Να έχουμε υγεία θιλενάδε τσαί θίλοι να αγαπήνουμε τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου .
……..ΕΜΕΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Έχτισε εκεί στην άκρη έναν πυργίσκο υψηλό με δύο πατώματα, καθάρισε και μάζεψε όλα τα νερά από τις γύρω πηγές, άνοιξε πηγάδι και έβαλε μαγγάνιο για το πότισμα. Χώρισε το κτήμα του σε τέσσερα πέντε κομμάτια: σε αμπέλι, σε ελαιώνα, φύτεψε πάρα πολλά φρουτόδενδρα και άλλους πολλούς κήπους και μποστάνια.
Εμενε εκεί συνέχεια εκεί πλέον ήταν το σπίτι του, και εδώ και εκεί κατέβαινε στην πολίχνη. Το κτήμα του από την μια μεριά έφτανε έως το χείλος της θάλασσας και από την άλλη μεριά έφτανε έως την κορυφή του βουνού και ήταν μαντρωμένο με τοίχο. Ο κάτω τοίχος που ήταν κοντά στη θάλασσα άμα και φυσούσε βοριάς το κύμα έσκαζε επάνω στον τοίχο.Εκεί λοιπόν ήταν ο παράδεισος του κυρίου Μόσχου και εκεί έμενε με την ανιψιά του την Μοσχούλα.

Να έχουμε υγεία φιλενάδες και φίλοι, να αγαπάμε και να μιλάμε τη γλώσσα μας. …………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ .

Ο Τσύρ Μόσχο έκι αραμού τθαν εξοχά σε ένα μιτσή ωραίο κύργο παρέα με ταν ανηψιά σι τα Μοσχούλα, ούγοιε έκι έχου υιοθεκιστέ όγω του ό,τσι έκι χηρευτέ τσαί έκι άτεκνε. Ννι έκι έχου μαζί σι. Έκι ορφανά, α μάτη σι έχάτθε τθα γένα, τσαί ετήνε ννι έκι παρααγαπού…
Ο τσύρ Μόσχο έκι έχου μποιτέ περιουσία από επιχειρήσε τσαί ταξίιδα.
Έκι έχου ένα ατςhέ χτήμα οπά τσαί σιγά σιγά κατανέτζε του φτωχούτεροι γειτόνοι σι τσαί ννιε πουλήκαει τα χτήματα σου.
Αγοράτσε γκαννιά δεκαρία χούρε πφι ήγκιαει συνορέγκουντε τσαί εμποίτσε ένα αξιόογο ατςhέ χτήμα για το τόπο.Ννιέ αγκατήτσε όλλιου. Το χτήμα έκι κχάμποσοι εκατοντάδε στρέμματα, τσαί ο πύργο πφι εχκίε κουστίε πλέκιεριου από τουρ αγορέ τθα χτήματα. Αλλά ένταοι ου ‘γκιαει στενοχωρέγκουντα τον τσύρ Μόσχο. Ετήνε έκι θέου να χκίσει το δικό σι βασίλειε για σ’ετήνε τσαί ταν ανηψιά σι .

Ανέ ννιλήνουμε Τσακώνικα, ένι α γρούσσα νάμου.
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………

Ο κύριος μόσχος έμενε στην εξοχή σ’ ένα μικρό ωραίο πύργο παρέα με την ανιψιά του την Μοσχούλα, την οποία είχε υιοθετήσει λόγω του ότι είχε χηρέψει και ήταν άτεκνος. Την είχε μαζί του. Ήταν ορφανή.
Η μητέρα της χάθηκε στη γέννα και εκείνος την υπέρ αγαπούσε.
Ο κύριος Μόσχος είχε κάνει περιουσία από επιχειρήσεις και ταξίδια. Είχε ένα μεγάλο κτήμα εκεί και σιγά σιγά κατάφερε τους φτωχότερους γειτόνους του και το πούλησαν τα κτήματα τους. Αγόρασε καμιά δεκαριά χωράφια που συνόρευαν και έκανε ένα αξιόλογο μεγάλο κτήμα για τον τόπο. Το έφραξε όλο. Το κτήμα ήταν κάμποσες εκατοντάδες στρέμματα και ο πύργος που έχτισε, κόστισε περισσότερο από την αγορά των κτημάτων. Αλλά αυτά δεν στεναχωρούσαν τον κυρ Μόσχο . Εκείνος ήθελε να χτίσει το δικό του βασίλειο, για αυτόν και την ανιψιά του……

