—Ποίε να ζάει καπετάν Στέργιε,να φωννηάτσει έντενη το Μήτρο το ννιοστεφανουτέ; Ο ‘ννι ορού ννι κα το κόττερε….
—Εμ Ποίε να ζάει καπετάν Νικόα; απογήτθε ο καπετάν Στέργιε
— Αλοίμονε τθον έρμο τον Φραγκούλα! ματαπέτσε ο καπετάν Νικόα.
Οι δύου ναυκιτσοί ήγκιαει με τα νυχτικά σου. Όλοι ήγκιαει ννιουρίζουντε ότσι ο νέο καπετάννιε του κότερου, έκι κιούφου τα τσέα σι, ούγοιε ο ‘κι παραλιακά. Το κότερε έκι τσινούρτσι σκαρί τσαί ο καπετάννιε σι νεοστεφανουτέ. Τάσου το κόττερε έκι μόννιου ο γέρου Κώτσhο Φραγκούλα, παλιέ ναυκικό τσαί α ιδουλεία σι έκι να φυάτθει το κόττερε. Ότσι ο καπετάν Νικόα τελειούτσε το : αλοίμονε τθον έρμο Φραγκούλα,ένα ατςhέ κρότε εννιάτθε μαζί με ένα μακρόσιουρτε τσιριχτέ. Εννιάτθε σαν δαιμοννιαστέ γέλιε του σκοταϊδίου. Τάσου σέ έντανη τα παλαίστρα από όα τα στοιχεία ο άπειρε εψιλέ τσαί αβουτάνα τσίπτα όκι ορού νη έκι ννίου καθαρά.
Υγεία τσαί να κιμήνουμε τα γρούσσα νάμου με το να ννι ννιλήνουμε.
…………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

—Ποιός να πάει καπετάν Στέργιε να φωνάξει αυτόν τον Μήτρο τον ννιόοαντρο; δεν το βλέπω καλά το κότερο…
—Ποιος να πάει καπετάν Νικόλα ;αποκρίθηκε ο καπετάν Στέργιος. —Αλίμονο στον έρημο το Φραγγούλα! ξαναείπε ο καπετάν Νικόλας. Οι δύο ναυτικοι ήταν με τα νυχτικά τους. Ολοι γνώριζαν ότι ο νέος καπετάνιος του κότερου κοιμόταν στο σπίτι του, που δεν ήταν παραλιακό. Το κότερο ήταν καινούργιο σκαρί και ο καπετάνιος του ννιόοαντρος. Μέσα στο κότερο ήταν μόνο ο γέρο Κώστας Φραγκούλας, παλιός ναυτικός και η δουλειά του ήταν να προσέχει το κότερο. Όταν ο καπετάν Νικόλας τελείωσε το:αλίμονο στον έρημο Φραγγούλα, ένας μεγάλος θόρυβος ακούστηκε μαζί με ένα μακρόσυρτο τσιριχτό, σαν δαιμονισμένο γέλιο του σκοταδιού.
Μέσα σε αυτήν την πάλη από όλα τα στοιχεία, το άπειρο μάτι και αυτί, τίποτα δεν έβλεπε ή άκουγε καθαρά.
Υγεία και να τιμούμε την γλώσσα μας μιλώντας την .
…….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Ανάκοντα σε πέντε νή έξε ατςhά παπόρια πφί ήγκιαε αρατθά τσαί σφαλιστά, έκι ένα μιτσί κότερε, τσινούρτσι σκαρί. Εκι δενάχουντα να ταράσσετε πρεσσιού τάσου τθα βαθεία ύβατα, ανάμεσα τθα βραχονησίδα, Δασκαλειό, τσαί τον παλαιό μώλε, ανάκοντα οπά πφι έκι τσιχυνούμενε ο τσεροπόταμο. Κάκοιε στιμή τάσου τθόν δενατέ φουσού, εννιάτθε από το κότερε χ μερία ένα δενατέ κρότε. Ο κρότε έντενη, έκι διαφορεκικό από ταν αντάρα πφι ήγκιαει ποίντα τα τσύματα, τσαί τα σφυρίγματα από τουρ αλύσου.
Δύου τςhεί ναυκιτσοί, σε ούγοιοι οι τσέλε σου ήγκιαει ανάκοντα τθο λιμάνι, ήγκιαει έχουντε αννοιτθά τα παναϊθούρια σου τσαί ήγκιαει ξοικάζουντε με τρομάρα τα δεητά παπόρια πφι ήγκιαει ξεχειμωννιάζουντα. Έτεοι καταβήκαει τσι έκι έντενη ο κουϊτέ νή ο ατςhέ θράβαλε πφί εννιάτθε. Ένα από έτεοι φωννηάε τσαί πέτσε τθον γείτονα σι.
Υγεία θιλενάδε τσαί θίλοι τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου.
……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….
Κοντά σε 5–6 μεγάλα καράβια που είχαν αράξει και ήταν ασφαλισμένα, ήταν ένα μικρό κότερο καινούργιο σκαρί Έδειχνε να κουνιέται πολύ, μέσα στα βαθιά νερά, ανάμεσα στην βραχονησίδα Δασκαλειό και στον παλαιό μώλο,κοντά εκεί που χυνόταν το ξεροπόταμο. Κάποια στιγμή μέσα στον δυνατό αέρα, ακούστηκε από τη μεριά του κότερου ένας δυνατος κρότος. Ο κρότος αυτός ήταν διαφορετικός, από τον θόρυβο που έκαναν τα κύματα και τα σφυρίγματα από τις αλυσίδες. Δύο τρεις ναυτικοί, των οποίων τα σπίτια ήτανε κοντά στο λιμάνι, είχαν ανοιχτά τα παράθυρα τους και κοίταζαν με τρόμο τα δεμένα πλοία που ξεχειμώνιαζαν.
Εκείνοι κατάλαβαν τι ήταν αυτό το σκούξιμο, ή ο μεγάλος θόρυβος που ακούστηκε. Ένας από αυτούς φώναξε και είπε στο γείτονα του..
Υγεία φιλενάδες και φίλοι και να μιλάμε τη γλώσσα μας.
………….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…………

