . Την μαγική εκείνη βελανιδιά συνέχιζα να την βλέπω. Με γοήτευε και με καλούσε, λες και είχε ψυχή, κορίτσι παρθένο του βουνού. Ο δρόμος είχε πολλές στροφές. Καβάλα όπως ήμουν, πάντα κοίταζα προς το μαγικό δέντρο, το οποίο το έχανα για να το ξαναδώ στην άλλη στροφή. Από μακριά έμοιαζε σαν λυγερή Χάριτα κι από κοντά μεστή βαθύχλωρη νεράιδα. Όλη τη νύχτα ονειρευόμουν το πανώριο δέντρο. Το πρωινό εκείνο της Λαμπρής, που η μικρή εκκλησία μοσχομύριζε από τις δάφνες και τα λιβανίσματα και η μικρή καμπάνα χτυπούσε χαρούμενα από τα παιδιά, ο δε παππάς έψαλλε το «Ανάστα ο θεός» και έραινε τους πιστούς με ροδοπέταλα, λίγο πριν τελειώσει η λειτουργία εγώ έγινε άφαντος..

φιλενάδες και φίλοι να μιλάμε τη γλώσσα μας είναι το χρέος μας
………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………

Αλλά τσαί οι άλλοι οικογέννειε ήγκιαει θίλοι τσαί πατριώτοι νάμου.
Έμαει έγκουντε οπά τουρ αμέρε: ταρ Αμπρία, τ’Άγιε Γιώρτση, τα πρώτε του Αμάη, άλλοι βολέ τ’Άγιε Κωσταγκή, νη ταρ Ανάληψη. Σε ένα σhηννί ανάκοντα οπά έκι το ξωκκλήσι τ’Άγιε Γιάννη του Θεολόγου τσαί οπά έμαει λειτουργεικχουμένοι. Οπά ήγκιαει γινουμένει χοροί τσαί έκιβασιλέγγα α χαρά, το γλέγκι τσαί το ξεφάντουμα. Ήγκιαει φταίντε βάνοι, ερίφοι,τσαί ήγκιαει ποίντε τσαί αγώνε τα δισκοβολία,τσαί άλματα. Οι σιατέρε ήγκιαει χορέγκουντε με την ήχο τα λύρα τσαί του αυλού. Οι δε ρούσε τςhοπανοπούλε με τα κοτσινά σου πέπλα ήγκιαει ασπηδούντε, πετούντε τσαί τσελαηδούντε…. Έτανη τα χροννία με μαγεύε τσαί με μποίτσε πρεσσά εντύπωση το μαγικό έκειννι δεντρικό ο ΤΣhΟΥΑ.. Έμαει περούντε από όρπα ταχκικά, όχι πρεσσιού μακρία από το δεντρικό, ούγοιε έκι γυούρε ταν έμισε ούρα αλάργα από τον οικισμό,το Ατςhέ μαντρί.
Υγεία τσαί να κιμήνουμε τα γρούσσα νάμου με το να ννιλήνουμε ….
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….
Αλλά και οι άλλες οικογένειες ήταν φίλοι και πατριώτες μας . Πηγαίναμε εκεί τις ημέρες: της Ανάστασης, του Αγίου Γεωργίου την πρωτομαγιά, αλλά άλλες φορές του Αγίου Κωσταντίνου και της Ανάληψεως. Σ’ ένα μικρό βουνό εκεί κοντά, ήταν το εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και εκεί εκκλησιαζόμαστε. Εκεί γνινόσαν οι χοροί και βασίλευε η χαρά, το γλέντι και το ξεφάντωμα. Έψηναν αρνιά, κατσίκια και έκαναν και αγώνες δισκοβολίας και άλματα. Τα κορίτσια χόρευαν με τον ήχο της λύρας και του αυλού,οι δε ξανθές τσοπανοπούλες με τα κόκκινα κόκκινα τους πέπλα, πήδαγαν πετούσαν και κελαηδούσαν… Εκείνη τη χρονιά με μάγεψε και μου έκανε μεγάλη εντύπωση το μαγικό εκείνο δέντρο της βελανιδιάς. Περνούσαμε από εκεί τακτικά, όχι πολύ μακριά από το δέντρο, το οποίο ήταν γύρω στη μισή ώρα μακριά από τον οικισμό το μεγάλο μαντρί .
Υγεία και να τιμούμαι την γλώσσα μας με το να την μιλούμε
….………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…………

Μ’ έκι μαγέγκουντα τσαί μ’έκι τραβήντουντα κοντά σι. Έτρου μ’έκι παρείντα να ξαγροΐσου τσαί να ζάου να ννι αγκαλιάσου (ου ‘γκιαει αγκαλιάζουντα ννι ούτε πέντε καμπτζία σαν τσαί σε εννίου) τσαί να ννι θιλήου. Έμα θέου να σκαρφαού τθο κορμό σι, να μπαήου οπά πφι ήγκιαει σταυρούκχουντε οι καμοί σι, να μπαήου τθο τσικορφόννι.
Τσαί άμα ο ‘κι δεχούμενε μι τσαί μ’έκι αποκχολίχουντα από το σώμα σι τσαί έμα γκρεννισκούμενε, να αλκαλιθού τθα χορασία, τσαί να προστατευτού τθαν απότσια σι κάτου από τα αετούματα από του κλάρε σι πφί ήγκιαει το ιίδε με τα στέμματα του Δαυΐδ Θεολήπτου.
Έμα θέου τσαί έμα ποθού αλλά οι εδιτσοί μι άκια να μη ννι επτρέψωει.
Έκι γυούρε το 1860 πφι περάσαμε δίπα από το πανώριε δεντρικο τσαί εσουκαμε τθο Ατςhέ Μαντρί, ούγοιε έκι ένα μιτσή συνοικισμό.
Όρπα ήγκιαει αραμούντε 5–6 οικογέννειε χωρόγοι. Δύου από έντεοι τουρ οικογέννειε ήγκιαει έχουντε συτζέννρι με τα δικά νάμου οικογέννεια. ….
Υγεία τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου θιλενάδε τσαί θίλοι .
……..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