……..Ας μιλάμε τα Τσακώνικα είναι η γλώσσα μας ……
……….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……

Οι μόνοι αντίζηλοι μι ήγκιαει οι αγροφυλάτσοι ούγοιοι με τα πρόφαση ότσι ήγκιαει φυάτθουντε τα περιβόλια του κόσμου, ήγκιαει πάντα ζαλέγκουντε για του ννιαυτοί σου τα καλύτερα. Έντεοι πράματις ήγκιαει οι ατςhοί παραπάρηδε μι τσαί ου ‘γκιαει θέντε το καλέ μι. Το λημέρι μι έκι αψεούτερα, πιο αλάργα από τουρ ελίε τσαί τουρ αμπέλοι.Οπά ανάμεσα σε δύου ρυάτζα τσαί τςhεί σhινοκορφέ, ένα τόπο γιομάτε θάμνοι με ροδαμό, χόντα τσαί χαμόκλαρα έμα νέμου τα χκηνά του μοναστσηρίου. Έμα παραϋζέ. Ο μεστέ μι έκι πέντε δραχουμέ το μήνα πφι αργούτετα ενάτθε έξε. Παρατάνου από το μεστέ μι, μι ήγκιαει δίντε φαςτσίε για τσαρούχια, τσαί μπόλικο άντε νή κίτθε όπφου σι ήγκιαει αποκαούντε οι Καογέροι.
Ο μόνε πφι έμα ανταμούκχου συνέχεια, άμα έμα κχαμπαίνου χαμεά, έκι ο τσύρ Μόσχο, ένα μιτσή άρχοντα τσαί πρεσσιού ιδιότροπο.
Έντενη ννι έμα ανταμούκχου πάσα βοά πφι έμα κχαμπαίνου.
Ανέ ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου θιλενάδε τσαί θίλοι ένι χρίε νάμου.
……..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..
Οι μόνοι αντίζηλοί μου ήταν οι αγροφύλακες, οι οποίοι με την πρόφαση ότι φύλαγαν τα περιβόλια του κόσμου διάλεγαν για τους εαυτούς τους τα καλύτερα. Αυτοί πραγματικά ήταν οι μεγάλοι ανταγωνιστές μου και δεν ήθελαν το καλό μου. Το λημέρι μου ήταν υψηλότερα, πιο μακριά από τις ελιές και τα αμπέλια, εκεί ανάμεσα σε δύο ρέματα και τρείς βουνοκορφές. Ένας τόπος γεμάτος θάμνους με ροδάμι, χόρτα και χαμόκλαδα βοσκούσα τα γίδια του μοναστηριού. Ήμουν παραγυιός. Ο μισθός μου ήταν 5 δρχ το μήνα που αργότερα έγινε έξι. Πάνω από το μισθό, μου έδιναν τις φασκές για τσαρούχια και μπόλικο ψωμί ή πίτες όπως τις αποκαλούσαν οι καλόγεροι.
Ο μόνος που αντάμωνα συνέχεια όταν κατέβαινα χαμηλά, ήτανε ο κυρ Μόσχος ένας μικρός άρχοντας και πολύ ιδιότροπος. Αυτόν τον αντάμωνα κάθε φορά που κατέβαινα
Να μιλάμε τη γλώσσα μας φιλενάδες και φίλοι, είναι χρέος μας.
……..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………