—Είννι τα αςhίτερα χωριουδάτζα τα νόκιε Τσυνουρία με τον Άγιελίδι να ένι α πρωτεύουσα.
—Είννι τσαί τα δύου Τσακωνοχώρια.
—Είννι τσαί τα δύου ανήκουντα τθο Δήμο τα νόκιε Τσυνουρία
—Από του παλαιοί χρόνου ήγκιαει πολικίλε τα Πρασιακικά χώρα.
—Ήγκιαει έχουντε τσοινέ καουτσαιρινέ μέρι τουρ Ορειοί.
—Ήγκιαει έχουντε τσαί ήγκιαει ννιούντε ταν ιίδε γρούσσα.
Εγράβα ήγκιαει, γιατσί σάμερε ου ννι ννιούντε σι πλέα…
Αναλαμπέ ναί, αλλά α γρούσσα ο ‘νι ννιληκχουμένα πλέα τσαί έντανη ένι α κικρά κικρά αλήιθα…
—Πρεσσά τα ιίδα από του δύου χώρε πφι ένι δενάχουντα νάμου τα συγγένεια σου από του αρχαιοτάτοι χρόνου.
—¨Ακόννη τσαί οι τςhεί ανεμόμυλοι τθα μπασιά σε πάσα ννία από του χώρε είννι ιίδοι. Είννι απαραματοί έτρου ορθά για να κατευοδούκχωει νη να καωσορίζωει, ανάλογα κατά κιά ένι έγκου ο επισκέφτα, τσαι να θυννήχωει τθου κάκοιτσοι ό,τσι οι τόποι σου είννι ένα τσαί το ιίδε τσαί ό,τσι μαζί είννι πορούντε να πετύχωει πρεσσά…..