Με μάγευε και με τραβούσε κοντά του. Έτσι μου ερχόταν να
ξεκαβαλικέψω και να πάω να το αγκαλιάσω (δεν το αγκάλιαζαν ούτε πέντε παιδιά σαν κι εμένα) και να το φιλήσω. Ήθελα να σκαρφαλώσω στον κορμό του, να ανέβω εκεί που σταυρώνουν οι κλαμοί του, να ανέβω στην κορυφή και αν δε με δεχόταν και με αποκολλούσε από το σώμα του και έπεφτα, να κοιμηθώ στα χορτάρια και να προστατευτώ στην σκιά του, κάτω από τα αετώματα, από τους κλώνους του, που ήταν το ίδιο με τα στέμματα του Δαυΐδ Θεολήπτου. Το ήθελα και το ποθούσα, αλλά η δικοί μου δεν θα μου το επέτρεπαν. Ήταν γύρω στο 1860, που περάσαμε πλάι από το πανώριο δέντρο και φτάσαμε στο μεγάλο μαντρί, που ήταν ένας μικρός συνοικισμός. Εκεί έμεναν 5–6 οικογένειες γεωργών και τσοπάνων. Δύο από αυτές τις οικογένειες είχαν συγγένεια με τη δική μας οικογένεια.

…..Υγεία και να μιλάμε τη γλώσσα μας φιλενάδες και φίλοι…..
……………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Σαν έμα μιτσή καμπτζί, αγροϊστέ σε ένα ονάρι, για να ζάου τθα τοπικά πανηγύρια, τάτσου από το χωριουδάτσι, τουρ αμέρε ταρ Αμπρία, τ’ Άγιε Γιώρτση τσαί τα πρώτε τουΑμάη, έμα χαιρούμενε τα φύση τσαί ο ‘μα χονταίκχου να θαμάζου ένα μοναχικό δεντρικό, θεούριε τσαί πεντάμορφο, ένα βασιλικό Τςhούα. Τσι μεγαλείε Θέ μι!
Οι κλάρε σι κατάμεστοι τσαί δενατοί με τα κυκνά σου φύα. Όρπα ήγκιαει οι εικόνε από αητοί, από χαίτη λιονταρίσιε τσαί από βασιλικά στέμματα, τσαί έκι έγκειννι το δεντρικό, α αρχόγκισα του λόγγου, α παρθένα ταρ άγριε ομορθία, α βασίλισσα τα δροσία…
Από τα φύα σι έκι στρατζίχουντα τθο γυούρε σι, «Μάτη τα ζωά,Γλυκά δροσία, μέλι από πέτςhε». Α κορφά σι έκι γυρτά σαν στέμμα παρθενικό, στεφάννι Θεϊκό. Έμα πρεσσιού χαρετέ τσαί χολιατέ να θορίνου το όμορφο, γιομάκιου με περηφάννεια έκειννι δεντρικό.
Το θροϊσμα από τα φύα σι έκι σαν να ψάλλει « Ατςhά τα έργα ντι…»
Υγεία τσαί να κιμήνουμε τα γρούσσα νάμου με το να ννι ννιλήνουμε.
…………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..
Όταν ήμουνα μικρός, καβάλα σε ένα γαϊδουράκι για να πάω στα τοπικά πανηγύρια, έξω από το χωριό, τις ημέρες του Πάσχα, τα Γεωργίου και την πρώτη του Μαΐου, χαιρόμουν τη φύση και δεν χόρταινα να θαυμάζω ένα μοναχικό δέντρο, τεράστιο και πεντάμορφο, μία βασιλική βελανιδιά. Τι μεγαλείο Θεέ μου. Οι κλώνοι της, κατάμεστοι και δυνατοί με τα πυκνά τους φύλλα. Εκεί ήταν εικόνες από αετούς, από χαίτη λιονταριού και από βασιλικά στέμματα, κι αυτό το δέντρο, η αρχόντισσα το λόγκου, η παρθένα της άγριας ομορφιάς, η βασίλισσα της δροσιάς. Από τα φύλλα της στράγγιζαν στο γύρω της, «μανα της ζωής, γλυκιά δροσιά και μέλι από πέτρα» Η κορφή της ήτανε γυρτή σαν στέμμα παρθενικό, στεφάνι θεϊκό. Ήμουν πολύ χαρούμενος και συγκινημένος να θορώ το όμορφο γεμάτο με περηφάνια εκείνο δέντρο. Το θρόϊσμα των φύλλων του ήταν σαν ψάλλουν. « Μεγάλα τα έργα σου…»
Υγεία και να τιμούμε τη γλώσσα μας με το να την μιλάμε
………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….