Αχούρα έκι χτήμα του χωρόγου μόννιου τουρ αμέρε πφι έκι παρίου να καμαίει τσαί να πφείρει. Τότθε έκι ποίου το σημάδι του Σταυρού τςhεί βολέ τσαί έκι αού: « Τθο όνομα το αφέγκη του υζού τσαί τθο Άγιε πνεύμα έννι πφείρου τα Χούρα έντανη, για να τςhούνωει οι διαβάτοι, τα πετούμενα του ουρανού τσαί για να αρίκχου τσαί εζού του κόποι μι.»Εζού δίχως ποτέ να καμαίου νή να πφείρου, έμα σερί του ένα μιτσή κομμάκι. Έμα παρασταίνου του μαθητάδε του Χριστού τσαί έμα Βάνου πουρτέσε του διατάξε τού Δευτερονομίου δίχως να σι ννιουρίζου……Τα φτωχά χήρα α άμπελε έκι δικά μι, ξόν άμα έκι παρία α ιίδε να κειαϊθίσει, να αραιούει, νη να τςhυγεί άμα έκι τσίπτα απαραματέ. Τότθε μπορεί αν έκι τυχερά να έκι γιομήνα γκάνα κοϊθινάτσι με βότςhου.

Υγεία θιλενάδε τσαί θίλοι τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΜΙΚΑ………..

Το χωράφι ήταν κτήμα του γεωργού, μόνο τις ημέρες που ερχόταν να οργώσει και να σπείρει. Τότε το έκανε το σημάδι του Σταυρού τρείς φορές και έλεγε: Εις το όνομα του πατρός και του υιού και του Αγίου πνεύματος, σπέρνω το χωράφι αυτό για να τρώνε οι διαβάτες τα πετούμενα του ουρανού και για να παίρνω και εγώ τους κόπους μού Εγώ δίχως ποτέ να να σπείρω, θέριζα ένα μικρό κομμάτι, παρίστανα τους μαθητάς του Χριστού και έβαζα μπροστά τις διατάξεις το Δευτερονομίου, δίχως να το γνωρίζω. Της φτωχειάς χήρας του αμπέλι ήταν δικό μου, εκτός άμα και ερχόταν η ίδια να θειαφίσει, να αραιώσει ή εάν είχε κάτι απομείνει, τότε μπορεί να ήταν τυχερή να γέμιζε κάνα καλαθάκι με σταφύλια…

Υγεία φιλενάδα και φίλοι και να μιλάμε τη γλώσσα μας.
………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ….

Σ:Βρέ….βρεεε Καουρ ερέσμαει.
Θ:Χάμαει θιλενάδε…
Μ:Λεκαρία μποίκαει τα ψίλια νάμου ως να οραθούμε….
Σ:Τσι καουτσαίρι τσαί έγκειννι βρε γουναίτσε;
Θ:Από τον Αουνάρη τς’ογή ζεμακίε νάμου.
Μ:Ο ‘σι αούα τσίπτα θιλενάδα τσαί τα κοτρώννια δάκαει.
Σ: Περάτσε τς’α γιορτά νάμου τον Άγουστε.
Θ:Ναι μαθές βραβεύαμε τα καμπτζιούλια ζωή νάχωει…
Μ:Από τότθε έμε έχουντε να οραθούμε γουναίτσε.
Σ:Ένα μήνα τσαί κολέγισσε.
Θ:: Ο τθε αούντε πφι έμε ποίντε τσαί τον αγιασμό…
Μ: χίλιοι χρόνου να ζήσει τα καμπτζία,κοντά από ένταοι έμε ορούντε τσαί α ννία ταν Άβα.
Σ: Ορή κα χροννία να έχωει τα ορκούλια νάμου.
Θ: Τσαί να μάθωει πρεσσά Τσακώνικα.
Μ: Ο Θεός να σ’έχει γερά έταοι τσαί το Τσακωνοδιάσκαλε..
Σ: Όλοι νάμου να σταθούμε γεροί να βοηθήσουμε όπφουρ έμε μπορούντε.
Θ: Καλέ Χινόπωρε έδαρη τσαί να μη χαθούμε.
Μ: Έδαρη μέρα παρά μέρα θα δίνουμε τσαί το παρών.
Σ: Έτρου μπράβο! Βρε γουναίτσε τσι να αλήου ννιούμου, Χαρήκα πρεσσιού πφι σε πέκαμε λιγάτσι.
Θ: Τσαί εζού βρε θιλενάδε ,πρεσσιού.
Μ: Αμ … Εζού να οράτε, έτοιμο να ννι φέρου ννία βόλτα.
Σ: Από ετίου όλα σ’ έννι αντεχουμένα….
Θ: Έτθα βρέ θιλενάδα να ννι φέρουμε ννία βόλτα
Μ: Έτρου να κχράτσωει οι οχτροί νάμου…