Υγεία τσαί αγάκη σε όλοι του Τσάκωνε τσαί σε όλε το κόσμο….
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………

Λεωνίδιον Τυρός …Τυρός Λεωνίδιον.
Τα μεγαλύτερα χωριά της νότιας Κυνουρίας με το Λεωνίδιον να είναι η πρωτεύουσα.
Είναι και τα δύο Τσακωνοχώρια.
Και τα δύο ανήκουν στο δήμο της νότιας Κυνουρίας.
Από τα παλιά χρόνια ήταν πόλεις της Πρασιατικής χώρας.
Είχαν κοινό καλοκαιρινό τόπο κατοικίας, τους Ορειούς.
Είχαν και μιλούσαν την ίδια γλώσσα.
Έγραψα ήταν και είχαν, διότι σήμερα δεν την μιλούν πιά…
Αναλαμπές ναι, αλλά η γλώσσα δεν ομιλείται πια και αυτή είναι η πικρή πικρή αλήθεια..
Πολλά τα ίδια από τις δύο χώρες που δείχνει την συγγένεια τους από τους αρχαιότατους χρόνους.
Ακόμα και οι τρεις ανεμόμυλοι στην μπασιά σε κάθε μία από τις χώρες είναι ίδιοι. Έχουν μείνει έτσι όρθιοι για να κατευοδώνουν ή να καλωσορίζουν, ανάλογα με την κατεύθυνση του επισκέπτη και να θυμίζουν στους κατοίκους ότι οι τόποι τους είναι ένα και το ίδιο και μαζί μπορούν να επιτύχουν πολλά

Α φωνά έτανη ο ‘κι μπάνα νόημα. Γκαννία γρία Έτανη ταν ούρα ο ‘κι θα μπαεί να φωννηάτσει του πάπιε σι . Α μη τσι άλλιου οι πάπιε ήγκιαει τάσου ταν ατςhά χαρά. Ένα χωριάτα, πφι έκι ννιουρίζου από ένταοι, έκι βεβαιούκχου ότσι οι πάπιε τσαί κιουφτοί είννι στέκουντε τον αφρέ . Α φωνά ενάτθε πρεσσιού δενατά τσαί ο ‘κι δενατέ να έκι αντρώκινε. Α πιό λογικά τότθε εξήγηση έκι ότσι ο άρχοντα έτενη του σκοταϊδίου, εμπαλήτσε ταν άσκημο μουτσούνα σι τάσου από κάκοιε άγνωστε θουρίδα τσαι ο ‘κι μπορού να γκριούψει τα χαιρεκατσία σι πφι έκι όρου τουρ αντροίποι να πρίγκοντε, γιάκειννι εμπαλήτσε έτενη το σαρκαστικό κουϊτέ.
Τελικά δενατέ αέρα πφι έκι ατθαήχου ως τσαί τα κοτρώννια εφουσάτσε. Σταμακίε ο βρέχο τσαί τα τσύματα ήγκιαει ννιούμενα από το λιμάνι, όπφου τσαί τα σφυρίγματα από του τροχαλίε τσαί από τουρ αλύσου πφι ήγκιαει παραδέρουντα τάσου τθαν τρικυμία.
Υγεία τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου θιλενάδε τσαί θίλοι.
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..

Η φωνή εκείνη δεν έβγαζε νόημα. Καμιά γριά εκείνη την ώρα δεν θα έβγαινε να φωνάξει τις πάπιες της. Αμίλητη τι άλλο οι πάπιες ήταν μέσα στη μεγάλη χαρά. Ένας χωριάτης που γνώριζε από αυτά βεβαίωνε ότι, οι πάπιες και κοιμισμένες επιπλέουν. Η φωνή ήταν πολύ δυνατή και δεν ήταν δυνατόν να ήταν άνθρωπινη. Η πιο λογική τότε εξήγηση ήταν, πως ο άρχοντας του σκοταδιού έβγαλε της άσχημη μουσούδα του μέσα από κάποια άγνωστη θυρίδα και δεν μπορούσε να κρύψει την χαιρεκακία του, που έβλεπε τους ανθρώπους να πνίγονται, γι’ αυτό έβγαλε αυτό το σαρκαστικό σκούξιμο. Τελικά δυνατός αέρας που σήκωνε ως και τις πέτρες φύσηξε. Σταμάτησε η βροχή και τα κύματα ακουγόντουσαν από το λιμάνι όπως και τα σφυρίγματα από τις τροχαλίες και από τις αλυσίδες που παράδερναν μέσα στην τρικυμία.
Υγεία και να μιλάμε την γλώσσα μας φιλενάδες και φίλοι.
…………ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..