Να έχουμε υγεία εννεί,τα καμπτζιούλια νάμου τσαί όλε ο κόσμο.
………ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Σ:Βρε… βρε καλώς βρεθήκαμε.
Θ: Χαθήκαμε φιλενάδες…
Μ:Ασπρίλα κάνανε τα μάτια μας ώς να ιδωθούμε..
Σ: Τι καλοκαίρι ήταν αυτό βρε γυναίκες;
Θ: Από τον αλωνάρη και εδώ μας ζεμάτισε…
Μ:Δε λες τίποτα φιλενάδα και οι πέτρες κάηκαν.
Σ: Πέρασε και η γιορτή μας τον Αύγουστο..
Θ:Ναι μαθές βραβεύςαμε τα παιδιά μας, ζωή να ‘χουν..
Μ:Από τότε έχουμε να ιδωθούμε γυναίκες..
Σ:Ένα μήνα και φιλενάδες…
Θ:Δεν λέτε που κάνουμε καιτον αγιασμό…
Μ: Χίλια χρόνια να ζήσουν τα παιδιά, κοντά από αυτά βλέπουμε και η μία την άλλη.
Σ: Να καλή χρονιά να έχουν τα ορκούλια μας..
Θ: και να μάθουν πολλά ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ….
Μ: ο θεός να τα έχει γερά αυτά και το Τσακωνοδάσκαλο.
Σ: Ολοι μας να σταθούμε γεροί, να βοηθήσουμε όπως μπορούμε.
Θ: Καλό φθινόπωρο τώρα και να μην χαθούμε.
Μ: Τώρα μέρα την ημέρα θα δίνουμε το παρόν .
Σ: Έτσι μπράβο βρε γυναίκες! Τι να σας πω, χάρηκα πολύ που τα είπαμε για λίγο.
Θ: Και εγώ φιλενάδες πολύ…
Μ:Εγώ να δείτε! Είμαι έτοιμη να το φέρω μια βόλτα…
Σ: Από εσένα όλα τα περιμένω….
Θ:Σήκω βρε φιλενάδα α τον φέρουμε ννία βόλτα
Μ: Έτσι να σκάσουν οι εχθροί μας…

Να έχουμε υγεία εμείς τα παιδάκια μας και όλος ο κόσμος
………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

.

Τα τελευταία βοά πφι εννιούκα σαν ένα φυσικό άντρωπο έκι τότθε τθο σέρι του 187…. Έμα νέο, ωραίο, γαστενομάλλη τσαί έμα νέμου τουρ αιγίδε τσαί τα κατούνα του μοναστσηρίου του Βατζελισμού τθούρ απότομοι παραθαλάσσιοι σhίνοι, πρεσσιού αψεούτερα από το πέαγο. Όλλιου έκειννι το μέρι πφι ννι ήγκιαει αποκαούντε, Ξάρμενε, διότσι τα παπόρια ννι ήγκιαει περαήχουντα δίχως άρμενα όγω τα τρικυμία, έκι δικό μι. Οι απότομοι βράχοι το χειόθασσε μι, α πατάνα μι,ο ατςhέ γιαλέ, το Κράμα, ήγκιαει ορούντε προς ταν Καικία, πφι έκι αναιμίζα προς το Βορία. Μι έκι φαινούμενε ότσι τσαί εζού έμα συγγενέγγου με τουρ αέρηδε πφι με το φούσαμα σου ήγκιαει ανεμίζουνε του τςhίχε μι τσαί σι ήγκιαει σγουρήντε σαν τσαί τουρ αγριελίε πφι ήγκιαει καμπουρίζουντε τθο αιώννιε τσαί αδιάκοπο φούσαμά σου.Όα έταοι ήγκιαει δικά μι, οι λότζοι, οι ρεμακίλε, τα λακούματα,οι παγιάδε, τα χειόθασσα τσαί οι σhίνοι….

Την τελευταία φορά που ένιωσα σαν ένας φυσικός άνθρωπος ήταν τότε στο θέρος του 1870 και κάτι ήμουν νέος ωραίος καστανομάλλης και τις κατσίκες και το κοπάδι του μοναστηριού του Ευαγγελισμού στα απότομα παραθαλάσσια βουνά πολύ υψηλότερα από το πέλαγος όλο εκείνο το μέρος που το αποκαλούσαν άρμενο διότι τα βαπόρια το πέρναγαν δίχως άρμενα λόγω της τρικυμίας ήταν δικό μου η απότομη βράχοι οι ακρογιαλιές ο πλάτανος μου ο μεγάλος γιαλός το κλίμα έβλεπαν προς την κακία που ανέμιζε προς τον βορρά μου φαινόταν ότι και εγώ με τους αέρηδες με το φύσημα τους έπαιζαν τις τρίχες μου και τις σβούρα όπως και τις αγκαλιές που Ταμπούρια στο αιώνιο και αδιάκοπα φύση τους όλα εκείνα ήταν δικά μου οι λόγοι οι ρεματιές τσαλακώματα οι ακρογιαλιές και τα βουνά

Με απολείκαει τθα Ριζάρειο σκολή τθαν Αϊθήνα. Τσινήκα λοιπόν του σπουδέ μι τθα είκοσι μι τσαί μπαήκα από το πανεκιστήμιε τα νομιτσή ένα χρόνε μπρού τελειού, τριαντάρη πλέα με το δίπλωμα του δικηγόρου, προλύτου ( μη τελειουτέ).
Ατςhά προκοκή ο μποίκα. Σάμερε έννι ακόννη ιδουλέγκου για ένα ατςhέ δικηγόρο ούγοιε ένι τσαί πολιτεγκούμενε τθαν Αϊθήνα. Τον άντρωπο έντενη ο ννι χωνέγκου ννι τσαί ό ννι ννιουρίζου ταν αφορμά γιατσί, μπορεί μόννιου γιατσί ένι ο προστάτα μι τσαί βεργέτα μι. Έννι περιουριστέ τσαί όνι δενατέ να έχου γκανένα όφελε από τα θέση μι, κάτου από το δικηγόρο μι, το αφεγκικό, σαν ένα αιώννιε αυλικό.
Ο κούε ο δεητέ με κοντέ δέμα τθαν αυλή του αφεγκικού σι, ο ‘νι μπορού να κχαούτσει μα ούτε τσαί να κατσεί πέρε από τσι ένι σούντα το δέμα σι. Έτρου τσαί εζού ο ‘ννι πορού να αλήου νη ποίου τσίπτα πλέκιεριου από ότσι ένι πιτρέγκα α θέση μι τσαί το αφεγκικό μι.
Ανέ ννιλήνουμε Τσακώνικα, ένι α γρούσσα νάμου.
………….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..

Με έστειλαν στην Ριζάρειο σχολή στην Αθήνα. Ξεκίνησα λοιπόν τις σπουδές μου στα 20 μου και έφυγα από το πανεπιστήμιο της νομικής ένα χρόνο πριν τελειώσω. Τριαντάρης πλέον, με το δίπλωμα του δικηγόρου προλύτου (μη τελειωμένου). Μεγάλη προκοπή δεν έκανα. Σήμερα ακόμη δουλεύω για έναν μεγάλο δικηγόρο, ο οποίος πολιτεύεται στην Αθήνα. Τον άνθρωπο αυτόν δεν τον συμπαθώ και δεν ξέρω την αφορμή γιατί… Ίσως γιατί είναι ο προστάτης μου και ο ευεργέτης μου. Είμαι περιορισμένος και δεν είναι δυνατόν να έχω κανένα όφελος από τη θέση μου, κάτω από το δικηγόρο μου το αφεντικό μου, σαν έναν αιώνιο αυλικό. Το σκυλί το δεμένο με κοντινό σκοινί στην αυλή του αφεντικού του δεν μπορεί να γαβγίσει μα ούτε και να δαγκώσει πέρα από ότι φτάνει το σκοινί του. Έτσι κι εγώ δεν μπορώ να πω ή να κάνω τίποτα περισσότερο από ότι μου επιτρέπει η θέση μου και το αφεντικό μου.
Να έχουμε υγεία και να μιλάμε Τσακώνικα, είναι η γλώσσα μας.…………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