Έκι ννία ννιούτθα πφι ο Βρέχο τσαί ο φουσού έκι σαν να ήγκιαει φερίκχουντε τα συντέλεια. Κατά του συνταχινοί ούρε σταμακίε να κχαμπαίννει τσαί ο φουσού άτζε τα θέση σι . Γιά τςhεί ούρε έκι κχαμπαίνου δίχως σταμακημό τσαί το χωριουδάτσι πφι έκι ανάκοντα τθο γιαλέ έκι νατέ λίμνα. Ο τσεροπόταμο ξεχυλείε, τσαί Άτζε τα δύου γιοφύρια με ταν ασφούρια σι. Τα κατούγια σε όα τα φτωχικά χαμοτσεάρια γιομήκαει με ύο. Το ύο τθάτσε ως τα πατούματα.
Γουναίτσε, καμπτζία τσαί ζώα, σ’άτζε το ύο. Πρεσσοί προφτάκαει τσαί μπαήκαει ψεούτερα. Έγκειννι πφι έκι πορού γκανένα να οράει σ’ έκειννι το σκοτάϊδι τσαί τα κόαση έκι το χάος. Ό ‘κι δενάχουντα ούτε άςhι, μαειδέ τσαί α πούλια,ούτε βούλε να κράζει, μαειδέ ρολόγι να ντίνει. Έκι δενάχουντα σάματσι α ννιούτθα έτανη του Νοέμπρη, άκια να μη τελειούει. Τσαι από το κχίπτα εννιάτθε ννία ξωκικά φωνά…
—Πί πί! πί ! πί ! πί!
Αγάκη, υγεία τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου. Ένι χρίε νάμου.
………….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…………

Ηλταν μιά νύχτα που η βροχή και ο αέρας ήταν σαν να έφερναν την καταστροφή. Κατά τις πρωινές ώρες σταμάτησε να βρέχει και ο αέρας πήρε τη θέση του. Για τρείς ώρες έβρεχε χωρίς σταματημό και το χωριό που ήταν κοντά στην παραλία είχε γίνει λίμνη.
Το ξεροπόταμο ξεχείλισε και στο πέρασμα του παρέσυρε δύο γεφύρια. Τα ισόγεια σε όλα τα φτωχικά χαμόσπιτα γέμισαν με νερό. Το νερό σηκώθηκε εως το πάτωμα. Γυναίκες, παιδιά και ζώα τα πήρε το νερό. Πολλοί πρόλαβαν και ανέβηκαν ψηλότερα. Αυτό που μπορούσε κανένας να δει σε εκείνο το σκοτάδι και την κόλαση, ήταν το χάος. Δεν φαινόταν ούτε άστρο,μαειδέ και η πούλια, ούτε κόκορας να κελαηδάει, ούτε ρολόι να χτυπά. Φαινόταν σάματις η νύχτα εκείνη του Νοέμβρη να μην τέλειωνε και από το πουθενά ακούστηκε μία εξωτική φωνή —Πι! πι! πι! πι!
Αγάπη,υγεία και να μιλάμε την γλώσσα μας.Είναι χρέος μας.
……….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

Ο νάτθε τα Καλάβρυτα ούτε τα Καλαμάτα
Έναρξη τα ‘πανάσταση μα τας τον Άγιε Λίδι
Νια κουκουβάγια αγριευτά σκωτούκχα ένα ούϊθι
Τσαι τα μισά ένα Σταυρέ σύμβολα του Λαβάρου
Ο ουϊθι έκει ο οχτρέ τσαι ο Σταυρέ προστάτα
Α κουκουβάγια α σοφά σκωτούνα ταν αμάϊθα.
Τθαήαει το Λάβαρε όρπα το Μαραθία
Τσαι όλοι μαζύ ορτσίσταει για ταν ελεφτερία
Τα Βατζελίστρα το ναό μαζούτθαει οι Τσακώνοι
Να βογηθεί το τσίνημα καλοί να μόλωει χρόνοι
Τελώννη Τούρκο εκιάκαει Γούλελε τσαι Σαράντη
Έμπρακτα τσαι επίσημα α έναρξη εσφραγίστε….
Δεν έγινε στα Καλάβρυτα ούτε στην Καλαμάτα
Έναρξη της επανάστασης μα μέσα στο Λενίδι
Μια κουκουβάγια αγριεμένη σκωτώνει ένα φίδι,
Και μες’την μέση ένας Σταυρός, σύμβολα του λαβάρου .
Το φίδι ήταν ο εχθρός και ο Σταυρός προστάτης,
η κουκουβάγια η σοφή σκωτώνει την αμάθεια .
Σηκώσανε το λάβαρο εκεί στον Μαραθία
Και όλοι μαζύ ορκίστηκαν για την ελευθερία.
Στης Βαγγελίστρας τον Ναό συνάχτηκαν οι Τσακώνοι
Να ευλογηθεί το κίνημα καλοί να έρθουν χρόνοι .
Τελώνη Τούρκο έπιασαν , Γούλελος και Σαράντης
Έμπρακτα και επίσημα η έναρξη εσφραγίσθη…