Αφού πλέα ηρεμήαει τα πράματα τσαί τσυβερνήτα νάμου έκι ο Καποδίστρια, ο νέο τότθε διάκονε Σισώννη έκι διασκαλέγκου σε σκολεία ταρ Ελλάδα τσαί έκι ννιατέ με ταν ονουμασία:
«Σωκηράτση ο διάσκαλε» . Υστερούτερα αφού ασφαλίε ταν οικογέννεια σι θυννήτθε ταν παλιά σι ποχρέουση το ράσο.
Κατ’ αρχάς φορέτσε μόννιου το ράσο. Έκι αποφύου το παπαδιλίτσι όγω ταν αμαρκία πφι έκι έχου μποιτέ με τα Τουρκοπούα.
Εζάτσε όμως τσαί θρηνήτσε ταν αμαρκία σι τθο μοναστσήρι του Βατζελισμού, τσαί όγω του ότσι α αμαρκία σι έκι ατςhά αγαθοεργία, έκι έχα πρεσσά λαφρυγκικά γιάκειννι είννι έχουντε να αλήνωει ότσι εσούστε, εσυχωρέτθε.
Αφού το λοιπόν μαθήκα τα πρώτα γράμματα ανάκοντα τθο γέρου Σισώη, το μοναστσήρι μ’απολείτσε υπότροφο, σε επαρχιακά ιερατικά σκολή πφι αμέσως μ’εβαλήκαει σε ανουτέρα τάξη.

Ανέ έχουμε ταν υγεία νάμου τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου ένι χρίε νάμου. …..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Αφού πια ηρέμησαν τα πράγματα και κυβερνήτης μας ήταν ο Καποδίστριας, ο νέος τότε διάκονος Σισώνης, δασκάλευε σχολεία της Ελλάδας και ήταν ακουστός με την ονομασία «Σωτηράκης ο δάσκαλος». Υστερότερα, αφού εξασφάλισε την οικογένειά του, θυμήθηκε την παλιά του υποχρέωση, το ράσο. Κατ’ αρχάς φόρεσε μόνο το ράσο, απόφευγε το παπαδιλίκι λόγω της αμαρτίας που είχε κάνει με την τουρκοπούλα. Επείγε όμως και θρήνησε την αμαρτία του στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού και λόγω του ότι η αμαρτία του ήταν μεγάλη αγαθοεργία, είχε πολλά ελαφρυντικά. Γι’αυτό έχουν να λένε ότι σώθηκε,συγχωρήθηκε: Αφού λοιπόν έμαθα τα πρώτα γράμματα κοντά στον γέρο Διδώη,το μοναστήρι με έστειλε υπότροφο σε επαρχιακή ιερατική σχολή, που αμέσως με έβαλαν σε ανώτερη τάξη.

Να έχουμε υγεία και να μιλάμε τη γλώσσα μας, είναι το χρέος μας..
……………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..

Έμα ένα φτωχό τςhοπανόπουλε τάνου τθου σhίνοι, δεκαοχτώ χρονού τσαί ακόννη ο ‘μα ννιουρίζου το αλφαβητάρι. Δίχως κά, κά να ννι ννιουρίζου έμα φτυχιστέ . Τα τελευταία βοά πφι έμα πρεσσιού φτυχιστέ έκι το 187……. Έμα νέο τσαί ωραίο, τσαί έμα ορού τα πρώιμα ηλιοδατά σhούκχα μι να γυαλίζει τθα ρυάτζα τσαί τθου βρύσε,ακόννη έμα γυμνάζου το αψελέ τσαί βλύγιστε κορμό μι με το να δραννήντου τάνου τθου βράχοι τσαί τθου σhίνοι.
Το χειμωννικό, πφι ετσινήτσε αμέσως μετά, μ ‘άτζε κοντά σι ο γέρου πάτερ Σισώη νή Σισώννη, όπφου ννι ήγκιαει ονομακίχουντε οι συχωριανοί μι, τσαί με μαθήτσε γράμματα. Παλιά έκι δάσκαλε τσαί ως τα τελευταία σι όλοι ννι ήγκιαει αποκαλούνε δάσκαλε….
Τθου χρόνου ταρ επανάσταση έκι Καόγερε τσαί διάκονε.
Αγαπήτσε ννία Τουρκοπούα, ννιε κρεβε από ένα χαρέμι τα Σμύρνη τσαί αφού ννιέ βαφκίε ννιε στεφανούτθε.
…Ννιλήνετε τα γρούσσα νάμου ένι το χρίε νάμου.
………….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ….