Σαν τσαί ταχία, του 16 του Μάτζη το 1821 οι Τσάκωνε ατθαήαει το λάβαρε ταρ επανάσταση τθο Μαραθία τθον Αγιελίδι. Αφού ορτσίσταει τάσου τον Άγιε τα Βατζελίστρα, Μίχα,Αρκουδάρη, Γούλελε
Μερίκα, Τσικαλιώτα σαν υπεύθυνοι του αγώνα . Με το να κιάσωει το Τούρκο τελώνη ο Γούλελε τσαί ο Σαράντη, σφραγίστε α επανάσταση.
Μ’ένι παρία παραφάγκηση το πφούρ, εννεί οι Τσάκωνε ο ‘με γιορτάζουντε έγκειννι το σπουδαίο, ιστορικό γεγονός πφί τσινήτσε τάσου από τα Τσακωνιά, από ταν πρωτεύουσα νάμου, από τον Άγιελίδι. Έννι κιστίου ότσι όα τα Τσακωνοχώρια,όλοι οι Τσάκωνε αντάμα, ένι πρέπουντα να γιορτάζουμε έντανη ταν αμέρα, με παρελάσε, με χοροί τσαί με τραγούδια για να κιμίουμε του προγόνοι νάμου, τσαί νά ννι ποίουμε γνωστέ σε όα ταν Ελλάδα…..

Σαν αύριο 16 Μαρτίου 1821 η Τσάκωνες σήκωσαν το λάβαρο της επανάστασης στον Μαραθιά του Λεωνιδίου αφού ορκίστηκαν μέσα στο ναό της Βαγγελίστρας: Μίχας, Αρκουδάρης. Γούλελε, Μερίκας και Τσικαλιώτης, σαν υπεύθυνοι του αγώνα. Με το να συλλάβουν τον Τούρκο τελώνη Γούλελος και ο Σαράντης σφραγίστηκε η επανάσταση. Μου φαίνεται πολύ παράξενο το πως εμείς οι Τσάκωνες δεν γιορτάζουμε αυτό το σπουδαίο ιστορικό γεγονός που ξεκίνησε μέσα από Από την Τσακωνιά, από την πρωτεύουσα μας το Λεωνίδιον. Πιστεύω ότι όλα τα Τσακωνοχώρια, όλοι οι Τσάκωνες αντάμα πρέπει να γιορτάζουμε αυτό το ιστορικό γεγονός με παρελάσεις με χορούς και με τραγούδια για να τιμήσουμε τους προγόνους μας και να το κάνουμε γνωστό σε όλη την Ελλάδα.