Ήμουν ένα φτωχό τσοπανόπουλο πάνω στα βουνά, 18 ετών και ακόμη δεν γνώριζα την αλφαβήτα. Δίχως καλά, καλά να το γνωρίζω ήμουν ευτυχισμένος. Την τελευταία φορά που ήμουν πολύ ευτυχισμένος ήτανε το 187….. και κάτι. Ήμουν νέος και ωραίος και έβλεπα τα πρώιμα ηλιοκαμένα μου μούτρα να γυαλίζουν στα ρυάκια και στις βρύσες, ακόμη γύμναζα το υψηλό και ευλύγιστο κορμί μου, με το να τρέχω απάνω στα βράχια και στα βουνά. Το χειμώνα που ξεκίνησε αμέσως μετά, με πήρε κοντά του ο γέρος πάτερ Σισώης ή Σισώνης, όπως τον ονόμαζαν οι συγχωριανοί μας και μου έμαθε γράμματα. Παλιά ήταν δάσκαλος και ως τα τελευταία του όλοι τον αποκαλούσαν δάσκαλο. Τα χρόνια της επανάστασης ήταν καλόγερος και διάκονος. Αγάπησε μια Τουρκοπούλα, την έκλεψε από ένα χαρέμι της Σμύρνης, και αφού την βάφτισε την παντρεύτηκε.

….Μιλάτε την γλώσσα μας είναι το χρέος μας…
…….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ ……..

Κα νάμου εσπέρα τσαί καουρ εσυμαζούμαει.
Κατά πρώκιου είννι Φχαριστού το Δήμο για τα παραχώρηση τθο θεατράτσι. Έννι Φχαριστού τουρ Αιθήνε Κορόγου:Τιαντάφυλλε , Γιάννη τσαί Λιάκο όπφου τσαί τουρ αϊθήνε Τίγκλια: Θανάση τσαί Λιάκο για τα χρημακικά σου συμπαράσταση τθα Τσακωνοπαρέα.
Για να δενάτσουμε το σεβασμό νάμου τθο πλανήτα,τθα φύση τσαί γενικά τθο περιβάλλον,ακόννη με σεβασμό για του διακοπέ τθα καμπτζία ένταοι, ακυρούκαμε τουρ εκδηλώσε νάμου.
Έμε όμως σεβουμένει τα προσπάϊθα πφι είννι ποίντα τα καμπτζία νάμου για τα διάσωση τα γρουσσέ νάμου τσαί γιάκειννι ο ακυρούκαμε τουρ επαίνοι τσαί βραβεία σου . Πέρισυ έμαει έχουντε πετέ ότσι άκια να έμαει βραβέγκουντε τα καμπτζία πφι είννι παρακολουθούντα Τσακώνικα τσαί είννι πετυχέντα σε ανουτέροι σκολέ. Σάτσι λοιπόν ένι α πρώτε χροννία πφι έμε δίντε έγκειννι το βραβείε 2000:00 ευρώ.
Οι άλλοι βραβεύσε είννι απαραμούντε το ιίδε.
Τσινήκαμε έντανη τα προσπάϊθα το 2017.. Έννι φχαριστού όλοι ννιούμου πφι έτθε απολείντε τα καμπτζία ννιούμου να μάθουει 5 αράδε Τσακώνικα. Έννι υπερευχαριστού τσαί υπεραγαπού ένταοι όα τα καμπτζία για τα προσπάϊθα πφι είννι ποίντα. Έμα Θέου να μι ποίετε ννία χάρη. Από το 2017 ως το 2026 έμε ποίντε τα μαθήματα σταθερά Αμέρα Σάμπα τσαί ούρα 5 με 7. Προσπαθήετε του 2 έντεοι ούρε κάθε Σάμπα τα καμπτζία να μην έχωει άλλοι υποχρεώσε.
Επίσης 4 καμπτζία πφι επεράκαει από τα Τσακωνοπαρέα,τσαί είννι απαραμούντα ενεργά με το να ποίνωει βιντεάτζα τσαί όχι μόννιου, εγράβαει κάτσι από μόναχά σου τσαί έμα Θέου να σι ννιάτε, έτρου για να κατέβετε ότσι τα καμπτζία είννι μαθαίντα. Φχαριστού πρεσσιού.
Σύντομα θα ννιάτε για το ίδρυμα. Έμε έχουντε παρτέ όλοι τουρ εγκρίσε τσαί έμε αντεχουμένει να αννοίτσουμε τραπεζικό ογαριασμό. Σύντομα θα έχουμε νέα να για το ίδρυμα τσαί τα πρώτε συνάντηση του διοικητικού συμβουλίου… Έννι Φχαριστού ννιούμου πρεσσιού.

Υγεία τσαί Αγάκη σε όλοι νάμου.τσαι του χρόνου.
……..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

Καλησπέρα και καλώς συμαζευτήκαμε.
Κατά πρώτα ευχαριστώ τον Δήμο για την παραχώρηση του χώρου αυτού. Επίσης ευχαριστώ τους αδελφούς Κορολόγου: Τριαντάφυλλο Γιάννη και Λιάκο όπως και τους αδελφούς Τίγκλια: Θανάση και Λιάκο για τη χρηματική τους βοήθεια και συμπαράσταση στην Τσακωνοπαρέα
Για να δείξουμε το σεβασμό μας στον πλανήτη, στη φύση και γενικά στο περιβάλλον, επίσης το σεβασμό για τις διακοπές των παιδιών αυτών, ακυρώσαμε τις εκδηλώσεις μας. Σεβόμαστε όμως την προσπάθεια που κάνουν αυτά τα παιδιά, για την διάσωση της γλώσσας και γι’ αυτό δεν ακυρώσαμε τους επαίνους και τα βραβεία τους. Πέρυσι είχαμε πει ότι θα βραβευτούν τα παιδιά που παρακολουθούν και πετυχαίνουν σε ανώτερες σχολές. Εφέτος λοιπόν είναι η πρώτη χρονιά που δίνουμε αυτό το βραβείο των 2000 €.
Οι άλλες βραβεύσεις παραμένουν το ίδιο. Ξεκινήσαμε αυτή την προσπάθεια το 2017. Ευχαριστώ όλους σας, που στέλνετε τα παιδιά σας να μάθουν πέντε αράδες Τσακώνικα. Υπερευχαριστώ και υπεραγαπώ αυτά τα παιδιά για την προσπάθεια που κάνουν. Θα ήθελα να μου κάνετε μία χάρη. Από το 2017 έως το 2026 κάνουμε μαθήματα σταθερά κάθε Σάββατο και ώρα πέντε με εφτά προσπαθήστε τις δύο αυτές ώρες κάθε Σάββατο τα παιδιά να μην έχουν άλλες υποχρεώσεις.
Επίσης τέσσερα παιδιά που πέρασαν από την Τσακωνοπαρέα και παραμένουν ενεργά με το να κάνουν βιντεάκια και όχι μόνο, έγραψαν κάτι από μονάχα τους και θα ήθελα να τα ακούσετε, έτσι για να καταλάβετε πως τα παιδιά μαθαίνουν. . Ευχαριστώ πολύ. Σύντομα θα ακούσετε για το ίδρυμα. Έχουμε πάρει όλες τις εγκρίσεις και περιμένουμε να ανοίξουμε τον τραπεζικό λογαριασμό. Σύντομα θα έχουμε νέα για το ίδρυμα,όπως και την πρώτη συνάντηση του διοικητικού του συμβουλίου . Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Υγεία και αγάπη σε όλους μας και του χρόνου.
……….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..