—Τσι έσι μπαμπαλίζα; Ρωτήτσε α Μαρίνα .
—Τσίπτα απογήτθε α Φροσύνη.
—Χριστέ τσαί Δέσποινα, φωννηάε α Μαρίνα ποία το σταυρέ σι . Ξοικάε κάπφου αφτοϊστά ταν αϊθά σι τσαι ταράε τα τσιουφά σι, σάματσι τα αϊθά σι οι βίδε λασκαρίαει…
—Ο ζουλίσμα αϊθά μι, όχι ακόννη, πέτσε α Φροσύνη. Σύχασε, ο ‘νι τσίπτα, αλλά μην τσαί αλήερε κάτσι τα μά, γρία γουναίκα ένι…..
—Μα τσι ντε ταράε τόσιου πρεσσιού;—Θα ντ’ αλήου άβα βοά, έα να έγκουμε έδαρη.Του κάκου α Φροσύνη έκι έγκα πάσα ννιούτθα, να άτσει το αούλι τθο καγκήλι. Ποτέ ο ματαοράτσε τα μιτσά ψιούχα, τα πεταλούδα με τα χρυσά φτερά. Εφύτζε για πάντα α μιτσά αθώα ψιούχα. Ψιούχα δίχως έρωτα…Α δε μαμού έκι παραπονεγκουμένα για το ό,τσι έκι μοζούα α ψιούχα σι γιάκειννι έκι κίνα πάσα ναμέρα τσαί πλέτερε μαστίχα.
Υγεία, Αγάκη τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου. Ένι χρίε νάμου.
……..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ…….

—Τι μουρμουρίζεις; ρώτησε η Μαρίνα
—τίποτα, αποκρίθηκε η Φροσύνη. —Χριστέ και Παναγία, φώναξε η Μαρίνα κάνοντας το σταυρό της. Κοίταξε κάπως χαμένα την αδερφή της και κούνησε το κεφάλι της, λες και της αδερφής της η βίδες λάσκαραν.
—Δεν τρελάθηκα αδερφή μου ακόμη, είπε η Φροσύνη, ησύχασε δεν είναι τίποτα, αλλά μη λες κάτι στην μάνα, γριά γυναίκα είναι. —Μα τι σετάραξε τόσο πολύ; —Θα σου πω άλλη φορά, έλα να πηγαίνουμε τώρα. Μάταια η Φροσύνη πήγαινε κάθε νύχτα να αλλάξει το λάδι στο καντήλι, ποτέ δεν είδε ξανά την μικρή ψυχή, την πεταλούδα με τα χρυσά φτερά… Έφυγε για πάντα, η μικρή αθώα ψυχή. Ψυχή δίχως έρωτα… Η δε γιαγιά παραπονιόταν για το ότι πονούσε η ψυχή της και γι’ αυτό έπινε κάθε μέρα και περισσότερη μαστίχα
Υγεία, αγάπη και να μιλάμε τη γλώσσα μας. Είναι χρέος μας
………….ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………..

—Τσι ενάτθε, τσι επαθήτσερε; ματαρωτήτσε α Μαρίνα.
— Τσίπτα απογήτθε α Φροσύνη, γιατσί α πεταλούδα έκι φυτθά
—Πφου τσίπτα; ματαρωτήτσε ννι α Μαρίνα.
Α Φροσύνη έκι ξοικάζα του τοίχοι, τουρ αστράχε τσαί εκι κχαράχα κάκια να οράει τα πεταλούδα, τα μιτσά ψιούχα, αλλά α ψιούχα κχίπτα ο ‘κι ορουμένα.
—Γιατσί με φωννηάερε; κουίε έδαρη α Μαρίνα..
—Τσύριε ελέει μι! ξεστομίε α Φροσύνη ποία το σταυρέ σι!!! Έδαρη έκι ογή, έδαρη εχάτθε…
—Ποίερ εχάτθε; —Γκανένα. —Να μπάτσε ζουρλίστερε αϊθά μι; Σε καλέ ντι, πέτσε ννι τςhέμα από το φόβο σι α Μαρίνα…
Α έρμο Φροσύνη αναστενάε βαθύα τσαί συνεχίε να ννιλήννει τον ννιαυτέ σι: — Γιατσί έσι φύα ψιούχα μι; Γιατσί αγριέφτερε; Ο ‘σι αγαπούα μι; Αααχ ζουρλίσμα! Εφύτζερε για πάντα….
Υγεία Αγάκη τσαί να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου. Ένι χρίε νάμου.
……….ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………….

—Τι έγινε; τι έπαθες; ξαναρώτησε η Μαρίνα.
—Τίποτα αποκρίθηκε η Φροσύνη, διότι η πεταλούδα είχε φύγει…
—Πως τίποτα; ξαναρώτησε η Μαρίνα.
—Η Φροσύνη κοιτούσε τους τοίχους, το ταβάνι και ζητούσε κάπου να ιδεί την πεταλούδα, την μικρή ψυχή, αλλά η ψυχή πουθενά δεν φαινόταν..
—Γιατί με φώναξες; έσκουξέ τώρα η Μαρίνα.
—Κύριε ελέησον με!!! ξεστόμισε η Φροσύνη κάνοντας το σταυρό της. τώρα ήταν εδώ, τώρα χάθηκε…..
—Ποιός χάθηκε; —Κανένας. —Να μήπως τρελάθηκες αδερφή μου; Σε καλό σου, της είπε τρέμοντας από το φόβο της η Μαρίνα.
Η έρημη Φροσύνη αναστέναξε βαθιά και συνέχισε να μιλάει στον εαυτό της: Γιατί φεύγεις ψυχή μου; γιατί αγριεύτηκες; δε μ’αγαπάς; Αααχ τρελάθηκα!!! Έφυγες για πάντα….
Υγεία αγάπη και να μιλάμε την γλώσσα μας. Είναι χρέος μας.
………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ………

Ετσύβε να φρογκίσει το καγκήλι. Τότθε α πεταλούδα ζυγούτσε το τθούμα τα κχαροδατά μάτη, τουρ εψιλοί σι τσαί τουρ αβουτάνε σι τσαί απέ ενέτζε τςhεί στροφε γυούρε από το λαιμό σι. Α μάτη τότθε δούτσε τα χεία σι γιατσί κιστήστε ότσι α ψιούχα, (πεταλούδα) άκια να ννι θιλεί. Του κάκου όμως α πεταλούδα φοζάτθε τς’εφύτζε.
Ένταοι όα σ’έκι ιστορούα αργούτερα σε παρέε από γουναίτσε τσαί ατςhοίποι. Εννεί απλά έμε γράφουντε έταοι πφι εννιάκαμε.
—Μη φύνερε, μη φύνερε! μουρμουρίε α έρμο μάτη. Α πεταλούδα ούγοιε έκι αλαργευτά κοντά ννία οργία, γυουρίε (ακίστευτε)τσαί γκίτσε από το αούλι του ποκηρίου. Α Φροσύνη ο κχοντούτθε έκι θέα μάρτυρα για να κιστεί έταοι πφι έκι ορούα. Φωνηάε τότθε ταν αϊθά σι. — Μαρίνα, Μαρίνα! έα ογή… Α Μαρίνα σούτσε ανταριαστά ρωτούα ννι.— Τσι ένι τςhάχουντα, τσι έσι θέα;.

Χρίε νάμου να ννιλήνουμε τα γρούσσα νάμου θιλενάδε τσαί θίλοι.
………..ΕΜΕ ΝΝΙΟΥΝΤΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……….

Έσκυψε να φροντίσει το καντήλι. Τότε η πεταλούδα πλησίασε το στόμα της χαροκαμένης μάνας, τα μάτια της και τα αυτιά της και μετά έφερε τρείς στροφές γύρω από το λαιμό της. Η μάνα τότε πρόσφερε τα χείλη της, γιατί πίστεψε ότι η ψυχή, (πεταλούδα) θα την φιλούσε. Μάταια όμως η πεταλούδα φοβήθηκε και έφυγε.
Αυτά όλα τα ιστορούσε αργότερα σε παρέες από γυναίκες και άντρες, εμείς απλά γράφουμε αυτά που ακούσαμε.
—Μη φεύγεις, μη φεύγεις! μουρμούρισε η έρημη μητέρα.
Η πεταλούδα, η οποία είχε απομακρυνθεί περίπου μία οργιά επέστρεψε, (απίστευτο) και ήπιε από το λαδάκι του ποτηριού.
Η Φροσύνη δεν κρατήθηκε ήθελε μάρτυρα για να πιστέψει αυτά που έβλεπε. Φώναξε τότε την αδελφή της: Μαρίνα, Μαρίνα! έλα εδώ…
Η Μαρίνα έφτασε ανάστατη και την ρώτησε :Τι τρέχει; Τι θέλεις;
Χρέος μας να μιλάμε την γλώσσα μας φιλενάδες και φίλοι.
………..ΜΙΛΑΜΕ ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ……..